Δευτέρα, 21 Ιουνίου 2010

Ο κύριος Ευαγόρας

Εχτές επήαμεν οικογενειακώς μια βόλτα στο Τρόοδος. Επαραμέλησα κάπως τες τελευταίες μέρες την οικογένεια με τα θκιεβάσματα μου τζι έτσι είπα να τους πάρω πάνω στα βουνά να ξεσκάσουμε λλίο. Έταξα το τζαι του μωρού άλλωστε τζαι εν εμπορούσα να μεν φανώ συνεπής.

Αννοίω παρένθεση για να στείλω ένα μήνυμα στον συμπαθέστατο συνταξιούχο οδηγό του διπλοκάμπινου που μας επήρεν που το Ακάκι ως τον Αστρομερίτη με 40 χιλιόμετρα: "Θκιέ...όπως κρατάς το μαρκούτζιην των ταχυτήτων, ολόϊshια κάτω εν η 4η. Τζαι άμαν του πατήσεις αλλο νάκκον, πάνω τζαι δεξιά έshει τζαι 5η ταχύτητα!". Κλείω την παρένθεση.

Επήαμεν που λες στο Τρόοδος. Επήραμεν το μωρό στο πάρκο με τες σούσες τζαι τα λοιπά παιχνίθκια, έπαιξεν, εβούρησεν μες τα χώματα, εχάρηκεν πολλά. Είδεν τζαι τα άλογα τζαι τα γαούρκα που έshει τζιαμέ, εψουμνήσαμεν τζαι λλίες κούννες για να τρώμεν στην επιστροφή τζαι μετά εκαταλήξαμεν τζιαμέ στου Φεραίου για να απολαύσουμεν παραγγείλουμεν τίποτε να συνοδεύσουμεν τες μούγιες που υπήρχαν all over.

Τζιαμέ στο εστιατόριο του Φεραίου, είshεν ένα γερούι που επούλαν φρούτα. Μόλις εκάτσαμεν ήρτεν τζαι είπεν μας για τα κκεράζια που επούλαν, 2 κιλά 5 ευρώ. Είπα του "ευχαριστώ εν θέλουμε" τζαι εβουττήσαμεν μες το μενού. Επαραγγείλαμεν τζαι επεριμέναμεν νάρτει το φαΐν. Ο παππούς ήταν απέναντι μου όπως εκάθουμουν τζαι επαρακολούθουν τον. Εν ξέρω γιατί αλλά ήβρα τον πολλά συμπαθητικό. Τελικά αποφάσισα να πιάσω τα κκεράζια (εν ήταν άshημη η τιμή τους έτσι τζι αλλιώς) για να βοηθήσουμεν τον συμπαθέστατον παππούν.

Πάω κοντά του τζαι ακολουθεί ο εξής διάλογος:
(Π=παππούς, Ε=εγώ)

Ε: Παππού, εμείναν ποτζίντα κκεράζια;
Π: Έshει καλό! Να σου δώκω 2 τσέντες 5 ευρώ. Εν νάκκον παραπάνω που 2 κιλά αμμα χαλάλιν
Ε: Να 'σαι καλά παππού
Π: Τζι εσού καλλύττερα
Ε: Πόθθεν εν τα κκεράζια σου;
Π: Εν που το Φοινίν

Διά μου τες τσέντες με τα κκεράζια τζαι φκάλλω που την πούγκα μου ψιλά να τον πληρώσω: 2 κέρματα των 2 ευρώ τζαι 1 του ενός

Π: Τζι εσού φτωχός;;;
Ε: ...

Πιάννω τες τσέντες τζαι πάω πίσω στο τραπέζι μιας τζαι είshεν έρτει τζαι το φαΐν. Έφαα ποτζί ποδά τζαι έπιασα το μωρό το οποίον εν εκάθετουν έναν τόπο για να μπορέσει να φάει τζαι η γυναίκα μου. Όπως την εκράτουν, έπιασα τον γέρο κουβέντα

Ε: Φτάννεις που το Φοινίν μάστρε;
Π: Ναι. Εσού πόθθεν είσαι;
Ε: Που τη Λάρνακα
Π: Αχά...
E: Ήνναμπου σε λαλούν θκιέ;
Π: Ευαγόρα (είπεν μας τζαι το επίθετον του αλλά εν το άκουσα καθαρά τζαι αντράπηκα να τον ρωτήσω ξανά). Εσέναν;
Ε: Ινβίκτους
Π: Χαίρω πολύ
Ε: Έρκεσαι κάθε μέρα δαμέ;
Π: Όϊ, μόνο τα Σαββατοκυρίακα. Εν έshει κίνηση τες καθημερινές

Μπαίννει τζαι η γυναίκα μου στη συζήτηση τζαι πας την κουβέντα λαλεί του: "Που είμαστεν μιτσιοί ερκούμαστεν τακτικά δακάτω...οι γονιοί μου ήταν κυβερνητικοί τζαι ενοικιάζαμεν σπίθκια δαμέ..."

