Τρίτη, 22 Μαΐου 2012

Το σπίτι στην Αραδίππου

Το σπίτι που εκατοικούσαμε όταν εγεννήθηκα εν το θυμούμαι. Απ' ότι μου είπαν οι γονιοί μου, ήταν κάτι "πισινά" που ενοικιάζαν. Μετά που εγεννήθηκα εχτίσαμε το δικό μας σπίτι. Τζίνο το σπίτι, ένα μικρό σπίτι κοντά στην "Φραγκοκλησιά" στη Λάρνακα, εν το πρώτο που θυμούμαι.

Κλασσικό ισόγειο σπίτι της εποχής που ακολουθούσε τη στάνταρ εσωτερική διαρρύθμιση: μπαίνεις τζαι είσαι στο καθιστικό, αριστερά σου η τραπεζαρία τζαι ευθεία μπροστά σου ένας τεράστιος διάδρομος που καταλήγει στο τέρμα του σπιθκιού όπου εν το μπάνιο. Δεξιά τζι αριστερά του διαδρόμου, πόρτες που οδηγούν στα υπνοδωμάτια, την κουζίνα τζαι το αποχωρητήριο των ξένων.

Θυμούμαι πολλές στιγμές σε τζίνο το σπίτι, πολλές αναμνήσεις. Το αγαπημένο μου ερμάρι το οποίο ήταν αποκλειστικά για τα παιχνίθκια μου τζαι που ήταν η χαρά μου να αννοίω τες πόρτες τζαι να τα σιωνώννω ούλλα χαμέ στο πάτωμα τζαι να παίζω με τες ώρες. Τζαι ύστερα να τα βάλλω πάλε μέσα ως την επόμενη φορά.

Εν θα σου μιλήσω όμως για τούτο το σπίτι, τούτη η ανάρτηση εν για άλλο σπίτι.

Όταν επουλήσαμε το παλιό μας το σπίτι που λες, επιάσαμεν ένα άλλο το οποίο ήταν μισοτελειωμένο. Επειδή όμως έπρεπε να παραδώσουμε το παλιό το σπίτι τζαι επειδή το καινούριο σπίτι ήταν ακόμα ατέλειωτο, αναγκαστικά έπρεπε να μείνουμε κάπου προσωρινά ώσπου να τελειώσει το κτήσιμο του νέου σπιτιού. Ενοικιάσαμε λοιπόν ένα σπίτι στην Αραδίππου.

Στο σπίτι τζίνο εμείναμε μερικούς μήνες, εν θυμούμαι πόσο ακριβώς. Θυμούμαι ότι την πρώτη φορά που επήα σε τζίνο το σπίτι έκαμε μου τρομερή εντύπωση, κυρίως λόγω μεγέθους. Μαθημένος να ζω σε ένα μικρό σπίτι, άνοιξα την πόρτα ξαφνικά τζαι εβρέθηκα μέσα σε ένα καθιστικό/τραπεζαρία, χώρος ο οποίος ήταν τόσο μεγάλος που κυριολεκτικά εμπορούσες να παίζεις μάππα μέσα. Μερικές φορές έπαιζα για την ακρίβεια. Εν χαρακτηριστικό γνώρισμα τούτα τα τεράστια σπίθκια πάντως στην Αραδίππου. Τουλάχιστον τούτον ίσχυε τότε, εν ξέρω αν αλλάξαν τα πράματα τωρά.

Σε τζίνη την τεράστια τραπεζαρία θυμούμαι ότι εστοιβάσαμεν ούλλες τες κάσιες με τα υπάρχοντα μας. Τες παραπάνω κάσιες εν τες ανοίξαμεν καν όσον είμασταν σε τζίνο το σπίτι. Επιάσαμεν βασικά μόνο τα ρούχα μας τζαι τελοσπάντον όσα είδη ήταν καθημερινής χρήσης. Τα υπόλοιπα εμείναν μες τες κάσιες μιας τζαι η διαμονή μας στο συγκεκριμένο σπίτι ήταν προσωρινή. Θυμούμαι ότι είσιεν μεγάλη κουζίνα τζαι ήταν πάνω-κάτω. Πάνω ήταν τα υπνοδωμάτια τζαι το μπάνιο.

