Παρασκευή, 4 Ιουνίου 2010

Έζησα έρημος και ισχυρός

Συμπληρώθηκαν φέτος 12 χρόνια από τότε που "έφυγε" ο συγγραφέας, παιδαγωγός, φιλόσοφος και ποιητής Δημήτρης Λιαντίνης, μια από τις πλέον αμφιλεγόμενες και παρεξηγημένες προσωπικότητες των τελευταίων χρόνων.
Διάβασα πρώτη φορά για το Λιαντίνη πριν κάποια χρόνια και μου κίνησε το ενδιαφέρον. Διάβασα πολλά γι' αυτόν από τότε, διάβασα και το εξαιρετικό βιβλίο του Δημήτρη Αλικάκου "Λιαντίνης, έζησα έρημος και ισχυρός" το οποίο αποκαλύπτει πολλές από τις πτυχές της προσωπικότητας του σύγχρονου φιλόσοφου. Πήρα και τη Γκέμμα (ένα από τα βιβλία του Λιαντίνη) αλλά δεν κατάφερα ακόμη να το διαβάσω, δεν είναι πάντως και το πιο εύκολο βιβλίο για να κατανοήσει κανείς.

Το παρακάτω λιτό βιογραφικό είναι αυτό που επέλεξε ο ίδιος να αφήσει και υπάρχει στο οπισθόφυλλο της "Γκέμμας":

Ο Δημήτρης Λιαντίνης γεννήθηκε στην Πολοβίτσα της Λακεδαίμονος στις 23 Ιουλίου 1942. Σπούδασε κλασσικές γνώσεις, Ίωνες φυσικούς και ανθρωπολογία. Νέος περπάτησε για μια στιγμή, στην Ανω Ενγκαντίν και στο κάστρο του Εζέ. Στα πάρεργά του ασχολήθηκε με τους κήπους και με τον ουρανό, με τάξη και με κλιτότητα, και στο μέτρο του ανθρώπου.
Το ερώτημα που του τέθηκε στο δρόμο, κάτι σαν το αίνιγμα της Σφίγγας στις Θήβες, εστάθηκε το ακόλουθο: - Καθώς κοιτάς το μηδέν στα μάτια δύνεσαι να μην αποκαρτερήσεις;
Αποκρίθηκε: - Ναι.


Ο Λιαντίνης "έφυγε" από τη ζωή με τον τρόπο που ο ίδιος επέλεξε, τη μέρα που ο ίδιος επέλεξε, στο σημείο που ο ίδιος επέλεξε, με τον τρόπο που ο ίδιος επέλεξε στις 3 Ιουνίου του 1998. Κι αν οι πολλοί λένε ότι είναι απλά ένας τρελλός που αυτοκτόνησε, όσοι τον έζησαν κι όσοι μελέτησαν τη ζωή και το έργο του διαφωνούν. Για όλους αυτούς ο Λιαντίνης δεν αυτοκτόνησε. Επέλεξε αυτός το τέλος του κι όχι ο Θάνατος.

Ο τελευταίος αποχαιρετισμός
Το γράμμα αυτό αποτελεί τη πνευματική διαθήκη του πατέρα Λιαντίνη προς τη κόρη του. Αλλά και ο αποχαιρετισμός του σε αυτή. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Λιαντίνης απέφυγε να συναντήσει τη κόρη του για να της μιλήσει για την απόφαση του και να την αποχαιρετήσει. Γνώριζε ότι θα ήταν μια πολύ δύσκολη στιγμή για εκείνον και κυρίως για το παιδί του. Της είχε μεγάλη αδυναμία. Γνώριζε, επίσης, ότι το γράμμα θα έβλεπε κάποτε το φως της δημοσιότητας. Ήξερε βλέπετε όσο κανένας άλλος τη γυναίκα του και τις αδυναμίες της. Έτσι λοιπόν μας άφησε ένα έξοχο κείμενο, άκρως διαφωτιστικό, σημείο αναφοράς θα λέγαμε για κάθε ερευνητή του φαινομένου Λιαντίνης.