Π: Ηντα μπορεί να με θθυμάσαι...έρκουμουν με το γαούριν παλιά τζαι έφερνα φρούτα τζαι εγύριζα τα σπίθκια (που ενοικιάζουν οι κυβερνητικοί) τζαι επούλουν τα. Ύστερα έπιασα έναν τραχτούϊν τζι έρκουμουν...

Είπεν του η γυναίκα μου ότι εν τον αθθυμάτουν τζαι εσυνεχίσαμεν κουβέντες γενικά για την περιοχή τζιαμέ. Σε κάποια φάση πιάννει μια τσέντα μήλα τζαι έρκεται τζαι διά μας τα

Π: Να σας δώκω τζαι τούντα μήλα τα καλιφορνέζικα που λλόου μου. Να με μακαρίζετε...
Π: Μπορεί καμιά φορά να τσιαττίσει να με τζιεράσετε τζι εσείς
Ε: Πίννεις τίποτε να σε τζιεράσουμεν τωρά;
(εγέλασεν ο παππούς)
Π: Εν του γαμπρού μου το κέντρον δαμέ (άρα ήντα τζιέρασμαν ήταν να του κάμουμεν, αφού εν δικά τους)

Εμιλούσαμεν γενικά για τα κέντρα της περιοχής κλπ τζαι ήρτεν η κουβέντα πας το ξενοδοχείον που εν τζιαμέ στην πλατεία του Τροόδους τζαι εν εγκαταλελειμμένο για χρόνια τωρά.

Ε: Μα τούντο ξενοδοχείον αφήκαν το τζαι εγερήμωσεν έshει πόσα χρόνια τωρά...
Π: Επέθανεν ο μάστρος, τα κοπελλούθκια του αλόπως εμαλλώσαν...εν τα εβρήσκαν στην μοιραshιάν, ποιός ξέρει...
Ε: Εν κρίμαν πάντως που έμεινεν έτσι
Π: Εν κρίμαν ναι. Τελευταίως το εχτίσαν...ήταν τότε επί Μακαρίου μπλα μπλα μπλα...
Ε: ...

Ο παππούς έμεινεν στον τζαιρόν του Μακαρίου...
Εφάαμεν, εποshιερετήσαμεν τον μάστρε-Ευαγόρα τζαι επιστρέψαμεν Λευκωσία.

Πάμεν έσσω τζαι λαλώ της πεθεράς μου: "εφέραμεν κκεράζια που το Φοινί, επούλαν τα ένας γέρος τζιαμέ στην πλατεία"
Γυρίζει τζαι λαλεί μου: "ηντα παλιά αθθυμούμαι έρκετουν ένας με το γαούριν τζαι εγύριζεν τα σπίθκια πάνω τζαι επούλαν..."

Τελικά εν ήταν άγνωστος ο μάστρε-Ευαγόρας!

Μάστρε-Ευαγόρα, είσαι ένας λεβεντάδρωπος τζαι τα φρούτα σου εν γλυτζιά μέλιν. Εννα σε μακαρίζουμεν μεν έshεις έννοιαν...

19 σχόλια:

  1. bitter sweet story o k.Ευαγόρας καλημέρες! και καλή εβδομάδα να έχουμε

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ίντα σκέφτου ότι θα τον μακαρίζω εγιώ που εν τον είδα ποττέ μου. με τόσο ζωντανή περιγραφή...
    τι πολυτέλεια ρε! που την άνεση του γραφείου μου, βόλτα στο τρόοδος και γνωριμία με τον μάστρε Ευαγόραν. θενκιου Invictus μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Να'χαμε λία κεραζούθκια τωρά ότι πρέπει..
    Ευχαριστούμε για την εκδρομή,
    Καλημέρες πολλές! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Π: Τζι εσού φτωχός;;;

    μάνα μου ρε...

    εθθυμήθηκα προχτές στο σούπερμάρκετ είshεν 2 λογιών τομάτες κοντά κοντά, οι μεν διπλάσια τιμή που τες δε. Έβαλλα που τες μεν. Ένας γέρος έβαλλεν που τες δε (σχεδόν λυμένες) τζιαι λαλεί μου-σου-του, "μα άδε, τούτες εν περίτου ακριβές που τούτες δαχαμέ, τσκ τσκ". Σούζω τζι εγώ την τζιεφαλή μου καταφατικά τζιαι λαλώ του "Μα αλόπως εν πον πιο σφικτές τούτες δαμέ. Τζείνες (οι φτηνές) εν για το φαί...".
    "Εν πιο ακριβές κόρη μου, εν πιο ακριβές..." λαλεί μου με ένα ύφος που έλυσα τζι ένιωθα άshημα που έβαλλα που τες ακριβές. Ούφφου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. θυμάμαι ένα γέρο στο Τρόοδος που επουλούσε φρούτα. λες να είναι ο ίδιος; Μάλλον ε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. @she demon
    Καλημέρες και καλή βδομάδα! Εξεκινήσαν οι διακοπές α;

