Δευτέρα, 31 Ιανουαρίου 2011

Ωδή στον Κουμορτζί

Drugs

Για τον Bryan Lewis Saunders είναι άλλο ένα πείραμα.
Ιδού πώς το παρουσιάζει ο ίδιος στην ιστοσελίδα του:

After experiencing drastic changes in my environment, I looked for other experiences that might profoundly affect my perception of the self. So I devised another experiment where everyday I took a different drug and drew myself under the influence. Within weeks I became lethargic and suffered mild brain damage. I am still conducting this experiment but over greater lapses of time. I only take drugs that are given to me. This series is on my facebook as well and is much more up to date, here there are quite a few missing.

Κάθε μέρα και διαφορετικές ουσίες, κάθε μέρα κι ένας πίνακας αυτο-προσωπογραφία υπό την επίρρεια αυτών.
Τί το περίεργο;

Υ.Γ: ΝΑΙ, ο τύπος "χαπποπίννει"!!!



7.5mg Hydrocodone / 7.5mg Oxycodone
/ 3mg Xanax


Abilify / Xanax / Ativan
(dosage unknown in hospital)


1 sm Glass of Absinth


10mg Adderall


10mg Ambien


Ativan / Haloperidol
(doseage unknown in hospital)


15mg Buspar (snorted)


4 Butalbitals
(doseage unknown)


1/2 gram Cocaine 2 bottles of Cough Syrup




1 "Bump" of Crystalmeth 1 shot of Dilaudid / 3 shots of Morphine
(in the ER with kidney stones)




Morphine IV (doseage unknown)


Huffing Gas


Marijuana (Kind Bud)


Huffing Lighter Fluid


10mg Loritab


Nitrous Oxide / Valium I.V.
(doseage unknown in hospital)


Psilocybin Mushrooms
(2 caps onset)


Nitrous Oxide


PCP


7.5mg Percocet


2 Pot Brownies


Marijuana Resin


.5mg Risperdal
(after 1 week prescribed)


Ritilin
(doseage unknown-snorted)


Salvia Divinorum
(right before but mostly right after)


100mg Seroquel


20mg Valium


Valium I.V.
(doseage unknown in hospital)


2mg Xanax


50mg Zoloft
(after 2 weeks prescribed)

Κυριακή, 30 Ιανουαρίου 2011

I have a problem

Σάββατο, 29 Ιανουαρίου 2011

Τρίφωνο - Η αγάπη ζει



Πάρε με αγκαλιά, τέρμα η δουλειά
Πάμε βόλτα απόψε μέχρι το ξημέρωμα
Βρήκαν τη βραδιά, βρες τα κλειδιά
Έχει Woody Allen σήμερα αφιέρωμα
Πόσο σ' αγαπώ, πήρα ρεπό
Πες και στα παιδιά αν θέλουν αύριο να 'ρθουνε
Πάμε

Η αγάπη ζει στα μικροπράγματα
Ζει στα ασήμαντα και στα απλά
Δωσ' μου και άλλα τέτοια εσύ ασήμαντα
Για να ζήσω εγώ σημαντικά

Γύρισε νωρίς, αχ να χαρείς
Τρίψε μου τη πλάτη λίγο πριν ξαπλώσουμε
Τέλειωσε ο καφές, μου ΄λειψες χθες
Έλα το τραπέζι μια στιγμή να στρώσουμε
Δωσ' μου ένα φιλί, δες το σκυλί
Τι χαρές που κάνει πάντα σαν φιλιόμαστε
Φως μου

Η αγάπη ζει στα μικροπράγματα
Ζει στα ασήμαντα και στα απλά
Δωσ' μου και άλλα τέτοια εσύ ασήμαντα
Για να ζήσω εγώ σημαντικά

Παρασκευή, 28 Ιανουαρίου 2011

Αυτό είναι! Πρεμιέρα τη μέρα των γενεθλίων μου!


and now let's do the dance of joy...

Πέμπτη, 27 Ιανουαρίου 2011

Δεν είναι κοσμικιά, είναι fashionista! Άσχετε βουκόλε!

Τωρά εν τούτον; Οξά τούτον; Χμμμμμ...

Ξέρεις το "μαγικό", έννεν;
3 ποτήρκα πουκουππισμένα τζαι το έναν έshει μαshέριν πουκάτω.
Ο "μάγος" πιττώννει τα ποτήρκα που εν έχουν μαshέριν.
Ο "μάγος" φυσικά είναι ικανός να "μαντέψει" ποιον εν το ποτήρι με το μαshέρι...or is he?

Ο γέρος τζι η κοτζιάκαρη

Γ=γέρος, Κ=κοτζιάκαρη

Γ: Κοτζιάκαρη σάστου τζαι θα κάμουμεν σεξ! Θα σου δείξω κάτι νέα πράματα που είδα εις το βίτεο!
Κ: Άτε! Άτε!
Γ: Γονάτα τζαι δίκλα ποτζί
Κ: ...
Γ: Άνοιξε νάκκον τα πόθκια σου
Κ: ...
Γ: Ψήλα νάκκον πάνω
Κ: ...
Γ: Γύρε νάκκον ομπρός
Κ: ...
Γ: Έλα νάκκον προς τα δεξιά
Κ: ...
Γ: Έλα νάκκον πίσω
Κ: ...
Γ: Τσας προς τα αριστερά
Κ: ΜΑ ΓΕΡΟ, ΕΝΝΑ ΜΕ ΓΑΜΗΣΕΙΣ ΟΞΑ ΕΝΝΑ ΜΕ ΠΠΑΡΚΑΡΕΙΣ;!


