Τετάρτη, 12 Σεπτεμβρίου 2012

Σπουδές και μέλλον - το σχόλιο που έγινε ποστ

Ετέλειωσες που τον οδοντίατρον;
Ωραία, επέρασεν μου τζι εμέναν ο πονοτζιέφαλος, πιάε τζι έναν μάλλοου τζι έλα να μιλήσουμεν λλίον σοβαρά...

Σε πρόσφατη της ανάρτηση, η Σμιλιά (καμία σχέση με τη Στέλλα της Σμυρνιά, απλή συνωνυμία) εκαταπιάστηκε με το θέμα "Σπουδές και μέλλον" (εξού και ο σχετικός τίτλος). Είχα πεί σε σχόλιο μου ότι ετοιμάζω σχετική ανάρτηση επί του θέματος. Πάμε λοιπόν...

Είχα πριν λίγο καιρό μια συζήτηση με κάτι φίλους για το θέμα σπουδές. Συγκεκριμένα επροβληματιζούμαστεν για το "τί θα συμβουλέψουμε τα μωρά μας όσον αφορά τες σπουδές τους" τζαι κατ' επέκταση το επαγγελματικό τους μέλλον. Κακά τα ψέμματα, εν δύσκολοι οι τζαιροί που ζούμε τωρά, η ανεργία κτυπά κόκκινο τζαι οι νέοι που παν για σπουδές εν ξέρουν τί τους ξημερώνει αύριον ποννα τελειώσουν τζαι νάρτουν να προσπαθήσουν να μπουν στην αγορά εργασίας.

Όταν ήμουν ακόμα στο Γυμνάσιο είχα κατασταλάξει τζαι ήξερα ακριβώς τί ήθελα να σπουδάσω. Τζαι όι μόνο ήξερα το τί ήθελα να σπουδάσω, ήξερα τζαι το πού ήθελα να σπουδάσω. Έτσι όταν έπρεπε να επιλέξω κλάδο στο Λύκειο η επιλογή ήταν εύκολη: Οικονομικό. Ούτως ή άλλως η σχέση μου με τη Φυσική και τη Χημεία εν όπως τη σχέση της Αχάπαρης με τη ζαχαροπλαστική, της Μάνας με τα μαθηματικά, της Ουφ! με τες τελείες, αντιλαμβάνεσαι. Ήθελα λοιπόν να σπουδάσω Προγραμματιστής Η/Υ τζαι ήθελα να σπουδάσω στο ΑΤΙ. Τζαι ήθελα ναν η μόνη επιλογή μου όταν θα εσυμπλήρωννα την αίτηση μου για τες προεισαγωγικές τότε.

Οι γονιοί μου εστηρίζαν πάντα τες όποιες επιλογές μου, ειδικά στο θέμα των σπουδών. Βέβαια ως κλασσικοί κυπραίοι γονιοί είχαν στο νου τους ότι το πλέον σωστό είναι να τελειώσεις με το καλό τζαι να έβρεις μια δουλειά στο Δημόσιο να εξασφαλίσεις το μέλλον σου. Ήταν τζαι οι 2 δημόσιοι υπάλληλοι οπόταν καταλαβαίνεις πώς το εθωρούσαν το θέμα. Ήμουν πάντα "εναντίον" τούτης της λογικής. Ουδέποτε μου άρεσκε η έννοια του δημόσιου υπάλληλου, πόσο μάλλον του δάσκαλου. Όι ότι έχω κάτι με τους δασκάλους/καθηγητές, απλά έννεν για μένα τούτο το πράμα.

- Βάλε γιε μου τζαι για δάσκαλος εν τζαι ξέρεις καμιάν φοράν...
- Μα αφού εγώ εν Προγραμματιστής στο ΑΤΙ που θέλω να πάω!
- Ε ντάξει, βάλε τζαι την επιλογή του δασκάλου εν τζαι χάννεις τίποτε...

Να μεν σου τα πολυλογώ, έβαλα τζαι την επιλογή του δασκάλου απλά για να μεν μουρμουρά η μάνα μου. Επέρασα βεβαίως στο ΑΤΙ, δεν επέρασα για δάσκαλος στο Πανεπιστήμιο Κύπρο. Όι πως θα άλλασσεν τίποτε αν επέρνουν βέβαια, κουβέντα να γίνεται.