Τη μέρα που εμετακομίζαμε σε τούτο το προσωρινό σπίτι θυμούμαι την πολλά καθαρά. Πολλοί φίλοι τζαι συγγενείς είχαν μαζευτεί τζαι εβοηθήσαν με τη μεταφορά επίπλων τζαι πραμάτων. Θυμούμαι τον κύριο Σωτήρη που ήρτε με το βαν της δουλειάς του για να μεταφέρουμε το πιάνο μου. Εν μπορείς να φανταστείς πόση φασαρία τζαι πόσα άτομα εχρειαστήκαν για να φκάλουν το πιάνο που το παλιό το σπίτι, να το φορτώσουν μες το βαν τζαι μετά να το ξεφορτώσουν τζαι να το ανεβάσουν που τα σκαλιά πάνω για να το βάλουν στο άλλο (το προσωρινό) σπίτι. Εγώ ήμουν μιτσής για να βοηθήσω με τη συγκεκριμένη μεταφορά αλλά επέβλεπα την όλη διαδικασία μπας τζαι χτυπήσουν μου το πούποτε ή χτάρουν μου το. Ήταν προσεκτικοί.

Θυμούμαι όταν εφύαν ούλλοι τζαι εμείναμεν μόνοι μας η οικογένεια, όταν έκλεισεν η εξώπορτα ένιωσα περίεργα. Εθώρουν γυρόν-γυρόν τζαι επροσπαθούσα να προσαρμοστώ στα νέα δεδομένα. Ένιωθα πολλά μικρός μέσα σε τζίνο τον  τεράστιο χώρο. Προφανώς τζαι υπερβάλλω όπως τα περιγράφω, αλλά έτσι ακριβώς ένιωθα μες τζίνο το σπίτι. Ήταν ασύλληπτο το μέγεθος για τα δεδομένα τα δικά μου τότε.

Εν θυμούμαι ακριβώς σε ποιά περιοχή της Αραδίππου ήταν το σπίτι αλλά θυμούμαι ότι γύρω που το σπίτι ήταν χωράφκια με δέντρα. Παραπάνω εμοιάζαν με...δάσος οι εκτάσεις γύρω που το σπίτι τζαι τούτο ήταν κάτι που με ενθουσίαζε. Ήταν η χαρά μου να χάννουμε μες τζίνο το "δάσος", να γυρίζω με τες ώρες τζαι να σκαρφαλλώννω πας τα δέντρα. Όταν μια μέρα ανακαλύψαμε ένα ποτζίνους τους τεράστιους "τροχούς" που τυλίουν τα σύρματα της Ηλεκτρικής πάνω, πεταξούμενο μες τα χωράφκια, έγινε μέγας στόχος μας η μεταφορά του στο σπίτι για να κάμουμεν κατασκευές με τα ξύλα του. Μάταια, με τίποτε εν εμπορούσαμεν να ταράξουμεν το συγκεκριμένο τροχό που τη θέση του. Ρε κούντα, ρε τράβα, ρε σίδερα, ρε σχοινιά, τίποτε. Αμετακίνητος. Οπόταν επροχωρήσαμε με το Σχέδιο Β' που ήταν πιο απλό τζαι εσυνοψίζετουν στο εξής: φκάλλε/κόφκε ξύλα που τον τροχό τζαι κάμνε τη δουλειά σου.