Κ: Γέρο σάστου τζι εννα σου κάμω μιαν πίππαν σπέshιαλ! Είδα έναν βίτεο...
Γ: Άτε! Άτε!
Κ: Ππέσε ανάshελα
Γ: ...
Κ: Άνοιξε τα πόθκια σου
Γ: ...
Κ: Πρώτα να βάλουμεν σιρόππιν
Γ: ...
Κ: Να βάλουμεν νουτέλλαν
Γ: ...
Κ: Να βάλουμεν shιαντιγήν
Γ: ...
Κ: Να βάλουμεν φράουλες
Γ: ...
Κ: Να βάλουμεν παγωτό βανίλια
Γ:...
Κ: Να βάλουμεν σιαππάνιαν
Γ: ΜΑ ΚΟΤΖΙΑΚΑΡΗ, ΕΤΣΙ ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΕΚΑΜΕΣ ΓΛΥΦΩ ΤΗΝ ΤΖΙ ΕΓΙΩ!!!

Τετάρτη, 26 Ιανουαρίου 2011

Η ιστορία πίσω από το "Smoke on the water" των Deep Purple

Τα πλείστα τραγούδια κρύβουν πίσω τους μια ιστορία. Δεν είναι πάντα αληθινή αυτή η ιστορία αλλά είναι φορές που ο στιχουργός κι ο συνθέτης αποτυπώνουν με νότες ιστορίες βγαλμένες από τη ζωή. Ιστορίες αγάπης, πόνου, θρήνου. Ας δούμε τί κρύβεται πίσω από το «Smoke on the water» των Deep Purple...


Το συγκεκριμένο τραγούδι κυκλοφόρησε το 1972 στο άλμπουμ των Deep Purple «Machine Head» και πολύ γρήγορα σκαρφάλωσε στο ΤΟΡ-10 του billboard. Δεν νομίζω να υπάρχει κανείς που να μην έχει σιγοτραγουδήσει τη μελωδία του κομματιού, λίγοι όμως ξέρουν ότι τα λόγια του αναφέρονται σε μια αληθινή ιστορία.

Όλα ξεκίνησαν όταν οι Deep Purple πήγαν στο Μοντρέ της Ελβετίας για να ηχογραφήσουν το νέο τους άλμπουμ. Μαζί τους είχαν πάρει ένα κινητό στούντιο ηχογράφησης, το οποίο είχαν δανειστεί από τους Rolling Stones.

Ένα βράδυ πριν την έναρξη της ηχογράφησης και συγκεκριμένα στις 4 Δεκεμβρίου του 1971, οι Deep Purple βρίσκονταν στο ξενοδοχείο τους ενώ απέναντι, στο Καζίνο του Μοντρέ έδινε συναυλία ο Φρανκ Ζάππα με το συγκρότημά του Mothers of Invention. Το πλήθος είχε ζεσταθεί για τα καλά και όταν ο Ντον Πρέστον σολάριζε στη μέση του «King Kong», κάποιος από τους θεατές εκτόξευσε ένα βεγγαλικό. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα η οροφή της αίθουσας να πιάσει φωτιά και να προκληθεί πανικός στο πλήθος που εγκατέλειψε το χώρο. Οι εγκαταστάσεις του καζίνο καθώς και ο μουσικός εξοπλισμός του Ζάππα και του συγκροτήματος του καταστράφηκαν ολοσχερώς. Ευτυχώς δεν υπήρξαν θύματα.

Το γεγονός αυτό το έβλεπαν να εκτυλίσσεται οι Deep Purple από το παράθυρο του δωματίου που διέμεναν. Ο καπνός ανέβαινε πάνω από τη λίμνη Γενεύη που χώριζε το ξενοδοχείο από το καζίνο και αυτό ήταν! Ο Richie Blackmore άρχισε να ψελλίζει μερικές από τις νότες του περιβόητου riff στην αρχή του τραγουδιού, που αποτελεί το όνειρο όλων των κιθαρίστων. Ο τίτλος βρέθηκε λίγες μέρες μετά, όταν ο μπασίστας Roger Glover ξύπνησε από ένα όνειρο και ήξερε ότι το τραγούδι θα πρέπει να ονομαστεί «Smoke on the water» (ο καπνός που είχαν δει πάνω στη λίμνη).

Όταν με την καταστροφή του καζίνο, το συγκρότημα αναγκάστηκε να βρει άλλο χώρο για να κάνει την ηχογράφηση, εγκαταστάθηκαν σε ένα τοπικό θέατρο. Μόλις όμως ξεκίνησαν να κάνουν πρόβες το «Smoke on the water» (το οποίο ακόμα ονομαζόταν Title no1), οι γείτονες ενοχλήθηκαν και κάλεσαν την αστυνομία που απαγόρεψε στους Deep Purple να παίζουν μουσική εκεί. Η μουσική τελικά ολοκληρώθηκε, οι στίχοι γράφτηκαν και το τραγούδι ήταν έτοιμο.

Κάτι που πρέπει να σημειωθεί είναι ότι το θρυλικό riff, το σόλο της κιθάρας στην αρχή του τραγουδιού, δεν είναι εξ ολοκλήρου πρωτότυπος μουσικός τόνος. Παρόμοιο ήχο συναντάει κανείς και στην αρχή του τραγουδιού «Maria Moita» του Κάρλος Λίρα το οποίο το τραγούδησε ο Αστρουντ Γκιλμπέρτο το 1965 στο άλμπουμ «Look at the rainbow».

