Παρασκευή, 25 Μαΐου 2012

Στυλιανός Κυριακίδης – Τρέχοντας για την ανθρωπότητα

Ο Στυλιανός Κυριακίδης ή Στέλιος Κυριακίδης γεννήθηκε στις 4 Μαΐου του 1910 στο χωριό Στατός της επαρχίας Πάφου και πέθανε στις 10 Δεκεμβρίου του 1987 στη Φιλοθέη Αττικής. Ήταν κυπριακής καταγωγής αθλητής ήταν δρομέας ημιαντοχής και αντοχής και μέλος της ελληνικής εθνικής ομάδας στίβου. Υπήρξε Πανελληνιονίκης, Βαλκανιονίκης, νικητής στους Παγκύπριους αγώνες και έλαβε μέρος σε δύο Ολυμπιάδες (Βερολίνο 1936, Λονδίνο 1948).

Έμεινε γνωστός για την μεγάλη νίκη του στον περίφημο Μαραθώνιο της Βοστώνης το 1946 που την εποχή εκείνη ήταν μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του ελληνικού αθλητισμού. Ήταν ο πρώτος αθλητής εκτός Αμερικής-Καναδά που νίκησε στον Μαραθώνιο της Βοστώνης.

Βιογραφικά Στοιχεία

Ήταν γιος του Γιάννη και Ελένης Κυριακίδη, αγροτών στο επάγγελμα. Από παιδί έτρεχε για ό,τι κι αν έκανε. Ακόμα κι όταν "πεταγόταν" στο απέναντι χωριό, διένυε μια απόσταση 15 με 20 χιλιομέτρων. Έβγαλε το Γυμνάσιο στην Πάφο κι από την εφηβική του ηλικία άρχισε να παίρνει μέρος σε αγροτικούς αγώνες εκπροσωπώντας το χωριό του. Το 1930 γράφτηκε στον Γυμναστικό Σύλλογο Ολύμπια Λεμεσού (ΓΣΟ) τον οποίο δεν εγκατέλειψε, μέχρι και το τέλος της αθλητικής του σταδιοδρομίας (παρόλο που αργότερα εγκαταστάθηκε στην Αθήνα). Για ένα διάστημα εργάστηκε ως υπάλληλος του Δήμου Λεμεσού.



Το 1934 μετακόμισε και εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα, όπου από το 1936 εργάστηκε ως εισπράκτορας της Δ.Ε.Η., χωρίς να εγκαταλείψει τον αθλητισμό. Διακρίθηκε αρκετές φορές στην Ελλάδα και στα Βαλκάνια με την εθνική ομάδα, ενώ κατέρριψε πρώτος την πανελλήνια επίδοση του Σπύρου Λούη στον Μαραθώνιο (επίδοση τεσσάρων περίπου δεκαετιών). Ο Λούης φέρεται να τον υποδέχθηκε στο σπίτι του στο Μαρούσι λέγοντάς του: «Παιδί μου Στέλιο, να τρέχεις πάντα, γιατί εμείς οι Έλληνες γεννηθήκαμε για να τρέχουμε. Μόνο έτσι καταφέραμε να ζήσουμε τόσους αιώνες».

Το 1941, μετά την είσοδο ναζιστικών γερμανικών δυνάμεων στην Αθήνα παντρεύτηκε την Ιφιγένεια με την οποία απέκτησαν τρία παιδιά: την Ελένη, την Μαίρη και τον Δημήτρη. Για τα δύσκολα χρόνια της Κατοχής, ο ίδιος δήλωσε πως το γαμήλιο δώρο του ήταν μισό ψωμί. Το 1943 στο Χαλάνδρι, συνελήφθη από Γερμανούς με άλλα 49 άτομα (τα οποία εκτελέστηκαν) εξαιτίας ενός φόνου Γερμανού στρατιώτη. Ο Γερμανός αξιωματικός υπηρεσίας ήταν μαραθωνοδρόμος και τον άφησε ελεύθερο, όταν βρήκε στο πορτοφόλι του την ταυτότητά του και την κάρτα διαπίστευσης των Ολυμπιακών Αγώνων του 1936 στο Βερολίνο. Ο γιος του Δημήτρης Κυριακίδης ανέφερε: «Μια άλλη φορά, όταν οι Γερμανοί εισέβαλαν στο σπίτι μας, βρήκαν ένα άλμπουμ με φωτογραφίες από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου. Στην πρώτη σελίδα ήταν ο Χίτλερ.“Χάιλ Χίτλερ!” είπαν και εξαφανίστηκαν. Έτσι εδόθη εντολή να μην πηγαίνει κανείς στο σπίτι του Κυριακίδη. Από τότε ο πατέρας μου έκρυβε στο υπόγειό μας τους συμμάχους που έπεφταν με τα αλεξίπτωτα και έφευγαν αργότερα στην Αίγυπτο».