Το σπίτι στην Αραδίππου ήταν χτισμένο πάνω σε κολώνες, οπόταν υπήρχε ισόγειο πάρκινγκ ανοικτό. Το πάρκινγκ τζαι οι κολώνες που εστηρίζαν το σπίτι ήταν ασουβάτιστα. Μέσα στο πάρκινγκ τούτο είσιεν ένα "λάκκο". Όπως τους "λάκκους" που εφκάλλαν παλιά για τα θεμέλια των σπιθκιών. Εν ξέρω γιατί ήταν τζιαμέ τζίνος ο λάκκος αλλά όταν είδαμεν ότι μέσα στο συγκεκριμένο λάκκο είσιεν νερό (που νερά της βροχής προφανώς), εκατέβηκεν η πιο φοβερή ιδέα: να κάμουμε μια βάρκα. Ο λάκκος με το νερό θα ήταν ο τέλειος χώρος για να "τεστάρουμε" τη βάρκα μας για να δούμεν ότι επιπλέει. Ο τροχός της Ηλεκτρικής θα επαρείχε την απαραίτητη ξυλεία, οπόταν οπλιστήκαμε με σφυρί, σπόντες τζαι σβανά τζαι αρχίσαμε το χτίσιμο της βάρκας. Της σχεδίας για να το θέσω πιο σωστά.

Εβάλαμεν ξύλα από κορμούς πουκάτω για βάση τζαι μετά πουπάνω εκαρφώσαμε σανίθκια που εφκάλαμεν που τον τροχό για να κάμουμε μια επίπεδη βάση για τη σχεδία. Ένα σκουπόξυλο που ήβραμε τζιαμέ κοντά ήταν η βάση για το κατάρτι της σχεδίας τζαι μια παλιά καφέ κουρτίνα έπαιξε το ρόλο του πανιού. Ένα κομμάτι κόντρα πλακέ εχρησιμοποιήθηκε για το πηδάλιο τζαι ένα περίεργο κομμάτι MDF ξύλο που ήβραμε μέσα στο δάσος το οποίο έμοιαζε με προφίλ προσώπου, εκαρφώθηκε στο μπροστινό μέρος της σχεδίας τζαι αποτελούσε τη "φάτσα" της. Πάνω σε τζίνο το κομμάτι το ξύλο, είχα γράψει -θυμούμαι- τη λέξη "ΑΡΓΩ" με μεγάλα κεφαλαία γράμματα.

Την "ΑΡΓΩ" ετεστάραμεν την στο λάκκο του πάρκινγκ τζαι επέπλεε μια χαρά. Με πρώτη ευκαιρία εμεταφέραμεν την τζαι στη θάλασσα με ένα θείο που μας επήρε μιαν ημέρα ποτζί κοντά στο λιμάνι για να την δοκιμάσουμε τζαι στην πράξη μέσα στο νερό. Η σχεδία επέπλεε μεν αλλά άμαν έφκαιννα πάνω εβούλιαζε. Προφανώς εν είχα κάμει τζαι πολλά καλή δουλειά. Μάλλον ήταν πολλά μικρή για το μέγεθος μου, αν ήταν πιο μεγάλη ίσως τζαι να ήταν επιτυχημένο το ναυτικό εγχείρημα. Παρόλη την απογοήτευση όμως, εξακολουθώ να θυμούμαι πόσο πολλά ενθουσιάστηκα με τη διαδικασία της κατασκευής τζαι πόσες πολλές ώρες αφιέρωννα πάνω σε τζίνη τη σχεδία. Εμάχουμουν μες το πάρκινγκ ως αργά τη νύχτα τζι εν εγύρευκα με φαΐ με ποτό.

Θυμούμαι τες "κυνηγητικές" εξορμήσεις που εκάμναμεν στο "δάσος" δίπλα από το σπίτι με κάτι ανηψιούες μου. Εκλέφκαμεν λλίες χαρτούτσιες του παπά μου, εκόφκαμεν τες προσεκτικά τζαι επιάνναμεν τα σκάγια. Επιάνναμεν τζαι τα λάστιχα μας τζαι επήενναμεν να τζυνιήσουμεν στρούφους. Εσηκωννούμαστεν τζαι χαράματα μάλιστα όπως κάμνουν οι τζυνιοί, μπας τζαι ξεφύγει μας το θήραμα. Ως τζυνιοί ήμασταν ακόμα χειρότεροι από ότι ως θαλασσοπόροι. Αλλά δε βαριέσαι, εκαραδιασκεδάζαμεν το.