Τωρά εννα μου πεις, καλάν ρε Ινβίκτους, που τόσες επιλογές που είshες μπροστά σου, το ΑΤΙ ήταν η καλλύττερη επιλογή; Να σου πω...που μιτσής αρέσκαν μου τα κομπιούτερς, η τεχνολογία γενικά. Τζαι εγοήτευεν με πάντα το γεγονός ότι μπορεί κάποιος να "γράψει προγράμματα για να κάμνει διάφορα πράματα", να δημιουργήσει κάτι. Έβρισκα το τρομερά δημιουργικό τζαι ενδιαφέρον. Ακόμα βρίσκω το. Το ΑΤΙ είshεν καλό όνομα (χρησιμοποιώ αόριστο διότι το ΑΤΙ ως ΑΤΙ δεν υπάρχει πλέον) στο παζάρι τζαι είshεν τζαι ένα στρατηγικό πλεονέκτημα: οι απόφοιτοι του είχαν hands-on experience επί του θέματος σε πραγματικό εργασιακό περιβάλλον λόγω του "industrial training" που εκάμναν κάθε χρόνο οι φοιτητές. Τζαι τούτον εδιαπίστωσα το ιδίοις όμμασοι χρόνια αργότερα όταν εκληθηκα να "αξιολογήσω" potential συναδέλφους. Οι προερχόμενοι που το ΑΤΙ ήταν πιο "έτοιμοι" πιο "ψημένοι" για τη δουλειά σε αντίθεση με άλλους συνομίληκους τους που ήταν πιο "άφκαρτοι" τζαι πιο "τρακαρισμένοι". Το ότι ήμου απόφοιτος του ΑΤΙ εβοήθησεν με όταν εγύρεψα την πρώτη μου δουλειά τζαι τούτο το "work experience" που είχα έδωσεν μου προτεραιότητα έναντι άλλον συνυποψηφίων για τη θέση τζαι που τζιαμέ άρχισε η επαγγελματική μου σταδιοδρομία.

Νιώθω τυχερός διότι οι γονιοί μου ήταν διατεθιμένοι να στηρίξουν ηθικά και -κυρίως- οικονομικά την όποια επιλογή μου. Εάν αποφάσιζα να πάω στο εξωτερικό να σπουδάσω, μπορούσα να το κάμω τζαι οι γονιοί μου θα με εστηρίζαν. Μέχρι σήμερα (διότι σπουδάζω ακόμα μεν νομίζεις) στηρίζουν τες επιλογές μου. Όταν ετέλειωσα το ΑΤΙ τζαι εσκέφτουμουν πολλά σοβαρά να πάω Αμερική για να συνεχίσω (στο Albany στη Νέα Υόρκη συγκεκριμένα) είχα το ΟΚ που τους δικούς μου. "Εσύ θκιάλεξε τί θέλεις τζαι εμείς θα είμαστε δίπλα σου". Τελικά επέλεξα να πιάσω δουλειά τζαι εσυνέχισα -παράλληλα με τη δουλειά- τες σπουδές μου δακάτω.

Εν πολλά σημαντικό για ένα μαθητή να νιώθει τζαι να ξέρει ότι οι γονιοί του αφήνουν τον να επιλέξει ο ίδιος το μέλλον του τζαι εν τζιαμέ να στηρίξουν την επιλογή του. Τζαι νομίζω ότι ο κάθε γονιός θέλει το καλύτερο για το παιδί του. Το θέμα είναι ότι ο κάθε γονιός έshει διαφορετική αντίληψη του τί εστί "καλύτερο για το παιδί του" βασισμένος σε δικά του βιώματα, εμπειρίες, γνώσεις κλπ. Για τους γονιούς μου το "καλύτερο για το παιδί τους" θα ήταν μια δουλειά στο Δημόσιο για ένα εξασφαλισμένο μέλλον. Εγώ εδιαφωνούσα με τούτη τη λογική διότι -τουλάχιστον για τον κλάδο μου- θεωρώ ότι τα πράματα στον ιδιωτικό τομέα εν πιο καλά τόσο που άποψης μισθού όσο τζαι που άποψη δημιουργικότητας τζαι ανέλιξης. Η δουλειά μου αρέσκει μου διότι εν δημιουργική τζαι ευχαριστεί με. Διά μου κίνητρα να δουλεύκω τζαι εν ένας τομέας με συνεχή εξέλιξη. Στο δημόσιο κακά τα ψέμματα, χάνεται η έννοια δημιουργικότητα. Είσαι απλά ένα γρανάζι σε μια μηχανή που κάμνει το ίδιο πράμα ώσπου να σταματήσει να δουλεύκει. Τζι εμένα τούτο εν μου άρεσκεν ποττέ. Ο γονιός θα κάμει (ή θα πρέπει να κάμει εν πάσει περιπτώσει) θυσίες για το μέλλον των παιθκιών του. Αν επέλεγα για παράδειγμα να πάω Αμερική τζαι να κάμω τζαι μεταπτυχιακό κλπ ξέρω ότι τα έξοδα θα ήταν πολλά. Ήξερα όμως ότι θα εκάμναν το παν για να μου το εξασφαλίσουν οι δικοί μου.