Οι Purple έγραψαν αυτό το τραγούδι χωρίς να περιμένουν να γίνει ιδιαίτερη επιτυχία. Όταν όμως το συμπεριέλαβαν στο δίσκο τους Machine Head, το «Smoke on the water» ξεχώρισε περισσότερο και από τα επτά τραγούδια του άλμπουμ που κυκλοφόρησε το 1972. Τον Μάιο του 1973 το τραγούδι κυκλοφόρησε και ως ξεχωριστό single το οποίο σύντομα έφτασε την 4η θέση στο billboard της Αμερικής.

Αν μελετήσει κανείς λίγο πιο προσεκτικά τους στίχους του τραγουδιού, μπορεί να ταξιδέψει και να βρεθεί σε εκείνο το καζίνο στο Μοντρέ την ώρα που έγιναν όλα. Το καζίνο είναι το «gambling house», αυτός που πετάει το βεγγαλικό είναι «some stupid with a flare gun» και ο «Funky Claude» είναι ο Κλοντ Νομπς, ο διευθυντής του Μοντρέ Τζαζ Φέστιβαλ που έτρεχε να βοηθήσει τον κόσμο. «Τhe rolling truck stones thing» ή και «mobile» είναι το κινητό στούντιο ηχογράφησης των Rolling Stones που χρησιμοποίησαν για να ηχογραφήσουν το άλμπουμ τους.

Το «Smoke in the water» θεωρείται σήμερα ένα από τα κορυφαία τραγούδια της ροκ μουσικής σκηνής. Βρίσκεται στην 426η θέση του περιοδικού Rolling Stone με τα 500 καλύτερα τραγούδια όλων των εποχών και στην 12η θέση της λίστας του περιοδικού Q για τα σημαντικότερα κιθαριστικά κομμάτια. Στο Μοντρέ έχουν τιμήσει το τραγούδι με ένα μνημείο στις όχθες της λίμνης της Γενεύης, που περιλαμβάνει το όνομα του συγκροτήματος, τον τίτλο του τραγουδιού και το riff με νότες.

Ένα εξίσου ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι το εν λόγω τραγούδι έχει μπει και στο Βιβλίο Ρεκόρ Γκίνες το 1994 καθώς 1322 κιθαρίστες συγκεντρώθηκαν στο Βανκούβερ του Καναδά για να παίξουν το περιβόητο αυτό riff κατακτώντας έτσι αυτό το ρεκόρ. Το ρεκόρ καταρρίφθηκε το 2007, όταν 1683 κιθαρίστες στο Κάνσας Σίτυ του Κεντάκι έπαιξαν ταυτόχρονα το riff μετά από πρόσκληση ραδιοφωνικού σταθμού.

Τελικά, η μουσική δεν γράφει μόνο ιστορία. Καμιά φορά η μουσική καταγράφει την ιστορία.
Οι στίχοι του τραγουδιού:

We all came out to Montreux
On the Lake Geneva shoreline
To make records with a mobile
We didn't have much time
Frank Zappa and the Mothers
Were at the best place around
But some stupid with a flare gun
Burned the place to the ground
Smoke on the water, a fire in the sky, smoke on the water

They burned down the gamblin' house,
It died with an awful sound
and Funky Claude was running in and out
Pulling kids out the ground
When it all was over
We had to find another place
But Swiss time was running out
It seemed that we would lose the race
Smoke on the water, a fire in the sky, smoke on the water

We ended up at the Grand Hotel
It was empty cold and bare
But with the Rolling truck Stones thing just outside
Making our music there
With a few red lights and a few old beds
We make a place to sweat
No matter what we get out of this
I know, I know we'll never forget
Smoke on the water, a fire in the sky ,smoke on the water

Making our music there
Few red lights and a few old beds
We made a place to sweat
No matter what we get out of this
I know, I know we'll never forget, now
Smoke on the water

A fire in the sky
Smoke on the water

Τρίτη, 25 Ιανουαρίου 2011

Ζεϊμπέκικο : Ο Μοναχικός Θρήνος

* αντιγράφω το εξαίρετο άρθρο του Διονύση Χαριτόπουλου, όπως δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Τα Νέα στις 14/09/2002:


Το ζεϊμπέκικο δύσκολα χορεύεται. Δεν έχει βήματα είναι ιερατικός χορός με εσωτερική ένταση και νόημα που ο χορευτής οφείλει να το γνωρίζει και να το σέβεται.Είναι η σωματική έκφραση της ήττας. Η απελπισία της ζωής. Το ανεκπλήρωτο όνειρο. Είναι το «δεν τα βγάζω πέρα». Το κακό που βλέπεις να έρχεται. Το παράπονο των ψυχών που δεν προσαρμόστηκαν στην τάξη των άλλων.

Το ζεϊμπέκικο δεν χορεύεται ποτέ στην ψύχρα ει μη μόνον ως κούφια επίδειξη. Ο χορευτής πρέπει πρώτα «να γίνει», να φτιάξει κεφάλι με ποτά και όργανα, για να ανέβουν στην επιφάνεια αυτά που τον τρώνε.