Το 1946, μετά τη λήξη της γερμανικής Κατοχής το 1944 και του Εμφυλίου Πολέμου, ο Κυριακίδης αποφάσισε να συμμετάσχει στον 50ο Διεθνή Μαραθώνιο της Βοστώνης στις Η.Π.Α.. Μετά από αρκετές δυσκολίες κατάφερε να αγωνιστεί και να νικήσει, ευαισθητοποιώντας Αμερικανούς και Έλληνες ομογενείς, στέλνοντας έτσι οικονομική βοήθεια και είδη πρώτης ανάγκης στην Ελλάδα που μαστιζόταν από φτώχεια κι ανέχεια.

Μέχρι το τέλος της ζωής του, αφιερώθηκε στον αθλητισμό (προπονητής, διοικητικός παράγοντας), σε φιλανθρωπικά έργα, στον προσκοπισμό ενώ προέτρεπε τα παιδιά να στραφούν στον αθλητισμό, δημιουργώντας το γυμναστήριο "Αθλητικός Όμιλος Φιλοθέης".

Ο Στέλιος Κυριακίδης πέθανε στις 10 Δεκεμβρίου του 1987, στη Αθήνα και τάφηκε στον Πύργο Κορινθίας, όπου είχε το εξοχικό του.

Ο Μαραθώνιος της Βοστώνης

Το 1946, ο 36χρονος τότε Στέλιος Κυριακίδης αποφάσισε να συμμετάσχει στον περίφημο πεντηκοστό Διεθνή Μαραθώνιο της Βοστώνης (42.195 μ.), μετά από τιμητική πρόσκληση των διοργανωτών. Τα γεγονότα ότι λόγω της Κατοχής ήταν αδύναμος και υποσιτισμένος, ότι είχε πέντε χρόνια να αγωνιστεί σε Μαραθώνιο και η έλλειψη προπόνησης, προκαλούσαν την σύζυγό του: «Είσαι τρελός; Έτσι κοκαλιάρης όπως είσαι θα πεθάνεις!». Έτσι ξεκίνησε τις προπονήσεις ακόμη και μέσα στο χιόνι, ενώ κάποια στιγμή λιποθύμησε από την εξάντληση. Όμως, ο Σ.Ε.Γ.Α.Σ. αδυνατούσε να στείλει βεβαίωση-πιστοποίηση ερασιτέχνη αθλητή. ούτε βίζα μπορούσε να βγάλει καθώς ήταν προνόμιο μόνο Αμερικανών υπηκόων, αλλά με την βοήθεια του πρόξενου, τον οποίο γνώριζε, την απέκτησε. Παρόλα αυτά το ταξίδι με το πλοίο θα του στερούσε απαραίτητες προπονήσεις ή ακόμη και την συμμετοχή του στον αγώνα, ενώ το αεροπορικό εισιτήριο για Παρίσι κόστιζε 575 δολάρια με τον ίδιο να δηλώνει: «Όταν άκουσα το ποσόν τρελάθηκα. Εκείνη την ημέρα θα πήγα 30 φορές πάνω κάτω την οδό Σταδίου». Μετά από αντιρρήσεις της συζύγου του, πούλησε την ηλεκτρική κουζίνα και το ραδιόφωνό τους, ενώ κατάφερε να λάβει και από την Δ.Ε.Η., όπου δούλευε, επιταγή 1.000 δολαρίων. Όταν η τράπεζα αρνήθηκε να του δώσει συνάλλαγμα είπε αγανακτισμένος στον διευθυντή: «Τρέχω για την Ελλάδα από το 1933. Αγωνίζομαι για τη γαλανόλευκη, δεν είμαι κανένας τυχοδιώκτης!».

