Τρίτη, 18 Ιανουαρίου 2011

Ποιήματα της καρκιάς


Στο υπόγειον έχουμε κάσιες στοιβασμένες γεμάτες πράματα. Πράματα για το σπίτι. Πράματα που εμείναν που το μαχαζίν. Πράματα που έφερα μαζί μου που τα διάφορα διαμερίσματα που ενοικίαζα κατά καιρούς. Εμετακομίσαμε έshει τζαιρόν τωρά αλλά ακόμα έχουμε πράματα που εν τα ετακτοποιήσαμεν μες το σπίτι.

Πρόσφατα είχα κατεβεί στο υπόγειο για να μαζέψω τα βιβλία τζαι να τα φέρω πάνω σπίτι. Βιβλιοθήκη εν έχουμε ακόμα αλλά τα βιβλία εν τα ήθελα ναν πεταξούμενα μες το υπόγειο μες τη σκόνη τζαι την υγρασία τζι έτσι εστοίβασα τα πάνω στο δωμάτιο της σοφίτας. Θεωρώ ότι εν που τα πιο πολύτιμα πράματα που έχουμε τα βιβλία μας. Τζαι έχουμεν πολλά.

Ανακατώνοντας τα σκονισμένα βιβλία ήβρα ένα μικρό βιβλίο με τον τίτλο "Τα ποιήματα της καρκιάς". Το βιβλιαράκι τούτο εν διάφορα ποιήματα του μακαρίτη του παππού. Ένα μικρό δείγμα που τα εκατοντάδες που έγραψε τζαι τα άλλα τόσα που απλά ελάλεν μας κατά καιρούς αλλά εν έγραψεν στο χαρτί ποττέ. Έκατσα πάνω σε μια κάσια τζαι εμετροφύλλησα το.

Τζαι οι θκιό μου οι παππούδες (καλή τους ώρα τζιπάνω που είναι τωρά) εγράφαν ποιήματα. Τσιαττιστά για την ακρίβεια. Τζαι εκαμαρώνναν τζαι οι θκιό που ο άγγονας τους "επήρεν που λλόου τους τζαι περνά του να τσιαττίζει". Εκαμάρωννα τους τζι εγώ πολλά για τούτον.

Τη γιαγιά μου τη μακαρίτισσα εν την εγνώρισα. Επέθανεν το 1970 τζι εγώ εγεννήθηκα το 1977. Ξέρω πολλά για τούτην όμως που όσα μου είshεν πει ο παππούς αλλά κυρίως η μάνα μου. Ο παππούς μου αγάπαν την πολλά τη γιαγιά μου. Ελάτρευεν την. Τζαι τούτη η αγάπη φαίνεται τζαι στα διάφορα ποιήματα που έγραψεν για τζίνην. Που ούλλα τα ποιήματα που έγραψεν ο παππούς μου ξεχωρίζω έναν τετράστιχο (πεντάστιχο για την ακρίβεια), όποτε θκιεβάσω το οποίο σηκώννεται η τρίχα μου τζαι βουρκώννουν τα μμάθκια μου:

Έμπην ο Χάρος στο χωρκόν
τζι εσκέφτην να θκιαλέξει,
τζι έκαψεν την καρδούλλα μου
που πήρεν τη Χρυσούλλα μου
χρονών σαρανταέξι

Η γιαγιά μου επέθανεν νέα, ταλαιπωρημένη που την αρρώσκιαν. Έπνασεν in that respect.

Τζίντο κορμίν της το χρυσόν
να πνάσει στους αιώνες
που το τρυπούσαν οι γιατροί 
με ορρούς τζαι με βελόνες

Παρόλο που ο παππούς μου ήταν νέος όταν επέθανεν η γιαγιά μου, δεν εσκέφτηκε ποττέ να ξαναπαντρευτεί. Είshεν δώκει όρκο της γιαγιάς πως δεν θα έβαλλεν άλλη γυναίκα στη ζωή του. Τζαι τα μαύρα εφόρεν τα ως την ώρα που επέθανεν τζαι τζίνος.

Όρκον σου κάμνω στον Θεόν
όσον τζαιρόν θα ζήσω
πως ότι το στεφάνιν μας
δεν θα το απατήσω

Επρόλαβα τζι ήμουν τζιαμέ στο νοσοκομείο όταν άφηννεν την τελευταία του πνοή.
Εν μας είδεν, τα μμάθκια του ήταν κλειστά τζαι ανάσαινεν με δυσκολία.
Εκράτησα το shέριν του τζαι εμίλησα του. Εν ξέρω αν με άκουσεν ή αν εκατάλαβεν ότι κάποιοι ήταν τζιαμέ μαζίν του. Σε κάποια φάση εσταμάτησεν να αναπνέει. Η μάνα μου επετάχτηκεν ίσια πάνω. Μετά που μερικά δευτερόλεπτα επήρεν βαθιάν ανάσα ο παππούς τζαι εσυνέχισε να αναπνέει για λλίο βαριά τζαι αργά. Έπειτα άκουσα τζίνον τον χαρακτηριστικό ήχο. Η γιατρός που ήρτεν για να επιβεβαιώσει το θάνατο του, ονόμασεν τον ήχο τούτο "επιθανάτιο ρόγχο". Εν μπορώ να εξηγήσω πώς εν τούτος ο ήχος αλλά εν ένας ήχος που εν θα ξηχάσω ποττέ μου. Ποττέ μου.