Η περιγραφή της προετοιμασίας είναι σαφής:

Παίξε, Χρήστο, το μπουζούκι, ρίξε μια γλυκιά πενιά, σαν γεμίσω το κεφάλι, γύρνα το στη ζεϊμπεκιά. (Τσέτσης)

Ο αληθινός άντρας δεν ντρέπεται να φανερώσει τον πόνο ή την αδυναμία του· αγνοεί τις κοινωνικές συμβάσεις και τον ρηχό καθωσπρεπισμό. Συμπάσχει με τον στίχο ο οποίος εκφράζει σε κάποιον βαθμό την προσωπική του περίπτωση, γι' αυτό επιλέγει το τραγούδι που θα χορέψει και αυτοσχεδιάζει σε πολύ μικρό χώρο ταπεινά και με αξιοπρέπεια. Δεν σαλτάρει ασύστολα δεξιά κι αριστερά· βρίσκεται σε κατάνυξη. Η πιο κατάλληλη στιγμή για να φέρει μια μαύρη βόλτα είναι η στιγμή της μουσικής γέφυρας, εκεί που και ο τραγουδιστής ανασαίνει.

Ο σωστός χορεύει άπαξ· δεν μονοπωλεί την πίστα. Το ζεϊμπέκικο είναι σαν το «Πάτερ Ημών». Τα είπες όλα με τη μία.

Τα μεγάλα ζεϊμπέκικα είναι βαριά, θανατερά:

Ίσως αύριο χτυπήσει πικραμένα του θανάτου η καμπάνα και για μένα. (Τσιτσάνης) Τι πάθος ατελείωτο που είναι το δικό μου, όλοι να θέλουν τη ζωή κι εγώ το θάνατό μου. (Βαμβακάρης)

Το ζεϊμπέκικο δεν σε κάνει μάγκα*· πρέπει να είσαι για να το χορέψεις. Οι τσιχλίμαγκες με το τζελ που πατάνε ομαδικά σταφύλια στην πίστα εκφράζουν ακριβώς το χάος που διευθετεί η εσωτερική αυστηρότητα και το μέτρο του ζεϊμπέκικου.

Το ζεϊμπέκικο δεν χορεύεται σε οικογενειακές εξόδους ή γιορτές στο σπίτι· απάδει προς το πνεύμα. Πόσο μάλλον όταν υπάρχουν κουτσούβελα που κυκλοφορούν τριγύρω παντελώς αναίσθητα. Είναι χορός μοναχικός.

Όταν το μνήμα χάσκει στα πόδια σου, ο τόπος δεν σηκώνει άλλον. Είναι προσβολή να ενοχλήσει μια ξένη κι απρόσκλητη παρουσία. Γι' αυτό κάποιοι ανίδεοι αριστεροί διανοούμενοι ερμήνευσαν την επιβεβλημένη ερημία του χορού με τα δικά τους φοβικά σύνδρομα· αποκάλεσαν το ζεϊμπέκικο «εξουσιαστικό χορό», που περιέχει, δήθεν, μια «αόρατη απειλή». Είδαν, φαίνεται, κάποιον σκυλόμαγκα να χορεύει και τρόμαξαν. Όμως, και έναν κυριούλη αν ενοχλήσεις στο βαλσάκι του, κι αυτός θα αντιδράσει.

Το ζεϊμπέκικο δεν είναι γυναικείος χορός. Απαγορεύεται αυστηρώς σε γυναίκα να εκδηλώσει καημούς ενώπιον τρίτων· είναι προσβολή γι' αυτόν που τη συνοδεύει. Αν δεν είναι σε θέση να ανακουφίσει τον πόνο της, αυτό τον μειώνει ως άντρα και δεν μπορεί να το δεχτεί.

Και στο μάτι δεν κολλάει. Μια γυναίκα δεν είναι μάγκας· είναι θηλυκό ή τίποτα. Κι ένας άντρας, πρώτα αρσενικό και μετά όλα τ' άλλα. Αυτό είναι το αρχέτυπο. Κι αν το εποικοδόμημα γέρνει καμιά φορά χαρωπά, η βάση μένει ακλόνητη. Εξαιρούνται οι γυναίκες μεγάλης ηλικίας που μπορεί να έχουν προσωπικά βάσανα: χηρεία ή πένθος για παιδιά.

(Κι όμως είδα σπουδαίο ζεϊμπέκικο από δύο γυναίκες· τη Λιλή Ζωγράφου, που αυτοσχεδίαζε έχοντας αγκαλιάσει τον εαυτό της από τους ώμους με τα χέρια χιαστί σαν αρχαία τραγωδός· και μια νεαρή πουτάνα σε ένα καταγώγιο των Τρικάλων, πιο αυτεξούσια απ' όλους τους αρσενικούς εκεί μέσα.) Η μεγάλη ταραχή είναι οι χωρικοί. Σε πλατείες χωριών, με την ευκαιρία του τοπικού πανηγυριού ή άλλης γιορτής, κάτι καραμπουζουκλήδες ετεροδημότες χορεύουνε ζεϊμπέκικο στο χώμα· προφανώς για να δείξουνε στους συγχωριανούς τους πόσο μάγκες γίνανε στην πόλη. Οι άνθρωποι της υπαίθρου δεν έχουν μπει στο νόημα κι ούτε μπορούν να εννοήσουν. Τα δικά τους ζόρια είναι κυκλικά· έρχονται, περνάνε και ξαναέρχονται σαν τις εποχές του χρόνου. Δεν είναι όλη η ζωή ρημάδι. Γι' αυτό χορεύουν εξώστρεφα, κάνουν φούρλες, σηκώνουν το γόνατο ή όλο το πόδι, κοιτάνε τους γύρω αν τους προσέχουν, χαμογελάνε χορεύοντας. Μιλάνε με τον Θεό των βροχών και του ήλιου, όχι τον σκοτεινό Θεό του χαμόσπιτου και των καταγωγίων.