Τελικά, στις 4 Απριλίου 1946 επιβιβάστηκε για πρώτη φορά σε αεροπλάνο, πετώντας για Αμερική.
Στην Αμερική, οι γιατροί πίστευαν πως θα πέθαινε από εξάντληση κατά την διαδρομή, καθώς ήταν εξαιρετικά αδύναμος και καχεκτικός. αλλά οι αντιρρήσεις τους ξεπεράστηκαν από την αθλητική ομοσπονδία. Προπολεμικά ο Κυριακίδης είχε συμμετάσχει στον Μαραθώνιο της Βοστώνης του 1930, εγκαταλείποντας λόγω των καινούργιων αθλητικών υποδημάτων που του είχαν χαρίσει Έλληνες ομογενείς και τα οποία τον πλήγωσαν. Κατά την παραμονή του στην Αμερική υποσχέθηκε πως δεν θα εγκατέλειπε ξανά λέγοντας: «Ήρθα να τρέξω για επτά εκατομμύρια πεινασμένους Έλληνες.». Ο μάγειρας του ξενοδοχείου όπου διέμενε ήταν Έλληνας ομογενής και τον βοήθησε να πάρει πέντε κιλά μέσα σε λίγες ημέρες. Την ημέρα του αγώνα, όμως, οι γιατροί είχαν και πάλι τις ενστάσεις τους, σχετικά με την υγεία του Κυριακίδη. Έτσι υπέγραψε υπεύθυνη δήλωση, σύμφωνα με την οποία ήταν ενήμερος για τους κινδύνους, αναλαμβάνοντας όλη την ευθύνη. Οι εφημερίδες της εποχής τον αποκαλούσαν «ο κοκκαλιάρης 'Ελληνας».

Κατά τις 12:00, στις 20 Απριλίου 1946, δόθηκε η εκκίνηση του Μαραθωνίου της Βοστώνης. Οι κύριοι διεκδικητές της νίκης ήταν ο Αμερικανός Τζόνυ Κέλυ (2 νίκες, 7 δεύτερες θέσεις, 61 συμμετοχές) και ο Καναδός Ζεράρντ Κοτέ (4 νίκες). Πριν τον αγώνα κάποιος έδωσε στον Κυριακίδη ένα διπλωμένο χαρτάκι να το διαβάσει λίγο πριν την έναρξη. Από την μια πλευρά έγραφε «Ή ταν ή επί τας» και από την άλλη «Νενικήκαμεν». Είχε ζητήσει από την επιτροπή να αγωνιστεί με τον αριθμό 7 (τυχερός αριθμός στην Αρχαία Ελλάδα). Του δόθηκε το 77 (δυο φορές τυχερός). Ακολουθώντας την τακτική που ακολουθούσε πάντα, δεν σπατάλησε δυνάμεις από την αρχή αλλά επιτάχυνε από το μέσον της διαδρομής (είχε βάλει σαν «σημάδια» διάφορα κτήρια, τοποθεσίες και τα παντελονάκια των συναγωνιστών του). Επίσης κοιτούσε μόνο μπροστά αναφέροντας: «όταν ένας μαραθωνοδρόμος κοιτάζει πίσω του, δίνει φτερά στον αντίπαλο». Στα τελευταία χιλιόμετρα προπορευόταν μαζί με τον Τζόνυ Κέλυ. Τόσο ομογενείς όσο και Αμερικανοί τον ενθάρρυναν, ενώ ένας ομογενής θέλοντας να τον βοηθήσει, του προσέφερε ένα πορτοκάλι χτυπώντας τον ενθαρρυντικά στην πλάτη και μπερδεύτηκε στα πόδια του, κάνοντάς τον να χάσει ρυθμό και έδαφος. Κάποιος άλλος Έλληνας του φώναξε: «Καλά πας, Στέλιο! Έστω δεύτερος». Παρακάτω, ένας Αμερικανός δημοσιογράφος που παρακολουθούσε τον αγώνα με αυτοκίνητο, τον πληροφόρησε: «ο Κέλυ «έσπασε», είναι ώρα να φύγεις». Τότε συνέβει κάτι, που ο Κυριακίδης θυμόταν με συγκίνηση: «...ένας ηλικιωμένος Έλληνας να τραβάει τα μαλλιά του και να λέει: Για την Ελλάδα Στέλιο μου! Για τα παιδιά σου!». Τότε ο Στέλιος Κυριακίδης έδωσε όλα τα σωματικά του αποθέματα κατακτώντας την νίκη, φωνάζοντας στον τερματισμό: «For Greece!».