Πέρα που τους γονιούς όμως, υπάρχει τζαι ένας άλλος παράγοντας που (πρέπει να) παίζει ουσιαστικό ρόλο όταν πρόκειται ένας μαθητής να κάμει τες επιλογές για το μέλλον του. Το ίδιο το σχολείο, το ίδιο το σύστημα Παιδείας που υπάρχει στον τόπο. Στο Λύκειο θυμούμαι υπήρχε μια καθηγήτρια η οποία ήταν υπεύθυνη "Επαγγελματικού Προσανατολισμού". Είshεν θυμούμαι ένα γραφείο το οποίο ήταν συνήθως άδειο τζαι άμαν την επετύχαινες μέσα εμπορούσες να πάεις να σε "συμβουλέψει" για το επαγγελματικό σου μέλλον. Η διαδικασία "συμβουλής" ήταν κάπως έτσι:

- Υπάρχει τούτο το βιβλίο, στοιχίζει τόσα (ναι εγόραζες το!!!!) τζαι έshει τα ούλλα μέσα...

Εγόρασα το βιβλίο.
'Ηταν ένα άχρηστο σύγγραμμα το οποίο είshεν μέσα με αλφαβητική σειρά "όλα" τα πιθανά επαγγέλματα. Που το "Αγαλματοποιός" ας πούμε ως το "Ωρολογοποιός". Τζαι είshεν μιαν περιγραφή για το κάθε επάγγελμα για το περί τίνος πρόκειται. Τζαι τούτον το βιβλίο υποτίθεται ότι θα ήταν ο οδηγός βάσει του οποίου θα αποφάσιζεν ο κάθε μαθητής για το ποιά δουλειά θέλει να κάμνει στο μέλλον, για να δεί τί μαθήματα πρέπει να δώκει για να μπορέσει να σπουδάσει τζίνο το πράμα τζαι για να συνειδητοποιήσει αν ο κλάδος που ήδη είshεν επιλέξει καλύπτει τον όσον αφορά τα μαθήματα. Θα μπορούσα για παράδειγμα εγώ να διαβάσω στο "Γιατρός" να εντυπωσιαστώ τζαι μετά να πάω κάτω που έγραφεν τα "requirements" τζαι να δω Φυσικές, Χημείες, Βιολογίες κλπ μαθήματα του Πρακτικού δηλαδή τζαι να πώ "α οκ, εγώ είμαι Οικονομικό οπόταν πάμε σε άλλο επάγγελμα".

Μαλακίες στο τετράγωνο δηλαδή.

Το μέγα πρόβλημα εγώ εντοπίζω το σε τούτο ακριβώς το σημείο.
Δεν υπάρχει σωστή ενημέρωση των μαθητών αφ' ενός τζαι αφ' ετέρου δεν υπάρχει καμία (μα καμία) διασύνδεση των διαφόρων "επαγγελμάτων" με την τοπική αγορά εργασίας. Οι μαθητές πρέπει να ξέρουν τί επιλογές έχουν αλλά πρέπει να ξέρουν τζαι κατά πόσον οι συγκεκριμένες επιλογές μπορούν να τους εξασφαλίσουν εργασία όταν θα τελειώσουν τις σπουδές τους. Εμάς τον τζαιρόν μας άμαν ελάλες "εννα σπουδάσω κκομπιούτερς" ελαλούσαν ούλλοι "α μπράβο, εν η δουλειά του μέλλοντος!". Η αγορά εργασίας όμως, το τοπικό "παζάρι" έννεν ούτε ανεξάντλητο ούτε καλύπτει τα πάντα. Ναι εν ωραίο να σπουδάσεις για παράδειγμα "Ωκεανολόγος με ειδικότητα στη χαρτογράφηση υφαλοκρηπίδων" αλλά τί μέλλον θα έshεις αύριον ποννα τελειώσεις;

Βέβαια τούτον εν τζαι λλίον παγίδα διότι πολλοί αναγκάζουνται να επιλέξουν μια σταδιοδρομία σε ένα κλάδο/τομέα που απλά έshει μέλλον και επαγγελματική αποκατάσταση, παραβλέποντας το γεγονός ότι εν ένας κλάδος/τομέας που δεν τους ευχαριστεί τζαι δεν τους γεμίζει. Έννεν ωραίο πράμα να κάμνεις μια δουλειά απλά γιατί "πρέπει να κάμνεις μια δουλειά". Ξοδεύκουμε μεγάλο μέρος της ζωής μας στη δουλειά μας γι' αυτό πρέπει ναν μια δουλειά που μας αρέσκει. Μια δουλειά που εν κοντά στα γούστα μας τζαι στα όνειρα μας.