Δεν γίνεται καν λόγος για το τσίρκο που χορεύει επιδεικτικά, σηκώνει τραπέζια με τα δόντια και ισορροπεί ποτήρια στο κεφάλι του. Ή τη φρικώδη καρικατούρα ζεϊμπέκικου που παρουσιάζουν οι χορευτές στις παλιές ελληνικές ταινίες και προσφάτως στα τηλεοπτικά σόου.

Το ζεϊμπέκικο είναι κλειστός χορός, με οδύνη και εσωτερικότητα. Δεν απευθύνεται στους άλλους. Ο χορευτής δεν επικοινωνεί με το περιβάλλον. Περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του, τον οποίο τοποθετεί στο κέντρο του κόσμου. Για πάρτη του καίγεται, για πάρτη του πονάει και δεν επιζητεί οίκτο από τους γύρω. Τα ψαλίδια, τα τινάγματα, οι ισορροπίες στο ένα πόδι είναι για τα πανηγύρια. Το πολύ να χτυπήσει το δάπεδο με το χέρι «ν' ανοίξει η γη να μπει».

Και, όσο χορεύει, τόσο μαυρίζει.

Πότε μ' ανοιχτά τα μπράτσα μεταρσιώνεται σε αϊτό που επιπίπτει κατά παντός υπεύθυνου για τα πάθη του και πότε σκύβει τσακισμένος σε ικεσία προς τη μοίρα και το θείο.

Τα παλαμάκια που χτυπάνε οι φίλοι ή οι γκόμενες καλύτερα να λείπουν. Ο πόνος του άλλου δεν αποθεώνεται. Το πιο σωστό είναι να περιμένουν τον χορευτή να τελειώσει και να τον κεράσουν. Να πιούνε στην υγειά του· δηλαδή να του γιάνει ο καημός που τον έκανε να χορέψει. Ειπώθηκε πως το ζεϊμπέκικο σβήνει.

Ο αρχαϊκός χορός της Θράκης που τον μετέφεραν οι ζεϊμπέκηδες στη Μικρά Ασία και τον επανέφεραν στην Ελλάδα οι πρόσφυγες του 1922 έχει ολοκληρώσει τον ιστορικό του κύκλο· δεν έχει θέση σε μια νέα κοινωνία με άλλα αιτήματα και άλλες προτεραιότητες. Μπορεί και να γίνει έτσι.

Αν χαθούν η αδικία, ο έρωτας και ο πόνος· αν βρεθεί ένας άλλος τρόπος που οι άντρες θα μπορούν να εκφράζουν τα αισθήματά τους με τόση ομορφιά και ευγένεια, μπορεί να χαθεί και το ζεϊμπέκικο. Όμως βλέπεις μερικές φορές κάτι παλικάρια να γεμίζουν την πίστα με ήθος και λεβεντιά που σε κάνουν να ελπίζεις όχι απλώς για τον συγκεκριμένο χορό, αλλά για τον κόσμο ολόκληρο.

* Ο μάγκας είναι άντρας σεμνός, καλοντυμένος και μοναχικός. Δεν είναι επιδεικτικό κουτσαβάκι και αλανιάρης. Όπως αναφέρεται και στο Μείζον Ελληνικό Λεξικό, «μάγκας: έξυπνος και με συμπεριφορά που ταιριάζει σε άντρα».

Τα δικά μου ανεκπλήρωτα εννέα όγδοα

Πριν χρόνια ξεκίνησε ένας φίλος να προσφέρει μαθήματα χορού στον υποφαινόμενο και κάποιους άλλους φίλους. Σε ένα φοιτητικό διαμέρισμα που είχαμε τότε.
Για μένα τα μαθήματα σταμάτησαν ένα βράδυ όταν ο "δάσκαλος" κοίταξε το πόδι μου περίεργα:

"Μου φαίνεται φουσκωμένο το γόνατο σου"

Η αλήθεια είναι ότι το ένιωθα λίγο "βαρύ" εκείνη τη μέρα. Δεν πονούσε αλλά με δυσκόλευε σε κάποιες κινήσεις.

Πέρασαν σχεδόν 4 μήνες και αρκετά πειράματα από διάφορους γιατρούς του κώλου μέχρι να ανακαλύψει ένας Γιατρός τί είχα. Ήταν μια σπάνια πάθηση η οποία (σύμφωνα με τις στατιστικές) εμφανίζεται ξανά και ξανά. Ο γιατρός μου, με διαβεβαίωσε ότι θα με έκανε καλά. Κι αυτό έγινε. Ο όγκος αφαιρέθηκε με επιτυχία από το γόνατο μου στις 20 του Σεπτέβρη του 2002. Δεν εμφανίστηκε ποτέ ξανά. Μετά την επέμβαση, το φυσιοθεραπευτήριο έγινε το δεύτερο σπίτι μου. 3 ώρες την ημέρα, 6 μέρες την εβδομάδα, για 6 μήνες.