Ο χρόνος του 2:29:27 αποτέλεσε τον καλύτερο στην Ευρώπη και για 22 χρόνια τον καλύτερο στην Ελλάδα.

Οι Αμερικανοί τον αποκάλεσαν «ο απόγονος του Φειδιππίδη» και σε ερώτηση που του τέθηκε: «Τι θα ήθελες να κάνουμε για σένα;», -ενώ του προσφέρθηκαν χρήματα για να γίνει επαγγελματίας αθλητής και είχε προτάσεις από το Χόλιγουντ για να γίνει ηθοποιός- απάντησε: «Για μένα τίποτα. Μόνο για την Ελλάδα…», επιμένοντας: «Σας παρακαλώ, μην ξεχάσετε τη χώρα μου». Ο Τζόνυ Κέλυ (ήταν ο επικρατέστερος για τη νίκη) όταν ρωτήθηκε γιατί δεν κατάφερε να κερδίσει τον αγώνα, απάντησε: «Πως θα μπορούσα να κερδίσω ποτέ έναν τέτοιον αθλητή; Εγώ έτρεχα για τον εαυτό μου κι αυτός για μια ολόκληρη πατρίδα». Αργότερα, ο Κυριακίδης τηλεγράφησε στην Δ.Ε.Η.: «Ενίκησα με δεύτερον τον Κέλυ και τρίτον τον Κοτέ. Αγών σκληρός. Ευτυχής διότι ενίκησα». Την επομένη του αγώνα στην εφημερίδα της Βοστώνης (Boston Sunday Post), στο άρθρο «Η νίκη ανήκει σε δύο έθνη», ο δημοσιογράφος είχε γράψει: «Έχω ξαναδεί πολλούς αθλητές να κλαίνε είτε από χαρά για το θρίαμβό τους είτε από λύπη για την ήττα τους. Αυτός ο Αθηναίος με τα ευγενή αισθήματα δάκρυσε αληθινά, με δάκρυα που έβγαιναν μέσα από τη δυνατή ελληνική καρδιά του. Μια καρδιά που δεν τον πρόδωσε στα 26 μίλια που διήνυσε, αλλά που κόντεψε να σπάσει όταν έφτασε στο τέρμα, τόσο από περηφάνια για τη νίκη του όσο και από θλίψη για τις κακουχίες που περνούσε η πατρίδα του».

Το «Πακέτο Κυριακίδη»

Ο Στέλιος Κυριακίδης, μετά τον αγώνα έμεινε για περίπου ένα μήνα στην Αμερική, αποσκοπώντας στην συγκέντρωση βοήθειας για την Ελλάδα, καθώς η νίκη του είχε προκαλέσει την συμπάθεια σε Αμερικανούς και κυρίως σε Έλληνες ομογενείς. Τελικά το ποσό που κατάφερε να συγκεντρώσει έφθασε τα 250.000 δολάρια, ενώ η οικογένεια Λιβανού έστειλε δύο πλοία με είδη πρώτης ανάγκης (τρόφιμα, ρούχα και φάρμακα). Η βοήθεια αυτή ονομάστηκε «Πακέτο Κυριακίδη». Τον Μάιο του 1947, ως απόρροια της δημοσιότητας που είχε δοθεί στην κατάσταση της Ελλάδας, λόγω του Μαραθωνίου της Βοστώνης, τέθηκε σε εφαρμογή εσπευσμένη οικονομική βοήθεια από την Αμερική (400.000 δολάρια), πριν το Σχέδιο Μάρσαλ. Στις 23 Μαΐου 1946, ο Κυριακίδης επέστρεψε στην Ελλάδα, όπου περίπου ένα εκατομμύριο Έλληνες τον υποδέχθηκαν με τιμές ήρωα. Έπειτα, πραγματοποιήθηκε επίσημη τελετή στους Στύλους του Ολυμπίου Διός, όπου ο λόγος του δακρυσμένου Κυριακίδη (δήλωνε: «Είμαι υπερήφανος που είμαι Έλλην») συγκίνησε το πλήθος. Η επιστροφή στο σπίτι του στην Φιλοθέη κράτησε 8 ώρες. Για πρώτη φορά μετά την Κατοχή φωταγωγήθηκε η Ακρόπολη προς τιμήν του.