Η κόρη μου εν μητσιά ακόμα για να σκεφτεί ή να σκεφτούμεν για το επαγγελματικό της μέλλον. Όταν θα έρτει η ώρα όμως θέλω να έshει πλήρη εικόνα για τους διάφορους τομείς τζαι τα διάφορα επαγγέλματα αλλά τζαι για το τί ισχύει έξω στο παζάρι. Τζαι που τζιαμέ τζαι τζι να κάμει τες επιλογές της. Ο ρόλος μου εμένα τζαι της γυναίκας μου θα είναι καθαρά συμβουλευτικός, τες αποφάσεις πρέπει να τες πάρει η ίδια. Τζαι εμείς θα είμαστεν τζιαμέ ψυχή τε και σώματι να στηρίξουμεν την όποια επιλογή.

Υπάρχει άλλωστε τζαι τζίνο που λαλουν: εν προτιμόττερο να μετανιώσεις για κάτι που έκαμες, παρά να μετανιώσεις για κάτι που δεν έκαμες...

45 σχόλια:

  1. Γιατι καμνεις τουντο ποστ οταν εγω αυριο πετω να παω Αγγλια για σπουδες;;; Ενα πραμα που ακριβως ακομα δεν ξερω τι ειναι, ενα πραμα που ΕΛΠΙΖΩ οτι εννα εσιει δουλειες στο μελλον.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ήταν να το κάμω αύριο αλλά λαλώ να μεν σε αγχώννω μες τα αεροδρόμια τζαι να χάσεις τα duty-free :P

      Πέρα που την πλάκα, εύχομαι η επιλογή σου να σε δικαιώσει στο τέλος, μεν αγχώννεσαι προκαταβολικά! Περί τίνος πρόκειται ένα περίπου αν θέλεις να το μοιραστείς μαζί μας... Τζαι ποιά ήταν τα κριτήρια σου για τούτην την επιλογή; Εβοήθησεν καθόλου το σχολείο, οι γονείς κλπ;

      Διαγραφή
    2. see my new post... τζιαι μετα που τοση καταθλιψη kill yourself

      Διαγραφή
  2. 1ο σχόλιο: τελικά δεν είμαι πολύ πιο μικρή σου έχουμε πανομοιότυπες εμπειρίες από την καθηγήτρια επαγγελματικού προσανατολισμού. Βασικά ήταν άλλη μια ευκαιρία για να φύγω από την τάξη.

    2ο σχόλιο: συμφωνώ ότι οι γονείς πρέπει να στηρίζουν τις επιλογές των παιδιών τους ωστόσο έχω αμφιβολίες για την ωριμότητα που μπορούν να δείξουν σε τόσο νεαρή ηλικία και κατά πόσο μπορούν να λάβουν συνειδητά αποφάσεις για το μέλλον. Όμως δεν πιστεύω ότι όλα τελειώνουν με την επιλογή λ.χ. του κλάδου. Προσωπικά διακινήθηκα από τα πρακτικά, στα οικονομικά, στα νομικά και σήμερα με περηφάνια δηλώνω ότι δεν ξέρω τι θέλω :)

    Συνοψίζοντας βασικά θεωρώ ότι η ζωή είναι ένα ταξίδι και δεν πρέπει να θεωρούμε ότι οι επιλογές μας στα 15 μας δεσμεύουν μια ολόκληρη ζωή!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μα δεν μπορεί να είσαι πολύ πιο μικρή μου, αφού εγώ είμαι μπουμπούκι!

      Όσον αφορά το δεύτερο σχόλιο σου...
      Ένας μαθητής στα 15 του σαφώς και δεν έχει την ωριμότητα που θα έχει στα 30 του π.χ. πλην όμως έχει μια ιδέα του τί του αρέσει, σε τί είναι καλός/ή και προς τα πού βλέπει τον εαυτό του στο μέλλον. Η ζωή σαφώς και είναι ένα ταξίδι και εννοείται ότι πολλά αλλάζουν κατά τη διάρκεια του ταξιδιού. Υπάρχουν όμως άτομα τα οποία "παγιδεύονται" μέσα από λανθασμένες επιλογές και παγιδεύονται γιατί είτε δεν έχουν το κουράγιο/θέληση/πόρους για να αλλάξουν κατεύθυνση και παραμένουν σε μια επιλογή που τους μιζεριάζει