Το πρόβλημα ξεπεράστηκε μεν, η όλη διαδικασία όμως μου άφησε κι ένα "κουσούρι". Το δεξί μου πόδι δεν λυγίζει εντελώς. Κι αυτό με εμποδίζει σε κάποιες συγκεκριμένες κινήσεις. Δεν μπορώ για παράδειγμα να κάτσω σταυροπόδι (πάνω που έλεγα να αρχίσω γιόγκα χεχεχε), ούτε μπορώ εκείνο το "βαθύ κάθισμα" του χασάπικου.

Αν ποτέ μάθω να χορεύω ζεϊμπέκικο κι αν το πόδι μου δεν είναι εμπόδιο, θα ήθελα να χορέψω αυτό το τραγούδι. Μόνος μου. Στη βροχή. Και το "είσαι μικρός και δε χωράς τον αναστεναγμό μου" θα ήθελα να το φωνάξω μέχρι να ματώσει ο λαιμός μου...

Δευτέρα, 24 Ιανουαρίου 2011

Don't quit

Κυριακή, 23 Ιανουαρίου 2011

Πέτρος Θεοτοκάτος - Θα χαθώ



Ξέρω πως τα λόγια βιάζουν τη σιωπή
γεμίζει ο χώρος ηδονές μια πλαστική στιγμή
μια τρύπα μες στα σύννεφα μια τρύπα στο κορμί
κοιτάζω στο καθρέπτη το τέλος μου είναι εκεί

Και θα χαθώ θα χαθώ θα χαθώ ένα πρωί
σε μια ελεύθερη ιδέα αναρχική εκεί που ο έρωτας
θα είναι πάντα γιορτή θα χαθώ, θα χαθώ ένα πρωί

Τις νύχτες μας ιδρώνουμε βρίζοντας το θεό
φτιάχνουμε αγάλματα έρωτες με θάνατο και αλκοόλ
μια μέρα θα τους δείξω εγώ μια μέρα φωτεινή
θα τρέξουν σα τυφλό πουλί με δίχως πόνου κραυγή

Και θα χαθώ θα χαθώ θα χαθώ ένα πρωί
σε μια ελεύθερη ιδέα αναρχική εκεί που ο έρωτας
θα είναι πάντα γιορτή θα χαθώ, θα χαθώ ένα πρωί

Ξαφνικά νιώθω γέρος!

Σάββατο, 22 Ιανουαρίου 2011

Τούτον εν ψάρεμα!!!

Εκάμαν την shιόνιν τη λίμνη!!!

Παρασκευή, 21 Ιανουαρίου 2011

More sex please

The name is Ros...Mappouros

Άκου να δεις ιστορίαν τωρά...
Μια γυναίκα που τη Σερβία, η Mirjana Gavaric, είναι στο στάδιο της ανάρρωσης μετά που μιαν επώδυνη χειρουργική επέμβαση που εχρειάστηκε για αν αφαιρέσουν οι γιατροί έναν πράμαν που εσφήνωσεν down there...

Αντιλαμβάννομαι αγαπητή Mirjana (Μιρτζιάνα?) ότι έκοψες μέσα δίχα αρσενικόν σε ακτίνα βολής. ΟΚ, σε τέθκιες περιπτώσεις εν κατανοητόν να "ποσκολιστείς" μόνη σου. Τζαι επειδή καμιάν φοράν λείφκεσαι τα δάχτυλα, πιάννεις ότι έβρεις πρόχειρον τζιαμέ γυρόν σου.

Άκουσα για αγγούρκα, σαλάμια, κολοκούθκια, μπανάνες κλπ
Αλλά τζι εσού...εν το έκοφκεν ο νους σου ότι αμαν μπήξεις τούντο πράμαν μέσα σου, εννα δυσκολευτείς να το φκάλεις ύστερα;;;;;


all together now: όι λαομόν!!!

Πέμπτη, 20 Ιανουαρίου 2011

Do not make cucumber

only make krambin...

Τετάρτη, 19 Ιανουαρίου 2011

Απολύεσαι!!!

Απορία...ρινική

κλικ στις φωτογραφίες για μεγέθυνση




* η απορία είναι από [εδώ]

Απορία του διαχειριστή: η τελευταία απάντηση στην (εύλογη) απορία εν της she demon ????

Εντάξει κι εγώ διαβάζω στην τουαλέτα...

Τρίτη, 18 Ιανουαρίου 2011

Ποιήματα της καρκιάς


Στο υπόγειον έχουμε κάσιες στοιβασμένες γεμάτες πράματα. Πράματα για το σπίτι. Πράματα που εμείναν που το μαχαζίν. Πράματα που έφερα μαζί μου που τα διάφορα διαμερίσματα που ενοικίαζα κατά καιρούς. Εμετακομίσαμε έshει τζαιρόν τωρά αλλά ακόμα έχουμε πράματα που εν τα ετακτοποιήσαμεν μες το σπίτι.

Πρόσφατα είχα κατεβεί στο υπόγειο για να μαζέψω τα βιβλία τζαι να τα φέρω πάνω σπίτι. Βιβλιοθήκη εν έχουμε ακόμα αλλά τα βιβλία εν τα ήθελα ναν πεταξούμενα μες το υπόγειο μες τη σκόνη τζαι την υγρασία τζι έτσι εστοίβασα τα πάνω στο δωμάτιο της σοφίτας. Θεωρώ ότι εν που τα πιο πολύτιμα πράματα που έχουμε τα βιβλία μας. Τζαι έχουμεν πολλά.

