Πέμπτη, 6 Μαΐου 2010

Διάφανα Κρίνα - Μέρες αργίας




Ξέρω πως θα 'ρθει και δεν θα' μαι όπως είμαι
να τον δεχτώ με το καλύτερο παλτό μου
μήτε σκυμμένος στις σελίδες κάποιου τόμου
εκεί που υψώνομαι να μάθω οτι κείμαι.

Δεν θα προσεύχομαι σε σύμπαν που θαμπώνει
δεν θα ρωτήσω αναιδώς που το κεντρί σου
γονιός δεν θα 'ναι να μου πει "σήκω και ντύσου
καιρός να ζήσουμε παιδί μου ξημερώνει"!

Θα 'ρθει την ώρα που σπαράσεται το φως μου
κι εκλιπαρώ φανατικά λίγη γαλήνη
θα 'ρθει σαν πύρινο παράγγελμα που λύνει
όρους ζωής και την αδρή χαρά του κόσμου.

Δεν θα μαζεύει ουρανό για να με πλύνει
δεν θα κρατά βασιλικό ή φύλλα δυόσμου
θα 'ρθει την ώρα που σπαράσεται το φώς μου.

5 σχόλια:

  1. Το πλέον καταθληπτικό.. τί επαθες;;
    Κάτι έχει το φεγγάρι πόψε.. κάτι εν πάει καλά ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. η απώλεια μας έχει γίνει συνήθεια..θλιβερό, αλλά αληθινό. Χάνονται ψυχές καθημερινά, αθώες ψυχές και εμείς συνεχίζουμε με την ρουτίνα μας λες και δεν τρέχει τίποτα..η ανθρώπινη κατάντια..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. @Art8sally
    Εν έπαθα τίποτε don't worry. Όπως είπε τζαι ο αγαπητός strovoliotis, πρόκειται για ένα διαχρονικό αριστούργημα από τα Διάφανα Κρίνα. Καταθλιπτικό μεν αλλά μουσικό διαμαντάκι!

    @she demon
    Ατς! Φαν των Κρίνων;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. :) εμ, τι νόμισες; ότι μόνο ξιάνω τους κωδικούς του Ibanking μου; χαχαχα

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...