Εν σου κρύβω ότι παρόλο που ήξερα ότι θα είμασταν σε τζίνο το σπίτι για λλίο τζαιρό μόνο, εσυνδέθηκα πολλά με τους χώρους τζιαμέ τζαι επροκάλεσεν μου θλίψη η αποχώρηση μας.

Θα 'θελα να ξαναπερπατήσω μες τζίνο το δάσος τζαι να πάω να δώ τί απέγινε τζίνος ο ξύλινος τροχός. Υπάρχει ακόμα ή εβρεθήκαν άλλοι θαλασσοπόροι στην περιοχή τζι εκάμαν τον σκάφος;

22 σχόλια:

  1. Παίζεις πιάνο, αλλά μιαν Βίσση εν σε είδα να μου παίξεις τόσα χρόνια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. γαμώ το σhιασhάρω να θκιεβάσω τούντες αναρτήσεις, τζαι εν προλαβαίνω τζαι θκιεβάζω τες πουπάνω πουπάνω τζαι μετά περιμένα να πάω σπίτι να θκιεβάσω πιο καλά....
    απλά να πω ότι είμαι χαρούμενη εγώ που εν εχρειάστηκε να αλλάξω σπίτι (τα φοιτιτικά εν πιάννουνται)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μα θέλεις να πείς εν έπαιζες με το playstasion και το PSP που ήσουν μιτσής;

    Τούτες εν οι πιο ωραίες αναμνήσεις να μεγαλώνεις έξω στη φύση να παίζεις με παιχνίδια που έκαμνες μόνος σου, να τρώεις χώμα και να εν τα γόνατα σου μαύρα κάθε νύχτα που πάεις σπίτι. Οι καλύτερες αναμνήσεις εν τούτες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Η ιστορία σου μου άρεσε πολύ. Όμορφες οι αναμνήσεις των παιδικών μας χρόνων, οι πιο ξέγνιαστες στιγμές που ζήσαμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. ιντα συγκινητικη αναρτησουα..γεματη αναμνησεις μιας πιο ξεγνιαστης εποχης... (ετζιε ξερω τζιαι ποσο χρονων εισαι τωρα, ουτε θελω να μαθω)αλλα ετσι αισθηση μου αφηνει, αναμνησεις παλιας καλης εποχης..

    αν αθυμασαι που εν ενι το σπιτι της αραδιππου πηαινε επισκεφτου το...ε πολλα ωραια ιδεα..

    εν τζι ειπες μας ινταλως τζι αθυμηθης το τωρα τουντο σπιτι;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. @Anti-Christos
    Κοίτα, πιο παλιά είχα παίξει ένα κομμάτι στο Cafe City που είμασταν με μια παρέα τζαι τωρά εκατεδαφίσαν το. Εγώ απλά λαλώ σου το...

    @Moonlight
    Τζι εγώ αν εξαιρέσω τα φοιτητικά σπίθκια, μια φορά αλλάξαμεν σπίτι ως οικογένεια, με το ενδιάμεσο προσωρινό σπίτι που αναφέρω

    @Ænima
    Που ήμουν μιτσής εν είshεν playstation τζαι PSP :P
    Εμείς εν με τα χώματα που εμεγαλώσαμε :)

    @ΣΜΙΛΙ ΤΩΡΑ
    Οι πιο ξέγνοιαστες στιγμές πράγματι. Νοσταλγώ τζίνη την αθωότητα της τότε εποχής