Ανακατώνοντας τα σκονισμένα βιβλία ήβρα ένα μικρό βιβλίο με τον τίτλο "Τα ποιήματα της καρκιάς". Το βιβλιαράκι τούτο εν διάφορα ποιήματα του μακαρίτη του παππού. Ένα μικρό δείγμα που τα εκατοντάδες που έγραψε τζαι τα άλλα τόσα που απλά ελάλεν μας κατά καιρούς αλλά εν έγραψεν στο χαρτί ποττέ. Έκατσα πάνω σε μια κάσια τζαι εμετροφύλλησα το.

Τζαι οι θκιό μου οι παππούδες (καλή τους ώρα τζιπάνω που είναι τωρά) εγράφαν ποιήματα. Τσιαττιστά για την ακρίβεια. Τζαι εκαμαρώνναν τζαι οι θκιό που ο άγγονας τους "επήρεν που λλόου τους τζαι περνά του να τσιαττίζει". Εκαμάρωννα τους τζι εγώ πολλά για τούτον.

Τη γιαγιά μου τη μακαρίτισσα εν την εγνώρισα. Επέθανεν το 1970 τζι εγώ εγεννήθηκα το 1977. Ξέρω πολλά για τούτην όμως που όσα μου είshεν πει ο παππούς αλλά κυρίως η μάνα μου. Ο παππούς μου αγάπαν την πολλά τη γιαγιά μου. Ελάτρευεν την. Τζαι τούτη η αγάπη φαίνεται τζαι στα διάφορα ποιήματα που έγραψεν για τζίνην. Που ούλλα τα ποιήματα που έγραψεν ο παππούς μου ξεχωρίζω έναν τετράστιχο (πεντάστιχο για την ακρίβεια), όποτε θκιεβάσω το οποίο σηκώννεται η τρίχα μου τζαι βουρκώννουν τα μμάθκια μου:

Έμπην ο Χάρος στο χωρκόν
τζι εσκέφτην να θκιαλέξει,
τζι έκαψεν την καρδούλλα μου
που πήρεν τη Χρυσούλλα μου
χρονών σαρανταέξι

Η γιαγιά μου επέθανεν νέα, ταλαιπωρημένη που την αρρώσκιαν. Έπνασεν in that respect.

Τζίντο κορμίν της το χρυσόν
να πνάσει στους αιώνες
που το τρυπούσαν οι γιατροί 
με ορρούς τζαι με βελόνες

Παρόλο που ο παππούς μου ήταν νέος όταν επέθανεν η γιαγιά μου, δεν εσκέφτηκε ποττέ να ξαναπαντρευτεί. Είshεν δώκει όρκο της γιαγιάς πως δεν θα έβαλλεν άλλη γυναίκα στη ζωή του. Τζαι τα μαύρα εφόρεν τα ως την ώρα που επέθανεν τζαι τζίνος.

Όρκον σου κάμνω στον Θεόν
όσον τζαιρόν θα ζήσω
πως ότι το στεφάνιν μας
δεν θα το απατήσω

Επρόλαβα τζι ήμουν τζιαμέ στο νοσοκομείο όταν άφηννεν την τελευταία του πνοή.
Εν μας είδεν, τα μμάθκια του ήταν κλειστά τζαι ανάσαινεν με δυσκολία.
Εκράτησα το shέριν του τζαι εμίλησα του. Εν ξέρω αν με άκουσεν ή αν εκατάλαβεν ότι κάποιοι ήταν τζιαμέ μαζίν του. Σε κάποια φάση εσταμάτησεν να αναπνέει. Η μάνα μου επετάχτηκεν ίσια πάνω. Μετά που μερικά δευτερόλεπτα επήρεν βαθιάν ανάσα ο παππούς τζαι εσυνέχισε να αναπνέει για λλίο βαριά τζαι αργά. Έπειτα άκουσα τζίνον τον χαρακτηριστικό ήχο. Η γιατρός που ήρτεν για να επιβεβαιώσει το θάνατο του, ονόμασεν τον ήχο τούτο "επιθανάτιο ρόγχο". Εν μπορώ να εξηγήσω πώς εν τούτος ο ήχος αλλά εν ένας ήχος που εν θα ξηχάσω ποττέ μου. Ποττέ μου.

Ο παππούς είshεν φιλοσοφήσει τη ζωή τζαι εθυμώννετουν με τη μεγαλομανία που επικρατεί στην κοινωνία μας. Πάντα ελάλεν μας χαρακτηριστικά ότι "τρείς πήχες άπλυτον παννίν θα πάρουμεν μαζί μας".

Πράξεις να κάμνουμεν καλές
για να σωθεί η ψυshή μας,
τρείς πήχες άπλυτον παννίν
θα πάρουμεν μαζίν μας

Επαντρέφτηκα 11/11. Δεν είχαμεν οποιοδήποτε issue με νούμερα τζαι ημερομηνίες, απλά άρεσεν μας το "11 του Νιόβρη" τζαι αποφασίσαμεν ότι τζίντην ημερομηνίαν εθέλαμεν να παντρευτούμεν. Όπερ και εγένετω. Μιλώντας με έναν ξάδερφον λλίον πριν να παντρευτώ είπεν μου ότι τζαι τζίνος είshεν παντρευτεί 11 του Νιόβρη. Εν το εθθυμούμουν. Τζαι σε κάποια φάση ενώ επερπατούσαμεν εσταμάτησε τζαι εγύρισε τζαι λαλεί μου: "ξάδερφε, ξέρεις το ότι η γιαγιά μας η μακαρίτισσα ήταν γεννημένη 11 του Νιόβρη; Εν την εγνώρισες αλλά έτο που με τούντον τρόπον έδωκεν σου την ευτζιήν της!"