      Διαγραφή
  3. Πολλά ωραία τα γράφεις… μου θυμίζεις τα δικά μου… ως προς το δεύτερο μέρος… ήμουν μια πολλά καλή μαθήτρια στο γυμνάσιο και όλοι με συμβούλευαν να πάω πρακτικό, αντί κλασσικό που ήταν η κλίση μου… αποτέλεσμα τρία δυστυχισμένα χρόνια στο λύκειο και ακολούθως αναγκαστική επιλογή σπουδών πίσω σε αυτό που πραγματικά μου άρεσε (με συμβιβασμό όμως… δεν έγινα ποτέ φιλόλογος όπως ονειρευόμουν)… η καθοδήγηση πρέπει να ξεκινά από το σχολείο και σίγουρα αν υπάρχει η δυνατότητα από το σπίτι… όπως και αν έχει… σημασία έχει να κάνεις κάτι που σου αρέσει στο τέλος επαγγελματικά… και να νιώθεις καλά… και να μαθαίνεις συνέχεια… αυτή η διαρκής μάθηση είναι πηγή μεγάλης ευχαρίστησης νομίζω…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Έχεις δίκαιο για το θέμα της εμπειρίας. Ακόμα και σήμερα σε αρκετές δουλειές που τάχα ζητούν νέα παιδιά βλέπεις κάτι απαιτήσεις του στυλ 4-5 χρόνια εμπειρία!!!
    Για τα σχολεία εννοείται πως ο/η καθηγητής του Επαγγελματικού Προσανατολισμού ήταν για γεμωσιά...Ευτυχώς στον τομέα σου(μας) στον ιδιωτικό τομέα έχουμε αρκετά να κερδίσουμε. Μακάρι η κόρη σου να μεν μάθει τι εστί ανεργία τζαι τι εστί κρίση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εύχομαι τα μωρά μας να μεν μάθουν τί εστί ανεργία τζαι τί εστί κρίση...

      Διαγραφή
    2. φετος το καλοκαιρι εκοιταξα να βρω καμια ψευτοδουλεια πριν παω σπουδες.. believe it or not, για σερβιτορο εθελαν να εισιες καποιαν εμπειρια!!

      Διαγραφή
    3. Έτσι ένι, αν είσαι κυπραίος θέλεις εμπειρία. Αλλιώς εν καλοί τζαι οι πολωνοί/ρουμάνοι/ρωσσοπόντιοι κλπ

      Διαγραφή
  5. που την άλλη όμως άμα ο γονιός εν σε φάση να κάμω το σκατό μου παξιμάδι να σε στείλω να κάμεις τζίνο που θέλεις, εν θωρείς τζαι άλλους παράγοντες.
    εν το λιότερο τούτο όμως.
    άμα θωρείς το παιδί σου να θέλει να σπουδάσει κάτι το οποίο δεν θα μπορεί να το δουλέψει τζαι να ζει με τη δουλειά τζίνη για τα επόμενα χρόνια, έννα του λαλείς κάμε το τζι εν καλά;
    επίσης, εγώ ήμουν καλή σε ούλλα στο σχολείο. μόνο με την ιστορία εν τα είχα καλά γιατί εν ήμουν του μαθαίνω πράματα πόξω. έξερα ότι εν έθελα να σπουδάσω κάτι με ιστορία.
    οι γονείς μου εν με κουντήσαν πουθενά αλλού, μόνο στες γλώσσες. τάχα ήμουν καλή (χωρίς να έχουν με΄τρο συγκρισης με άλλους, γιατί εν θα μιλήσω με το πώς διδάσκουνται οι γλώσσες στα σχολεία τζαι το τι σημαίνει να είσαι καλός στα γαλλικά ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ!). είπαν μου για τη μετάφραση, ήβρα μια σχολή, τη μοναδική που υπάρχει στην ελλάδα και κύπρο, και όπου επιάνναν 5 ατομα κάθε χρόνο που ούλλη την Κύπρο. Τζαι φυσικά για να περάσω έπρεπε να κάμνω ιστορία....
    Επέρασα όμως, τζαι ενώ εν μπορώ να πω ότι απογοητεύτηκα που το πανεπιστήμιο και το επίπεδο των σπουδών του, απλά λαλώ ότι εγώ εν είμαι για τούτη την δουλειά.
    Γιατί απά εγώ άλλα είχα μες στο νου μου τζαι άλλα εφκήκαν στην πορεία.
    Έννεν πάντα καθαρή η γραμμή κλίσης, ή ενδιαφέροντος σε ένα άτομο, ούτε καν για το ίδιο τζίνο το άτομο.
    Έννεν πάντα εφικτό να σπουδάσουμε τζίνο που θέλουμε να κάμνουμε, έννεν πάντα εφικτό να κάμνουμε τζίνο που εσπουδάσαμε, ούτε εν σίουρα τη σωστή εικόνα για το μετά που έχουμε ΠΡΙΝ πάμε να σπουδάσουμε. τζαι τα χρόνια των σπουδών εν πολλά με βάση το πόσο γρήγορα αλλάζουν τα δεδομένα σήμερα....
    εν ξέρω αν κάμνουν νόημα ούλλα οτύτα τωρά, αλλά τέσπα.... :S

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φκάλλουν νόημα μεν ανησυχείς :)

      Όταν θωρείς ότι το παιδί σου θέλει να σπουδάσει κάτι το οποίο "δεν θα μπορεί να το δουλέψει" κάθεσαι τζαι εξετάζεις τα πράματα που τη μιά αλλά είμαι της άποψης ότι η τελική επιλογή πρέπει ναν του παιδιού σου. Διότι ούτε εσύ ως γονιός μπορείς να ξέρεις εκ των προτέρων το τί μέλλι γενέσθαι, ενδεχομένως μπορεί να ξέρεις τζαι λλιόττερα που το παιδί σου επί του θέματος. Αλλά εν για το μέλλον του παιδιού σου που μιλούμεν τζαι όι για το δικό σου, άρα εν σωστότερο -νομίζω- η επιλογή ναν του ατόμου που εμπλέκεται άμεσα.