    @ΔΕΛΦΙΝΑΚΙ.SUNSET
    Τριάκοντα πέντε!
    Το σπίτι εν θυμούμαι πού ήταν, αν το δω μπορεί τζαι να το θυμηθώ όμως. Όσον αφορά το ήνταλος τι εθυμήθηκα το, εν υπάρχει συγκεκριμένος λόγος. Απλά εθυμήθηκα τη φάση με τη σχεδία :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. παίζει να εκόψαν το δάσος τζαι να εκτίσαν παρόμοιες σπιταρόνες με κάτι σαλόνια τεράστια που όντως μπορείς να παίζεις μάππα, αλλά εν τα αφήνουν τα μωρά να παίζουν μέσα στο σπίτι :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. έχω τον ξύλινον σου τον τροχόν. σόρρι αλλά εν σου τον επιστρέφω γιατί έχω σκοπό να τον κάμω κομποστοποιητή για τον κήπον μου. έκοψα τα ξύλα πουμέσα τζι εκάρφωσα άλλα γυρό γυρό τζι έγινεν ένα τεράστιο βαρέλι. εν ό,τι πρέπει για τον σκοπό μου. φίλοι φίλοι αλλά...θα έχεις την ευκαιρίαν να τον δεις σε μιαν ανάρτησην στο δεντρόσπιτον σύντομα.

    τα άλλα που γράφεις για σπίθκια πιάνα κλπ εν τα εθκιάβασα αλλά που τα σχόλια φαίνουνται δακρύβρεχτα ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. πολλά ωραία ανάρτηση. είσαι που τους πολλά τυχερούς που οι παιδικές τους αναμνήσεις εν αποτελούνται που τηλεόραση και playstation αλλά που πολλά πιο δημιουργικά πράματα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. ohhh..τι ωραίο post:)

    υπάρχει το δάσος?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Ο τροχος σου εν η δευτερη φωτο τουν της αναρτησης :Ρ

    Ωραια αναρτηση, Ινβικτουδιον!

    Εθθυμισες μου ατελειωτες ωρες παιχνιθκιου μες τες καυκαλλες, με ατσουννες τζαι βανουτζιες! Εχτιζαμεν σπιτουθκια πας τες τιτσινοπετρες... (αν εσχεις αγνωστες λεξεις πε μου :Ρ)
    Η μερα ηταν χρονος! Εμπαιναμεν νυχταν εσσω με τα ρουχα μας χτιτζιο τζαι σχιλιοτρυπημενα! Ετρωαμεν τες πατσαρκες μας τζι επηαιναμεν για υπνο πληρως ευτυχισμενοι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Εξηασα να βαλω το λινκ! Ου στραβαρααα μου!

    http://kleistologio.blogspot.com/2012/04/blog-post_03.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. ρε Ινβιχτε!!!!

    μα ήμασταν κάποτε συγχωρκανοί;;;; :0
    (όντας πιπίνι, ήμουν αγέννητος, ήντα που θέλεις; :ρ)

    πολλά ωραίες τούτες οι παιδικές αναμνήσεις... :)
    εγώ θυμούμαι απέναντι που σπίτι μου είχε ένα άλλο σπίτι που έμεινε για χρόνια άχτιστο, τζαι εφκάλαμεν την τζαμέ...

    εν νομίζω να έμεινε κανένα δάσος, δυστυχώς... εγέμωσεν τζαι η υπόλοιπη Αραδίππου σπίθκια.. μεγάλα... τζαι αυτοκίνητα λάξιαρυ... τζαι ποιος νοιάζεται για το δάνειο που ενά κληρονομήσουν τα παιθκιά του...

    υ.γ. όποτε θέλεις είσαι ευπρόσδεκτος εις την Αραδίππου για να ψάξουμε για το σπίτι... :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. @Mana
    Ε εννοείται ότι εν παίζουν μάππα μες το σπίτι! Εν κρίμα τζαι η Βιετναμέζα σφογγάρισε-σφογγάρισε...

