Τρίτη, 14 Αυγούστου 2012

Τζίντον δεκαπεντεύγουστον εχάσαμεν σε

Εν σε εγνώρισα ποττέ. Εχάθηκες 3 χρόνια πριν να γεννηθώ, στες 15 Αυγούστου του 1974.

Τζίντον δεκαπενταύγουστον εχάσαμεν σε.

Ό,τι ξέρω για σέναν εν όσα μου είπαν ο μακαρίτης ο τζύρης σου τζαι τα αέρκια σου, ειδικά η αρφή σου η μεγάλη, η μάνα μου. Εν σε έζησα όπως έζησα τους αρφούες τζαι τες αρφάες σου, ήξερα απλά ότι είχα ακόμα ένα θείο. Ήσουν πάντα ο "θείος μου ο Κωστάκης ο αγνοούμενος".

Την πρώτη φορά που επήα εκκλησία, έδωκεν μου θυμούμαι η μάνα μου ένα τζερί να ανάψω τζαι είπεν μου "κάμε μιαν ευχή τωρά που εννα το ανάψεις". Είπα "Θεέ μου, βοήθα να βρεθεί ο θείος μου ο Κωστάκης". Μέχρι σήμερα, όποτε τύχει να ανάψω τζερί, κάμνω την ίδια ευχή. Τζαι κάθε δεκαπεντεύγουστο σκέφτουμαι σε τζι ας μεν σε "ξέρω". Διότι τζίντον δεκαπενταύγουστον εχάσαμεν σε.

Εχάθηκες στες 15 Αυγούστου του 1974 στον Άγιο Ερμόλαο της Τζερύνειας. Στην ανακωχή τότε μεταξύ πρώτης τζαι δεύτερης φάσης της εισβολής, η Μονάδα σου ανασυγκροτείτουν τζαι ήρταν τζαι εσυναντήσαν σε ο μακαρίτης ο τζύρης σου τζαι ο αρφός σου ο μεγάλος. Ο αρφός σου είπεν σου να φύεις τζαι να πάεις μαζί τους στο χωρκό, ήταν κομμένη η ποινή σας όπως εξελίσσουνταν τα πράματα. "Εν γίνεται αρφέ μου..." είπες του. "Εγιώ που απειλώ τους άλλους ότι εννα τους παίξω αν λιποτακτήσουν, εννα σύρω πίσω; Εν γίνεται...". Εφίλησες τους τζι έφυγες. Ήταν η τελευταία φορά που σε είδασιν ζωντανόν.

Έμεινες ως την τελευταία στιγμή πας το άρμα σου τζι έβαλες τα μαζίν τους. Εχαθήκετε τζίντον δεκαπεντεύγουστον στον Άην Ερμόλαον. Εσύ τζαι 22 άλλοι, μαζί στην ίδια Διμοιρία.

Τώρα παιθκιά μου θα σας πω
για του Κωστή τον βίον
που μόλις τζαι ετέλειωσεν ο Κώστας το σχολείον
τέλειωσεν το Γυμνάσιον τζι επήεν στρατιώτης
τότες εκατατάχτηκεν εις την γραμμήν την πρώτην.

Εν τζι είδα με τα μμάθκια μου
είπαν μου το τζι εμέναν
ο Κώστας ήτουν χειριστής
στα τεθωρακισμένα

Έτσι εξεκίναν ο τζύρης σου έναν ποίημαν που έγραψεν για σέναν. Έζησεν την υπόλοιπη ζωή του μετά τον πόλεμο με τον καμόν του γιού του. Ως την τελευταίαν του στιγμήν εκαρτέραν σε νάρτεις.

Αν τους αφήκαν ζωντανούς
πραγματικά τζαι ζιούσιν
προσεύχουμαι στον Πλάστην μου
πέρκιμον τζαι βρεθούσιν.

Να βρέθηκεν ο γιόκκας μου
νάρτεν να τον φιλήσω
τωρά ως που 'μαι ζωντανός
πριχού τα μμάθκια κλείσω.

Επόνεν τον πολλά ο χαμός σου τζαι επερίμενεν καρτερικά την ώραν τζίνην που ήταν να επιστρέψεις. Νάρτεις πίσω να σε δει πριν να πεθάνει. Εν ήρτες.

Γονιοί που κλαίσιν εν πολλοί
εν τζι είμαι μανιχός μου
μες τζίντους αγνοούμενους
έτυχεν ναν τζι ο γιός μου.

Εν μπορείς να φανταστείς πόσες φορές έπαιξα μες το νου μου το σενάριο του γυρισμού σου. Να έρκεσαι πίσω τζαι να αγκαλιάζεις τ' αέρκια σου τζαι τον τζύρην σου. Να βρέθεστε στο πατρικό σου, στο χωρκό. Επεράσαν χαζίριν 40 χρόνια που τότε που χάθηκες τζαι αν τζαι έχουμεν ούλλοι μιαν κρυφήν ελπίδαν ότι είσαι κάπου ζωντανός τζι εννάρτεις πίσω, στην πραγματικότητα τζίνο που περιμένουμεν είναι νάρτει τζι εμάς η σειρά μας να μας ειδοποιήσουν ότι "εταυτοποιήσαν τα οστά σου". Τζαι να μας δώκουν μιαν κασιούν ξύλενην με τα κόκκαλα σου να τα θάψουμεν. Να σε θάψουμεν όπως πρέπει. Να πνάσει τζι η ψυshή σου, να πνάσει τζι η ψυshή του τζυρού σου.