      Πώς θα νιώσει ένας γονιός άμαν "πιέσει" το παιδί του προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση τζαι βλέπει το μετά να κάμνει μια δουλειά που δεν το ευχαριστεί τζαι που του στερεί που τα όνειρα του;

      Όπως τζαι να το δούμε το θέμα εν δύσκολες οι επιλογές, οι επιλογές κρύβουν πάντα ρίσκο τζαι καμιά φορά μπορεί μέσα που μια λανθασμένη επιλογή να φκεί τζαι κάτι καλό. Καμιά φορά το "ένστικτο" σου εν πιο σωστό που την πιο τεκμηριωμένη ενημέρωση

      Διαγραφή
    2. Φαντάζουμαι έχεις υπόψη κάποια συγκερκιμένα πράματα, αλλά με κάποια πράματα που έχω εγώ υπ'όψην, θεωρώ ότι καλύτερα να έχεις να φάεις τζαι να θρέψεις την οικογένεια σου, παρά να είσαι στην κοσμάρα σου με μια δουλειά που εσπούδασες επειδή αγάπας αλλά εν σε ταΐζει...

      (επήξαμε στους άνεργους καλλιτέχνες ασπούμε, τζαι πόσοι ζουν που τη δουλειά που εσπουδάσαν;)

      Διαγραφή
    3. Αν η δουλειά που εσπούδασες εν σε "ταΐζει" τότε ίσως εν έκαμες καλή επιλογή in the first place. Ή τα πράματα έννεν όπως τα εφαντάζεσουν τότε. Όντως επήξαμεν στους άνεργους καλλιτέχνες όπως επήξαμεν στους αδιόριστους καθηγητές τζαι στους λογιστές τζαι τους δικηγόρους. Εν προτιμότερο να κάμνεις προσωρινά κάτι που απλά σε "ταΐζει" τζαι να κάμεις στροφή στην καριέρα σου αναζητώντας κάτι καλλύττερο παρά να ζείς μια ζωή καταθλθιπτικά απλά τζαι μόνο γιατί τζίνο που κάμνεις ταΐζει σε.

      Διαγραφή
    4. ναι, τούτο εν το καλύτερο. κάμνεις κάτι να μπορείς να ζεις και μετά έχει πολλά πράματα που μπορείς να κάμεις πάρακατω.
      εν ούλλα ανάλογα όμως με τον κάθε άθρωπο τζαι το μυαλό που έχει κάμνωντας την επιλογή του.
      πλέον για τίποτε τζαι ποττέ εν μπορείς να ξέρεις αν κάμνεις σωστή επιλογή τζαι αν τελικά έννα σου αρέσει παρόλο που άκουσες την ψυχή σου ή το ανάποδο αν άκουσες το νου/τους γονιούς σου...

      Διαγραφή
    5. Your head is in the spepherd's bag βασικά...

      Διαγραφή
  6. Απαντήσεις
    1. Έχω το υπόψιν μου το συγκεκριμένο βιβλίο, είδα τζαι κάτι βίντεο του τύπου αλλά εν το εδιάβασα. Να το βάλω στη λίστα μου, θενξ :)

      Διαγραφή
  7. Το μόνο πράγμα που μπορώ να πω είναι ότι όταν επιλέγεις τι θα σπουδάσεις πρέπει να έχεις κατά νου αν το επιλέγεις για προσωπική καλλιέργεια ή για επαγγελματική αποκατάσταση. Αν βρεις κάτι που συνδιάζει και τα 2, αυτό είναι το ιδανικό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ή κάτι στη μέση. Δεν είναι ακατόρθωτο πάντως!