    @Νίκος Λαζάρου
    Χαλάλιν του κήπου ο τροχός! Πάντως θα παρακολουθώ στενά τον κήπο σου γιατί με τους ρυθμούς που επήρες, σύντομα θα φκάλεις τζαι προϊόντα στο παζάρι τζαι έχω έννοιαν άμπα τζαι παίξεις πελλόν τζι εν τα δηλώσεις στο Φόρο Εισοδήματος...

    @daffodil lament
    Εν είχαμεν playstation τότε, είχαμεν Atari όμως. Αλλά όντως, οι χωράφες απασχολούσαν μας τες παραπάνω ώρες

    @Rania
    Μπα...έμεινεν δάσος πουθενά;

    @Grouta
    Θυμούμαι το τραπεζούιν που εκάμετε, εν τζαι έθελα ρημάϊντερ χεχεχε

    @Nonis
    Τζι εσού πιπίνι; Μα μόνον εμείς μεγαλώννουμεν σιόρ, ήντα κακόν εν τούτο; τς τς τς
    Έshει πάρα πολλύν τζαιρόν νάρτω Αραδίππου πάντως, όντως :Ρ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. αρέσκουν μου οι ιστορίες που γράφεις.. εshει μέρες που επερίμενα να γράψεις καμια:)κάμνεις με να φαντάζομαι τζίνα που γράφεις να συμβαίνουν;))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. @a tall girl
    Να τα θκιεβάζετε να μαθαίνετε τζι εσείς οι πιο μητσιοί ήνταλος ήταν τότε. Εσείς είσαστεν παιθκιά του φέϊσμπουκ, εμείς είμαστεν παιθκιά του IRC :P

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Ειχα σκοπο να καμω σχολιο πως ειμασταν καποτε χωρκανοι τζιε βα μου πεις που ηταν το σπιτι για να σου πω αλλα: καπου εσχολιασες οτι εν θυμασαι, τζιε εσιει τζιαλλο μπλογκερ το χωρκον μου!! Woohoo!! Nonis α... Ξερω σε; Θωρω σε καθε μερα τζιε αγνοω την υπαρξησου; Χμμμ..

    Απολογιες για το καιυστερημενο σχολιο αλλα ημουν μεσα! :p

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χεχεχε κάποτε είμασταν χωρκανοί τζαι με σένα ρε :Ρ

      Διαγραφή
  18. Θα το φκάλλω που μέσα μου - ο λαφαζάνης - τζαι ας φάω ππουνιά. Θαρκούμαι λαλείτε για το Δάσος της Ριζοελιάς που είσhιεν τζιαμέ βασhιλικήν έπαυλιν (εν έπιασε με η πελλάρα να γράψω «βίλα» τζιαμέ με 1 λάμδα στα καλαμαράδικα) η Μάργκαρετ ντε Λουζινιάν. Τζιαμέ ήβρεν - η πουρέκκα Πρίνσες οβ Σάηπρας – τσίτσιρους την μάμα της Ελεονόρα τσι Αραγωνίας που είσhιεν – η αναρκοβυζού - τα πόθκια της πας τα φκιά του Ιωάννη ντε Μόρφου, κόμητα ντε Ρουχάς… εσάστηκα τωρά (έγκαυλος)!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τούτα τα μεταχρονολογημένα σχόλια σου σε παλιά ποστ εν ούλλα τα λεφτά...

      Διαγραφή
  19. Εμάς των νέων φίλων του blog, αμπούστα έρχεται μας η όξυπνη ματσαρανγκιά "You might also like" που έσhεις. Τα παλαιά ποστ σου έννεν scripta manent;;; Οπότε έρκουμαι και σχολιάζω τωρά, αφού Μάη μήνα ήμουν πολλά busy … τριύριζα τσι παπίρες στην ποταμιάν... ’εν τžαι είδα τον με στο video clip;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εν scripta manent καλό! Δαμέ είμαστεν να σχολιάζουμεν, όποτε σχολιάζετε!

      Διαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...