Στον Στέλιο Κυριακίδη απονεμήθηκε ο "Μεγαλόσταυρος του Φοίνικος" από τον βασιλιά των Ελλήνων. Επίσης, έχει τιμηθεί για την προσφορά του από τους δήμους των Αθηναίων, του Πειραιώς, της Φιλοθέης, των Πατρών, από τον κυβερνήτη της πολιτείας της Μασαχουσέτης των Η.Π.Α., από την Επιτροπή των Ολυμπιακών Αγώνων και άλλους. Στο Αθλητικό Μουσείο της Μασαχουσέτης υπάρχει μόνιμη έκθεση προς τιμήν του Στέλιου Κυριακίδη, με ονομασία "Στυλιανός Κυριακίδης – Τρέχοντας για την ανθρωπότητα".

Το 2004 ο Δήμος του Χόπκιντον (Μασαχουσέτη) αποκάλυψε ένα άγαλμα με την ονομασία "Το Πνεύμα του Μαραθωνίου", στην διαδρομή του Μαραθωνίου της Βοστώνης, ένα μίλι από το σημείο εκκίνησης. Το γλυπτό παρουσιάζει τον Στέλιο Κυριακίδη να τρέχει και δίπλα του τον Σπύρο Λούη να του δείχνει τον δρόμο προς την νίκη.



Το 2006 το άγαλμα αφιερώθηκε στα 60 χρόνια από την νίκη του Κυριακίδη. Ένα αντίγραφο του ίδιου γλυπτού έχει τοποθετηθεί και στον Δήμο Μαραθώνα.

Μέσα από τη σειρά "Εκπομπές που αγάπησα", ο Φρέντυ Γερμανός παρουσιάζει την ιστορία του Στέλιου Κυριακίδη. Δείτε [εδώ] ολόκληρη την εκπομπή (45')

Δείτε επίσης ένα εκπληκτικό ντοκυμαντέρ του 2004, παραγωγής NBC με τίτλο: «Στυλιανός Κυριακίδης: Το ταξίδι ενός πολεμιστή» (STYLIANOS KYRIAKIDES: the journey of a warrior).



18 σχόλια:

  1. εν καταλάβω πραγματικά γιατί ΔΕΝ τον ξέραμε! Γιατί δεν έshει οδούς τζιαι πλατείες τζιαι στάδια στο όνομά του. Ελπίζω να γίνει κάτι τωρά που εκυκλοφόρησε η ιστορία του στα εμαιλς κτλ...

    τεράστια καρδιά, παφίτικη ελληνική.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μακαρίου, Γρίβα Διγενή, Σπύρου Κυπριανού...πού να μείνουν οδοί για τον Κυριακίδη;

      Διαγραφή
  2. Εσυγκινήθηκα αφάνταστα!!! Ενιξερα τουτη την ιστορια! Συμφωνω με την Sike.

    Θα δω τζαι τις εκπομπες τζαι θα το προωθήσω σε φίλους.

    Ευχαριστούμε φρεντ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τζι εγώ εσυγκινήθηκα πολλά, εξού και το αφιέρωμα. Εν κρίμα να μέννεν γνωστές έτσι ιστορίες!

      Διαγραφή
  3. Συμφωνώ με την Πρασινάδα που συμφωνεί με την Σάικ.

    Μπορώ να θυμώσω;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Έχω χειροκροτήσει μαραθωνοδρόμους της Βοστώνης κατά τα φοιτητικά μου χρόνια και μακάρι να ήξερα αυτή την ιστορία τότε!
    Κοιμ. Βούι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μακάρι να την ήξερεν ΟΥΛΛΟΣ ο Ελληνισμός τούντην ιστορία!