Ο παππούς είshεν φιλοσοφήσει τη ζωή τζαι εθυμώννετουν με τη μεγαλομανία που επικρατεί στην κοινωνία μας. Πάντα ελάλεν μας χαρακτηριστικά ότι "τρείς πήχες άπλυτον παννίν θα πάρουμεν μαζί μας".

Πράξεις να κάμνουμεν καλές
για να σωθεί η ψυshή μας,
τρείς πήχες άπλυτον παννίν
θα πάρουμεν μαζίν μας

Επαντρέφτηκα 11/11. Δεν είχαμεν οποιοδήποτε issue με νούμερα τζαι ημερομηνίες, απλά άρεσεν μας το "11 του Νιόβρη" τζαι αποφασίσαμεν ότι τζίντην ημερομηνίαν εθέλαμεν να παντρευτούμεν. Όπερ και εγένετω. Μιλώντας με έναν ξάδερφον λλίον πριν να παντρευτώ είπεν μου ότι τζαι τζίνος είshεν παντρευτεί 11 του Νιόβρη. Εν το εθθυμούμουν. Τζαι σε κάποια φάση ενώ επερπατούσαμεν εσταμάτησε τζαι εγύρισε τζαι λαλεί μου: "ξάδερφε, ξέρεις το ότι η γιαγιά μας η μακαρίτισσα ήταν γεννημένη 11 του Νιόβρη; Εν την εγνώρισες αλλά έτο που με τούντον τρόπον έδωκεν σου την ευτζιήν της!"

Εν το έξερα.Τζαι ναι, εν την εγνώρισα τη γιαγιά αλλά έτο που έχουμεν μια "σύνδεση"...
Καλά να περνάτε τζιπάνω...

31 σχόλια:

  1. πριν προλάβω να πω οτι καταπιαστήκαμε με το ίδιο θέμα βιβλία, πέρασες αλλού.
    πολλά ωραίο ποστ σύντροφε της πιλότας και της μπιρίμπας. με συγκίνησες και μου θύμισες τους αγαπημένους μου παππούδες και γιαγιάδες. ας είναι καλά εκεί που είναι τώρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. πολυ συγκινητικό ποστ φίλε. εδάκρυσα. κυρίως για την αγάπη που έδειχνε ο παππούς σου. σπάνια βρίσκεις τέτοια αγάπη σήμερα ανάμεσα στα ζευγάρια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. εσηκωθηκαν ως τζιαι οι τρίσιες τησ τζιεφαλής μου με τουντο πόστ...
    Θεός μακαρίσει τους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. @Mana
    Ναι, πήγαινε αλλού το θέμα μου. Συγκινούμαι τζι εγώ κάθε φορά που φέρνω κάποια πράματα στο νου μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. @she demon
    Η αγάπη που είshεν ο παππούς για τη γιαγιά ήταν ποτούτη που θκιεβάζεις στα βιβλία. Δύσκολα τη συναντάς πλέον

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. @postbabylon
    Τζι εμέναν. Τζι εν τζαι καμπόσες! Ο Θεός να τους μακαρίσει

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. η γιαγιά μου και ο παππούς μου είχαν έτσι αγάπη μεταξύ τους. μπορώ να σου πω ακόμα δύο της ίδιας ηλικίας ζευγάρια που μέχρι το τέλος ήταν ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΙ πραγματικά.

    μήπως είναι η γενιά μας που ξέχασε να αγαπά ολοκληρωτικά χωρίς εγωισμούς;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Ουφ! Δόξα τω Θεώ, κλάψαμε και σήμερα... Θυμήθηκα τους δικούς μου παππουδογιαγιάδες... Ιδίως το ζευγάρι από τη μαμά μου, τους λάτρευα! Ακόμα έχω συχνά την αίσθηση πως είναι κοντά μου, και πες με ... πιστεύω πως είναι!
    Να 'σαι καλά να τους θυμάσαι με τόση αγάπη! Τί καλύτερο;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. @Mana
    μήπως είναι η γενιά μας που ξέχασε να αγαπά ολοκληρωτικά χωρίς εγωισμούς;

    Νομίζω ότι ισχύει αυτό που λες. Η γενιά μας έχει πιο πολλούς εγωισμούς. Είναι και οι εποχές διαφορετικές πλέον, τα πράγματα είναι λιγότερο "αγνά"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. @Χριστιάνα
    Τα άτομα που αγαπούμε πολύ δεν φεύγουν ποτέ από κοντά μας. Άλλωστε το σώμα είναι που φεύγει, η ψυχή μένει πάντα εδώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Ωραίο post και ωραίος ο παππούς με τα τσαττιστά του..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Με συγκίνησες και εμένα φίλε.. θυμήθηκα και εγώ τους παπούδες και γιαγιά μου.. ώρα τους καλή τζιπάνω.