Εν το έξερα.Τζαι ναι, εν την εγνώρισα τη γιαγιά αλλά έτο που έχουμεν μια "σύνδεση"...
Καλά να περνάτε τζιπάνω...

Δευτέρα, 17 Ιανουαρίου 2011

My balls are waiting

Things My Girlfriend and I Have Argued About

Χωρίς εισαγωγές και περιττά σχόλια...
Enjoy!

http://mil-millington.com/

Safety at work

Σάββατο, 15 Ιανουαρίου 2011

- Έβρασεν το αυτοκίνητον;

- Εν κρυόν shιόνιν!!!

Παρασκευή, 14 Ιανουαρίου 2011

Τικ τικ τικ τικ

Η πριγκηπέσσα έχει ένα ζευγάρι γοβάκια με τακούνι.
Πλαστικά.
Γοβάκια-πριγκήπισσες or something.
Της τα έκαναν δώρο παλιά και μέχρι τώρα ήταν απλά σε μια γωνιά στο δωμάτιο της μαζί με τις στοίβες από τα παιχνίδια της.
Τις τελευταίες μέρες έγιναν προέκταση του ποδιού της.
Αποφάσισε ότι φτάνει πια με τα φλατ παπούτσια και τις παντόφλες...εμείς πλέον είμαστε για τακουνάκια!
Το ένα χέρι στη μέση και το άλλο να κουνιέται επιδεικτικά πέρα-δώθε καθώς κόβει βόλτες ΟΛΗ μέρα μέσα στο σπίτι.
Πλαστικά παπούτσια κι όλη μέρα πάνω-κάτω στο παρκέ. Αντιλαμβάνεσαι.
τικ τικ τικ τικ
Μόνο αν παρακολουθείς (μαραθώνιο) τουρνουα πιγκ-πογκ στην τηλεόραση μπορεί να μην λάβεις υπόψιν τον χαριτωμένο πλην εκνευριστικό ήχο που κάνουν τα τακουνάκια...
τικ τικ τικ τικ
Ώρες-ώρες μου θυμίζει το μετρονόμο που είχα παλιά για το πιάνο
τικ τικ τικ τικ

αβάντι μαέστρο!

Πέμπτη, 13 Ιανουαρίου 2011

Ας μιλήσουμε για βιβλία

Η Mana ως γνωστόν είναι βιβλιοφάγος. Το ίδιο και η Coula αλλά και η Χριστιάνα. Ο φίλος μου ο Νυχτερινός Ποδηλάτης επίσης διαβάζει αρκετά. Η Neerie εν διαβάζει γιατί εκλειδώθηκε έξω που τη βιβλιοθήκη της. Υπάρχουν γενικώς πολλοί φίλοι/ες μπλόγκερς βιβλιοφάγοι.
Ας μιλήσουμε για βιβλία λοιπόν...

Το παρόν μπλόγκ, αφού μελέτησε ενδελεχώς τις (σ)τάσεις της αγοράς,  αφουγκράστηκε τις ανάγκες σου και έρχεται να σου προτείνει βιβλία. Κι επειδή ξέρω ότι συνήθως κρίνεις το εξώφυλλο από το βιβλίο (κάποτε και το αντίθετο) δεν θα αρκεστώ σε απλή λίστα με τίτλους. Όχι όχι...θα σου δείξω και τα εξώφυλλα, θα σου πώ και πόσα στοιχίζουν αλλά και από πού θα τα αγοράσεις.

Έχουμε και λέμε:

  • Why You Should Store Your Farts in a Jar and Other Oddball or Gross Maladies, Afflictions, Remedies and Cures

Υπέροχο βιβλίο, στοιχίζει $10.36 και το βρίσκεις [εδώ]

και για σένα που μόλις γέλασες:

Consider, for example, a period in medical history back in the 17th century when doctors actually recommended sick patients store their farts in a jar.
No joke. The prescription for better health included farting into a jar and sniffing your brand when you were feeling feeble, according to David Haviland, author of the new weird medical trivia book, "Why You Should Store Your Farts in a Jar & Other Oddball or Gross Maladies, Afflictions, Remedies and 'Cures.'"
To be more precise, Haviland told AOL News that the smelly suggestion was part of doctors' orders in Britain during the Great Plague of London in 1665.


[ σε αυτό το σημείο, αντί όι λαομόν!, δικαιούσαι να πεις no fart! ]


πάμε και σε μερικά άλλα αριστουργήματα...
  • Why Dogs Eat Poop, and Other Useless or Gross Information About the Animal Kingdom

Το τέλειο βιβλίο για κάθε φιλόζωο, στοιχίζει $8.09 και το βρίσκεις [εδώ]

  • Why You Shouldn't Eat Your Boogers and Other Useless or Gross Information About Your Body

Άλλο ένα must βιβλίο, στοιχίζει $5.18 και το βρίσκεις [εδώ]

  • Why Fish Fart and Other Useless (Or Gross) Information About the World


Έλα μου ντε, γιατί; Το βιβλίο στοιχίζει $5.18 και το βρίσκεις [εδώ]

last but not least:
  • How does aspirin find a headache?


I know, είναι και δική μου απορία. Το βιβλίο στοιχίζει $9.98 και το βρίσκεις [εδώ]
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...