      Διαγραφή
  8. Όσο κυνικό και βολεμένο και αν ακούγεται αυτό που θα γράψω, για εμένα ισχύουν τα πιο κάτω:
    Πάντα είχα κάποιες εικαστικές ανησυχίες στις οποίες δεν δόθηκε ποτέ καμιά σημασία από το παιδαγωγικό μας σύστημα ή τους γονείς, τους οποίους δεν κατηγορώ.
    Στην πορεία, δεν πήγα να σπουδάσω νομική στην Ελλάδα παρόλο που νόμιζα ότι ήθελα και παρόλο που πέρασα, γιατί ήξερα ότι το πιο πιθανό τότε, με τις συχνές καταλήψεις να καθυστερούσα να τελειώσω. Να με στείλουν εξωτερικό δεν υπήρχαν λεφτά. Ήξερα επίσης ότι οι πιθανότητες να πετύχω στον τομέα, λόγω έλλειψης γνωριμιών ήταν ελάχιστες. Κυριάρχησε η λογική και με τη δεύτερη κατανομή, πέρασα στο Παν. Κύπρου κάτι αδιάφορο, το τέλειωσα και μετά έκανα ένα ενδιαφέρον για μένα κοινωνικού περιεχομένου μεταπτυχιακό το οποίο όμως δεν με βοήθησε ακόμα πουθενά.

    Τώρα κάνω μια σχετικά αδιάφορη για μένα δουλειά, η οποία όμως ταΐζει την οικογένεια μου και μένα. Δεν ξέρω αν έδινε κάποιος περισσότερη σημασία στα καλλιτεχνικά μου ταλέντα τότε, που θα ήμουν σήμερα. Δεν με πειράζει όμως.

    Βγάζω το άχτι μου αλλού. Καταλήγω λοιπόν ότι, ακόμα και να μην σου έρθουν τα πράγματα όπως τα θέλεις ή τα υπολογίζεις, δεν είναι απαραίτητα κακό. Υπάρχουν και διέξοδοι και εναλλακτικές. Υπάρχει και ο συμβιβασμός. Τον οποίο υποτιμούμε και συνήθως αντιμετωπίζουμε ως ένδειξη αδυναμίας. Σε ορισμένες περιπτώσεις όμως, ο συμβιβασμός είναι μια τεράστια υπέρβαση και ένδειξη ηλικιακής ωριμότητας.

    Βγάζω νόημα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η τελευταία σου παράγραφος είναι όλο το νόημα ;)

      Διαγραφή
    2. Και σε μένα βγάζει νόημα. Ας ειναι καλά τα χόμπυ μας που μας δινουν διέξοδο και αέρα να αναπνέουμε...

      Διαγραφή
    3. μάλιστα ρε, τούτο θέλω να πω κι εγώ.
      άμα είσαι άτομο με ανησυχίες, μαθαίνεις και μετά τες σπουδές αν είναι η πνευματική σου καλλιέργεια που σε απασχολεί.
      ο καθένας ξέρει το κοπελούδι του και ξέρει πόσο ώριμο είναι και υπεύθυνο και πώς βλέπει τον κόσμο.
      ναι, ποτέ δεν ξέρεις, αλλά με το θέμα "ενστίκτου" επαρακάμαμε το.
      εμένα τζίνο που με ενοχλεί είναι να κακομαθαίνεις τα παιθκιά σου τζαι να μεν ξέρουν τι εν η δουλειά, πώς φκαίνουν τα λεφτά, να μεν καταδέχουνται να δουλέψουν κάτι άλλο, να μεν ξέρουν να ζήσουν χωρίς πολλά πολλά...
      τζαι το άλλο που ενώ έχεις τη δυνατότητα να τα περιορίζεις σε στυλ "θα γινείς γιατρός/δικιγόρος σαν τον παπά σου", ή "Κύπρο θα μείνεις να σπουδάσεις, εν σε στέλλω έξω".......

      Διαγραφή
    4. Είδες που συμφωνούμε τελικά; :)

      Διαγραφή
    5. Μα έντζαι εδιαφώνησα. απλά σίουρα εν μπορείς να είσαι απόλυτος ότι το "σωστό" για ένα γονιό (ασχέτως γονιού τζαι μωρού) είναι να το κουρτίζει να κάμνει ότι κόψει ο νους του (τζι ο κώλος του).