      Διαγραφή
  5. Έκαμες με να νοιώσω μονοφατσιάν όλον τον πόνον που περνά σήμμερα ο Έλληνας. Ότι τζιαι να γινεί όμως, ο Έλληνας εν να φκεί πουπάνω διότι φέρει την ελευθερίαν μέσα του. Τζιαι ο Αγγλοσάξωνας, ιδίως ο Σάξωνας, που απλά την εδανείστην (παρόλον που την φοάται) για να διακινεί τα κεφάλαια του, θα πεθάνει ανέραστος, δυστυχισμένος τζιαι σκλάβος που το ελεύθερον του κεφάλαιον.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Θυμάμαι την αναφορά στο όνομα του σε κάποια Ολυμπιάδα,νομίζω στον Μαραθώνιο γυναικών; Πέρασαν πάρα πολλά χρόνια στο μεταξύ,το όνομα του το γνώριζα την ιστορία του όχι.
    Σ΄ευχαριστώ που μας τον γνώρισες καλύτερα! :)))))))))))))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εγώ εν είχα ξανακούσει ούτε καν το όνομα του. Εδιάβασα πολλά πράματα, έμαθα για τη ζωή του, είδα τα τηλεοπτικά αφιερώματα τζαι πραγματικά ένιωσα δέος. Εύχομαι να τον γνωρίσει τζι άλλος κόσμος γιατί πραγματικά αξίζει

      Διαγραφή
  7. Ευγε Ινβικτε!
    Παρολο το προχωρημενο της ωρας εν εμπορουν να ξηκολλησω ωσπου τζι ειδα τζαι το ντοκυμαντερ. Εσκουπισα πολλες βολες τα μμαθκια μου... Ειχα ακουστα για τουν τον ανθρωπο, αλλα ουσιαστικα εν εξερα τιποτε!

    Βομβαρδιζουν μας καθημερινα για τες βρωμοδουλειες του καθε ξεκωλου τζαι τους ανθρωπους, που πραγματικα αξιζουν να αποτελουν προτυπα για μας, αφηνουν τους να τους φαει η ληθη! Μιλω για τα ΜΜΕ, όμως δαμαι φταιει τζι η πολιτεια τζαι το εκπαιδευτικο της συστημα :(

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μα νυχτοπαππαρεύκεις τζι εσύ τελευταίως, εν είμαι μόνος μου :D

      Εν πολλά πράματα που φταίσιν για το γεγονός ότι περνούν απαρατήρητες τέτοιες ιστορίες τζαι τέτοιοι άνθρωποι, δυστυχώς. Τον Κυριακίδη εν τον ξέρει κανένας, τον Βγενόπουλλον ξέρουν τον ούλλοι. Είναι για να φακκάς τη κκελλέ σου κάποια πράματα...

      Διαγραφή
  8. Ανατρίχιασα...πράγματι ντροπή που έχουμε 15 δρόμους με τον Μακάριο και τον Σπύρο αλλά αυτόν τον άνθρωπο δεν τον ξανακούσαμε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ντροπή που δεν υπάρχει τουλάχιστον ένα στάδιο αφιερωμένο στη μνήμη του. Στην άλλην άκρη του κόσμου εστήσαν άγαλμα στη μνήμη του τζι εμείς ούτε καν τον έχουμε ακουστά. Δακάτω που εγεννήθηκεν...

      Διαγραφή
  9. Εσυγκλόνισεν με αυτή σου η ανάρτηση. Σκέφτουμε σε αντιδιαστολή τες νίκες που είχαν οι ντοπαρισμένοι στους ολυμπιακούς της Αθήνας τζιαι γυρίζουν στο νού μου 1000 προεκτάσεις για το πού φτάσαμε...

    με τα δανεικά άδρωπος δεν γίνεσαι. Ιδίως άμα βαρκέσαι να κάτσεις τον κώλο σου να δρώσει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τότε υπήρχεν το "ευ αγωνίζεσθε", τωρά;
      Όντως, με τα δανεικά εν γίνεσαι άδρωπος. Τζαι με το γελασιόν τζαι την παμπεσιάν, νικητής εν λοαρκάζεσαι

      Διαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...