    Θα μας βάλεις και άλλα απο αυτά τα τσιατιστά? :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Εσηκώστηκεν τζιαι μένα η τρίχα μου (μιαν έχω - not)! Καταλαβαίνω τί λες γιατί τζιαι ο παπάς μου έγραψεν ποιήματα πριν να πεθάνει, τζιαι θεωρώ τα ανεκτίμητα. Όσο για τον "επιθανάτιο βρόγχο", τί να πεί κανείς; No comment...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. @Rania
    Ήταν ωραίος ο παππούς. Και δεν τα έβαζε κάτω ποτέ. Ποτέ όμως!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. @Μισταρκός
    Κατά καιρούς φίλε θα αναρτώ τσιαττιστά και από τους δύο παππούδες μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. @Patatoullis
    Ο άλλος μου ο παππούς έδωσεν μου πριν πεθάνει ένα σημειωματάριο με πολλά χειρόγραφα ποιήματα του. Ανεκτίμητη παρακαταθήκη. Ο επιθανάτιος βρόγχος εν ένας που τους ήχους που εσημαδέψαν τη ζωή μου. Εν ένας ήχος που εννα πάρω μαζί μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. πολύ γεμάτο και γλυκό και πικρό ποστ
    αιωνία τους η μνήμη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. @ρίτσα
    Ο χαμός αφήνει πικρή γεύση. Οι αναμνήσεις έχουν πάντα γλυκιά γεύση

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Εσυγκίνησες μας ούλλους, εκλαμούρησες μας τζιαι λλίο. Έχω τζιαι εγώ ένα παρόμοιο δεφτέρι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Πολλά συγκινητικό.. η μάμα μου λαλεί ότι οι γιαγιάδες μου εν μαζί τζαι κάμνουν παρέα. Ελπίζω να εγνωριστήκαν με τους δικους σου τζαι να περνούν καλα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. Χίλια συγγνώμη για την παρατήρηση: επιθανάτιος ρόγχος, όχι βρόγχος.
    Αν θέλεις κοίταξε το κ διόρθωσε το..είναι κρίμα να χάνει το κείμενο 'κύρος' από ένα μικρό λαθάκι σε κρίσιμο, όμως, σημείο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. @Joy Tears
    Νομίζω ούλλοι λλίον πολλά έχουμεν τέθκια "δεφτέρκα"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. @Prasinada
    Τζιπάνω νομίζω περνούν καλά πλέον

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  24. @Ανώνυμος (5:51 μ.μ.)
    Σ' ευχαριστώ φίλε/η για την επισήμανση! Το διορθώνω πάραυτα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  25. έχω ζήση και έγώ τον επιθανάτιος ρόγχος κρατώντας το χέρι του πατέρα μου .Τρομερή στιγμή αλλά συνάμα πάντα νοιώθεις ικανοποίηση που την έζησες. Όσον τους στίχους του παππού σου εξαίρετοι βγαλμένοι από καρκιάς

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  26. Πάρα πολλά συγκινητικό να έχεις τέτοια κληρονομιά από τον παππού. Πολύτιμη όσο τίποτα. Πρέπει να ήταν πολλά γλυκός άνθρωπος. Δε νομίζω να βρίσκεις σήμερα ανθρώπους που αγαπούν το/τη σύντροφό τους "για πάντα".

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  27. Πολύ συγκρινητικά αυτά που έγραψες. Είναι ωραία να έχει κατι τόσο ωραίο και γλυκό, όπως τα ποιήματα να σου θυμίζουν κάποια πρόσωπα ξεχωριστά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  28. @Ανώνυμος (8:18 μ.μ.)
    Τρομερή στιγμή αλλά συνάμα πάντα νοιώθεις ικανοποίηση που την έζησες.

    Έτσι ακριβώς! Είναι κάποιοι ήχοι που τους κουβαλάς πάντα μαζί σου. Που χαράσσονται στο νου σου τζαι μεινίσκουν. Για διάφορους λόγους. Ο ήχος του ρόγχου εν ένας που τούτους τους ήχους που κουβαλώ. Έshει τζι άλλους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  29. @Amazona
    Ο παππούς ήταν ένας λεβέντης. Τζαι τη γιαγιά μου αγάπαν την ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  30. @Σκουλουκούιν
    Ο παππούς έμαθεν με να είμαι μαχητής, να μεν τα παρετώ ποττέ. Θυμούμαι πάντα ελάλεν μας "είμαστεν που το ανυπότακτον μιλλέττιν εμείς!"
    Τα ποιήματα του συγκινούν με αλλά ταυτόχρονα κάμνουν με τζαι να χαμογελώ γιατί φέρνουν στον νου μου τόσες πολλές ωραίες αναμνήσεις

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...