    @Νυχτερινός Ποδηλάτης
    Σπουδαίον πράμαν τούντο ίντερνετ τελικά. Είδες ήντα πολυτέλεια; Που το (μίζερον) γραφείο μας μπορούμε να ταξιδεύκουμε παντού τζαι να γνωρίζουμε ανθρώπους τζαι κουλτούρες άλλες

    @Art8sally
    Μα έshεις ιδέα ΜΕΛΙΝ;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. @Sike
    Εν η αλήθκεια εζάωσεν με ο παππούς με την ατάκα του

    @Mana
    Τούτος πρέπει να είναι. Αφου εν που τον τζαιρόν του Μακαρίου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Εκείνον τον θείο που βρήκες στο Ακάκι να πηγαίνει με 40, σκέψου, βρίσκω τον κάααααθε πρωί σαν βιάζομαι και θέλω να πετάσω γιατί εννοείται πως είμαι αργοπορημένη για τη δουλειά. Τρώει πολύ βρισίδι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Δυστυχώς η ζωή στην πόλη μας έμαθε να βλέπουμε τους άλλους πρώτα με αρνητικό μάτι, και να χρειάζεται να τους μελετήσουμε καλά για να τους εμπιστευτούμε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Ωραίος ο περίπατος που μας επήρες φίλε μου. Καλήν χώνεψην!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. @Εράνισμας
    Το βλέμμα του και μόνο σου έδειχνε ότι είναι ανοικτός άνθρωπος. Χορτασμένος της ζωής. Κι ότι η "συναλλαγή" είναι πιο σημαντική από το "αντίτιμό" της. Είναι κρίμα που πρέπει να πάμε στην ύπαιθρο για να τα θυμηθούμε όλα αυτά.

    @Itsmylife
    Εθθυμήθηκα σε τις προάλλες φίλε μου. Είμασταν κάτω στη Λήδρας τζι επερπατούσαμεν τζαι ετράβησεν με η κόρη μου που το shέριν να πάμεν να δώκουμε λεφτά τζίνου του τύπου που κάθεται χαμέ τζαι παίζει κιθάρα. Έπαιζεν το Delaila.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. wraia istoria...
    mana mou ton re! Thimizei mou th makarismenh th giagia mou. Tziai tzeinh epoulan ta froutouthkia ths.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. "Π: Τζι εσού φτωχός;;;"

    Προσωπικα, δεν ειδα ποττε φτωχο μεχρι που ηρθα Αθηνα και τους ειδα οταν τελειωσε η Λαικη του Νεου Κοσμου και μαζευαν που χαμε κραμπια, μαρουλλια μισοσαπιμενα και ντοματες μισοφατσημενες(δλδ οτι εππεσε των Λαικατζιδων).Γεροι, μωρα...Και οχι αλλοδαποι.
    Πηγα σπιτι και εκλαιγα ολη μερα. Περασαν 9χρονια απο τοτε και δεν εφυγε απο το μυαλο μου αυτη η εικονα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Άμαν, ο παππούλης ακούγεται τέλεια αγάπης. Την επόμενη φορά που θα πάρω τα βουνά (και τα λαγκάδια) εννά τον γυρέψω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. @postbabylon
    Πρέπει να ήταν λεβέντισσα η γιαγιά σου (σαν την αγγόνισσαν της)

    @Christina
    Αυτό όντως είναι φτώχια. Αν και υπάρχουν πολύ χειρότερα

    @Rain Tears
    Χαρά μου...Ελπίζω να μεν έσουζεν πολλά το κάρον τζιαμέ στο πλακόστρωτο της πλατείας

    @Marl3n
    Πέτου "ξέρω τζίντον λεβέντην τον καραπουshιουκλήν τον Ινβίκτους" τζι εννα σου δώκει τζι εσέναν μήλα μούχτιν! :P

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Ανέμενα αρνητικό τέλος, εξεπλάγην ευχάριστα! Και όμως, υπάρχουν ακόμη οι αυθεντικοί ανθρώποι! χχ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. @AntI-I
    Καλωσόρισες! Πολύ μ' αρέσει ο τίτλος του μπλόγκ σου :)
    Υπάρχουν ναι αυθεντικοί άνθρωποι. Απλά εμείς δε βρίσκουμε την ώρα/διάθεση να κοιτάξουμε γύρω μας. Ή κι όταν κοιτάζουμε γύρω μας, πολλές φορές κοιτάζουμε μέσα από το πέπλο της δυσπιστίας

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...