Διοτίμα μου,

Φεύγω αυτοθέλητα. Αφανίζομαι όρθιος, στιβαρός και περήφανος. Ετοίμασα τούτη την ώρα βήμα- βήμα ολόκληρη τη ζωή μου, που υπήρξε πολλά πράγματα, αλλά πάνω από όλα εστάθηκε μια προσεκτική μελέτη θανάτου. Τώρα που ανοίγω τα χέρια μου και μέσα τους συντρίβω τον κόσμο, είμαι κατάφορτος με αισθήματα επιδοκιμασίας και κατάφασης.
Πεθαίνω υγιής στο σώμα και στο μυαλό, όσο καθαρό είναι το νωπό χιόνι στα όρη και το επεξεργασμένο γαλάζιο διαμάντι.
Να ζήσεις απλά, σεμνόπρεπα, και τίμια, όπως σε δίδαξα. Να θυμάσαι ότι έρχουνται χαλεποί καιροί για τις νέες γενεές. Και είναι άδικο και μεγάλο παράξενο να χαρίζεται τέτοιο το δώρο της ζωής στους ανθρώπους, και οι πλείστοι να ζούνε μέσα στη ζάλη αυτού του αστείου παραλογισμού.
Η τελευταία μου πράξη έχει το νόημα της διαμαρτύρησης για το κακό που ετοιμάζουμε εμείς οι ενήλικοι στις αθώες νέες γενεές που έρχουνται. Ζούμε τη ζωή μας τρώγοντας τις σάρκες τους. Ένα κακό αβυσσαλέο στη φρίκη του. Η λύπη μου γι' αυτό το έγκλημα με σκοτώνει.
Να φροντίσεις να κλείσεις με τα χέρια σου τα μάτια της γιαγιάς Πολυτίμης, όταν πεθάνει. Αγάπησα πολλούς ανθρώπους. Αλλά περισσότερο τρεις. Το φίλο μου Αντώνη Δανασσή, τον αδερφοποιτό μου Δημήτρη Τρομπουκη, και τον Παναγιώταρο το συγγενή μου, γιο και πατέρα του Ηρακλή.
Κάποια στοιχεία από το αρχείο μου το κρατά ως ιδιοκτησία ο Ηλίας Αναγνώστου.
Να αγαπάς τη μανούλα ως την τελευταία της ώρα. Υπήρξε ένας υπέροχος άνθρωπος για μένα, για σένα, και για τους άλλους. Όμως γεννήθηκε με μοίρα. Γιατί της ορίστηκε το σπάνιο, να λάβει σύντροφο στη ζωή της όχι απλά έναν άντρα, αλλά τον ποταμό και τον άνεμο. Το γράμμα του αποχαιρετισμού που της έγραψα το παίρνω μαζί μου.
Σας αφήνω εσένα, τη μανούλα και το Διγενή*, το σπίτι μου δηλαδή, που του στάθηκα στύλος και στέμμα, Γκέμμα πες, σε υψηλούς βαθμούς ποιότητας και τάξης. Στην μεγαλύτερη δυνατή αρνητική εντροπία. Να σώζετε αυτή τη σωφροσύνη και αυτή την τιμή. Θα δοκιμάσω να πορευτώ τον ακριβό θάνατο του Οιδίποδα. Αν όμως δεν αντέξω να υψωθώ στην ανδρεία που αξιώνει αυτός ο τρόπος, και ευρεθεί ο νεκρός μου σε τόπο όχι ασφαλή, να φροντίσεις με τη μανούλα και το Διγενή*, να τον κάψετε σε ένα αποτεφρωτήριο της Ευρώπης

Έζησα έρημος και ισχυρός.
Λιαντίνης

Τη μέρα που θα πέσω* έδωσα εντολή
να στεφανωθούν οι μορφές
Σολωμού στη Ζάκυνθο κ' Λυκούργου
στη Σπάρτη
.

* Διγενής: γαμπρός του Δ. Λιαντίνη εκείνη την εποχή.
* Οι μορφές στεφανώθηκαν στις 3/6/1998.