Οικογένειες που καρτερούν την δικήν τους την κασιούν εν πολλές. Τζι εν κρίμαν τζι άδικον τούτα ούλλα που γινήσκουνται τον τελευταίον τζαιρόν. Που συζητούμεν τζαι μαλλώννουμεν για το ποιός εν ποννα κάμνει τες ταυτοποιήσεις τζαι ποιός το έναν τζαι ποιός το άλλον τζαι ποιός φταίει για τζίνον τζαι ποιός φταίει για το άλλον τζαι τα συμβόλαια τζι οι συμφωνίες. Εν τζαι ξέρουν τούτοι ούλλοι που συζητούν τί εν τζίνη η κασιού. Εν τζαι ξέρουν ότι για τες οικογένειες, τζίνη η κασιού η ξύλενη εν βαρετή κουττούτζιην γιατί εν γεμάτη αναμνήσεις τζαι (χαμένα) όνειρα μιας ζωής. Εν τζαι ξέρουν ήντα βάρος κουβαλούν μες την ψυshήν τους τζίνοι που καρτερούν έναν μαντάτον έshει 40 χρόνια τωρά.

Ένιξερω γιατί σου τα γράφω τούντα πράματα. Απευθύνουμαι σε σένα, μα τούτα που γράφω εν θα τα θκιεβάσεις ποττέ. Έτο έθελα να τα φκάλω που μέσα μου.

Να 'σαι καλά τζιαμέ που είσαι. Όπως τζι αν είσαι. Όπου τζι αν είσαι.

24 σχόλια:

  1. δυστυχώς μόνο κείνοι με τες συμφωνίες και τα συμβόλαια μιλούν και εκατάντησε κ τούτο το θεμα, όπως και τα υπόλοιπα δράματα λέξεις που χρησιμποιούνται με αναισθησία στη τηλεοραση. να μας τα λαλείτε τούτα να ξυπνούμε

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το θέμα εν ανθρωπιστικό τζαι όμως εκαταφέραν τα κάποιοι να το μετατρέψουν σε θέμα εξουσίας, συμφερόντων, μίζας τζαι πολιτικών σκοπιμοτήτων. Ντροπή.

      Διαγραφή
  2. Μακάρι να 'ν' καλά.
    Η σημερινή Κύπρος εν αξίζει τούτα ούλλα που περάσαν τούτοι οι λεβέντες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εν αξίζουμεν ως λαός τόσες θυσίες. Είμαστεν γαούρκα.

      Διαγραφή
    2. Τη μια μέρα ψηφίζουμε τον Τάσσον και την άλλην ... Καταστρόφιαν!

      Διαγραφή
  3. Βρωμόshυλλοι πππουshτοτουρτζοι γαμώ τον shίστο μου γαμώ....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Λόγια τζαι κουβέντας κενές ουσίας. Που αν ακούσεις καλά πουπίσω τους ακούεις "ριαλλια, δύναμη, εξουσία, εγώ, εγώ, εγώ".
    Κανένας εν θωρεί να κάμει τη δουλειά του. Εν μετρά τη δική του τη δουλειά δίπλα που τζίνον πο'κάμαν τζίνοι που γυρέφκουν. τη δική τυ τη δουλειά δίπλα που τον πόνο των πλασμάτων που αναγιώσαν το βρέφος τους, εκάμαν το Άθρωπο τζι εστείλαν το τζι επίεν...

    Ιστορία τοσων Κυπριακών οικογενειών. Πού να σου πω τι μας κάμνουν εμάς έχει τόσα χρόνια. Να τον βρίσκουν τζαι να τον χάννουν. Να ξέρεις πως εχάθηκε τζαι να μεν μπορείς να τον θάψεις, γιατί ούτε τζίνοι ενηξέρουν πού τον εσύραν.
    Μπορείς να καταλάβεις τι σημαίνει.....

    Το μόνο που με παρηγορεί εν ότι αποκλείεται οι ψυχές τους να εμείναν έτσι. Εν εμείς που θέλουμε να τους θάψουμε, για μας. Οι ίδιοι εν καλά τζιαμέ που ένει....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Πολύ με άγγιξε το κείμενο σου φίλε μου, πραγματικά τεράστιο και ατέρμονο το δράμα των συγγενών αγνοουμένων:(

    Πάντως, το στιχουργικό ταλέντο runs in the family!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εν κρίμα πραγματικά, έshει 40 χρόνια τωρά!
      Το στιχουργικό ταλέντο κρατά από παππούδες για γενιές και γενιές

      Διαγραφή
  6. Δεν έχω λόγια. Οι οικογένειες των αγνοουμένων ζουν τον πόλεμο κάθε μέρα από τότε..μέσα στην αγωνία, στην ελπίδα, στην προσευχή..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο πόλεμος μες τη ψυshή των συγγενών εννα τελειώσει όταν βρεθούν τα κόκκαλα τζαι του τελευταίου αγνοούμενου

      Διαγραφή
  7. esygkinises me xrend, tziai eimai tziai epirrepeis tountes meres...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. εσυγκινήθηκα τζαι γω...

    τούτες οι ψυσιές να μεν ησυχάσουν; των δικών τους; τόσα γρόνια...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Εσυγκινησες με φρεντ πρωί πρωί......

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Αρκάτζιν έφυεν μου τα δάκρυα, καυτά ... «Αληθινή είναι η θλίψη εκείνου που κλαίει κρυφά (Βύρων)»

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...