12 σχόλια:

  1. αν δεις το τελευταίο το ισχυρός ακούγεται cool. αλλά αν δεις το πρώτο έρημος ακούγεται λυπηρό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Η Γκέμμα είναι εξαιρετικό βιβλίο! Σου προτείνω και ¨Τα Ελληνικά¨.

    Ο Λιαντίνης υπήρξε οπαδός της εθελούσιας εξόδου, όπου και την απέδειξε με τον τρόπο που έφυγε!

    Ο άνθρωπος πρέπει να επιλέγει πότε θα φύγει αυτός από τη ζωή και όχι να τον επιλέγει ο θάνατος. Όταν κάποιος δεν έχει να προσφέρει τίποτα άλλο τότε δεν έχει και λόγο ύπαρξης (Θεωρία που ανέπτυξε ο Εμπεδοκλής).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. @Mana
    Αν μελετήσεις λίγο τη ζωή του Λιαντίνη θα καταλάβεις ότι και το "έρημος" έχει τη σημασία του

    @Εράνισμας
    Καλωσόρισες στο μπλόγκ!
    Σωστά τα λες, ο Εμπεδοκλής άλλωστε (όπως κι ο Οιδίποδας) είχαν ξεχωριστή θέση στο μυαλό του Λιαντίνη. "Τα Ελληνικά" είναι στη λίστα βιβλίων προς αγορά όπως και το "Homo Educandus".

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ήμουν στην Αθήνα το 1999 - 2001. ήταν σχεδόν καθημερινό θέμα στα κανάλια το πού στο καλό είχε πάει και πεθάνει ο Λιαντίνης. αυτό ήθελε μόνο να μάθει ο κόσμος. τα περί εθελούσιας εξόδου ήταν ψιλά γράμματα για τους πλείστους Έλληνες. τι ξεφτίλα!
    μπράβο για το άρθρο, έχω κι εγώ βιβλία του προς ανάγνωση αλλά θέλει καθαρό μυαλό κι έτσι ακόμα περιμένουν...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. @Νυχτερινέ Ποδηλάτη
    Θέλουν καθαρό και "ανοικτό" μυαλό. Κι εμένα είναι εκεί και περιμένουν...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ευχαριστώ!
    Η Γκέμμα είναι βιβλίο που χρειάζεται τη ¨μέθοδο της κατσίκας¨, δηλαδή αναμάσημα της τροφής...

    Φίλε Νυχτερινέ Ποδηλάτη, αυτό πουλάνε οι δημοσιογράφοι και τυφλώνουν το κόσμο! Κάποιοι τον είχανε δει στη Βραζιλία...!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. ...και κάποιοι να κάνει κομπίνες τάχα με ασφαλιστικές ή να τον έχουν δολοφονήσει, άχρηστοι ανήθικοι δημοσιογράφοι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Δημοσιογραφίσκοι της πλάκας!
    Είναι και πολλοί αυτοί που προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν (οικονομικά και άλλως πως) κι αυτόν ακόμα το θάνατο του Λιαντίνη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Όλη η αλήθεια για το Λιαντίνη στο νέο
    www.liantinis.gr

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. @Ανώνυμος (10:25 π.μ)
    Πέρα από την επίσημη ιστοσελίδα που αναφέρεις, και στο www.liantinis.org υπάρχουν αρκετές πληροφορίες

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Υπάρχουν κάποιες, αλλά υπάρχει πολλή κατευθυνόμενη παραπληροφόρηση, όπως και κατασκευασμένα βίντεο, όπως αυτό που αναγγέλλει δήθεν το θάνατό του, μόνο ένας ανόητος δεν θα το καταλάβαινε.Η ομαδούλα του org υπηρετεί κάποιό σκοπό. Ολοφάνερο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. @Ανώνυμος (3:58 μ.μ.)
    Σαφώς και υπάρχει κατευθυνόμενη παραπληροφόρηση, όχι μόνο στο συγκεκριμένο site αλλά και αλλού. Δεν έχω δει το βίντεο που λες αλλά μου φαίνεται απίθανο να ανάγγελλε ο ίδιος το θάνατο του με τέτοιο τρόπο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...