      Διαγραφή
  9. εγώ κείνο που λέω στους μαθητές μου-έχω και μάθητες κάμνω ποούλλες τες δουλειές :P-είναι να κάμνουν γενικά πτυχία, να επιλέγουν κλάδους και να μεν περιορίζουνται, κάθε κλάδος έχει δουλειά αν το παίξεις σωστά. Σιουρα στο θέμα του επαγγελματικού προσανατολισμού έχουμε άκυρες εμπειρίες. Θα μπορούσαν να κάμνουν κάποιες αξιολογήσεις των μαθητών και να συζγτούσαν τα αποτελέσματα. Εγώ ασπούμε βλέπω τους μαθητές μου, καταλάβεις τους που τα πρώτα μαθήματα, ο ένας κόφκει ο νους του δεν είναι κοινωνικά εξελιγμένος-κάμνει μόνο για έρευνα, η άλλη εν λιγότερο έξυπνη αλλά εν τελιομανής και επίμονη, κάμνει για επιχειρήσεις, αν την εβρισκε μπροστά του ο εξυπνόυλης σε επιχιερηματικό thingy δεν θα έμπαινε πάνω της.
    Γενικά τα παιδιά σας να τα μάθετε να εν ευέλικτα και να έχουν θέληση, και να ξέρουν να δουλεύουν. Εμένα οι γονείς μου εστέλναν με δουλειά τα καλοκαίρια που επήεννα σχολείο, χωρίς να έχουμε ανάγκη τα χρήματα για να αναπτύξω εργασιακή ηθική-ποιός έμπλεξε με την μητέρα της Beatrix και επέζησε εν ξέρω :P.
    Και το πτυχίο μου ήταν σκαλοπάτι για την επαγγελματική μου πορεία-την κύρια επαγγελματική μου πορεία οι το καθηγητηλίκι στις "ελέυθερες" ώρες. Αλλά εχρειάστηκε να μάθω και μόνη μου, να κάμω πράματα εχτός του τομέα. οπότε πιστεύω ότι και να σπουδάσεις, ή και να μην σπουδάσεις καν, αν έχεις κάποια στοιχεία χαρακτήρα μπορείς να πετύχεις, αν όχι τότε εν πα να σπουδάσεις μηχανικός ρομπότ-u r crap. Το ότι εσ΄τυ έκρινες ότι εν θέλεις δημόσιο τομέα και όλα τα άλλα, εν στοιχείο χαρακτήρα που σου επιτρέπει να ανελιχθείς και να πετύχεις, και γω το ίδιο έκανα, και ότι έκαμα ως τωρά ήταν μ'όνη μου εντελώς-χουμίζεται και ο dad ότι δεν χρειάστηκε να ζητήσει χάρη κανενού.
    Αλλά και πάλε σπουδές δεν σημάινει επιτυχία 'όπως ούτε και η απουσία τους αποτυχία. Έχω τον καλύτερο μου φίλο, επέλεξε να παρετήσει τις σπουδές του-έκρινε ότι δεν θα του προσφέραν τίποτε, τώρα βγάζει μισθό 5 φορές τον δικό μου και είναι κάτω των τριάντα!
    άρα το μόνο που χρειάζονται τα παιδιά είναι χαρακτήρα και άποψη και στήριξη, μετά εννά εύρουν τον δρόμο τους

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συμφωνούμε απόλυτα. Τα μωρά μας χρειάζονται σωστό χαρακτήρα (εδώ πρέπει να βάλουμε κι εμείς το χεράκι μας), άποψη (κριτική και μη) και στήριξη από μέρους μας. Από κει και πέρα κάνουν τις επιλογές τους και πορεύονται στη ζωή που επιλέγουν

      Διαγραφή
  10. Επιλογές καριέρας πάντως υπάρχουν πολλές...

    http://oilaomon.blogspot.com/2012/04/career-change.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Ώριμη κι ελεύθερη προσέγγιση στο θέμα.
    Θα πρόσθετα και μια άλλη προσέγγιση,που οι πλείστοι Κυπραίοι αποφεύγουν. Την πιθανότητα εγκατάστασης στο εξωτερικό,σε χώρες που σου δίνουν ευκαιρίες που η Κύπρος αδυνατεί να σου προσφέρει. Γεωγραφική ευελιξία,αν θες.
    Ποιά είναι αυτή η ανάγκη μας να επιστρέφουμε πάντα στο νησί; (εκτός από την οικογένεια,τους φίλους και τη θάλασσα)

    Ευελιξία θα έπρεπε να έχουμε και στην πραγματικότητα μεταξύ διαφοράς πτυχίων και επαγγέλματος. Υπάρχουν αρκετοί κλάδοι στους οποίους οι γνώσεις μας εκτιμούνται κι αξιοποιούνται.

    Όσο για τα μαθήματα,εξαρτάται κι από το εκάστοτε εκπαιδευτικό σύστημα.
    Προσωπικά είχα την τύχη να είμαι σε ένα σχολείο που έδινε τη δυνατότητα συνδιασμού μαθημάτων,κι έτσι μπόρεσα να συνδιάσω τον πρακτικό με τον κλασσικό κλάδο,κάτι που τελικά με βοήθηκε κι αφάνταστα στις σπουδές.

    Η κόρη σου είναι μικρούλα μα τα ταλέντα της ήδη ξεδιπλώνονται,μπορείς να αντιληφθείς ποιές θα είναι οι κλίσεις της,και να φροντίσεις να τις καλλιεργήσει.





    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευελιξία πρέπει να υπάρχει γενικώς. Και πιστεύω ότι ο καθένας μας μπορεί να αξιοποιήσει τα ταλέντα και την "κλίση" που έχει. Διότι λίγο-πολύ όλοι κάποιο ταλέντο έχουμε.

      Διαγραφή
  12. πολλά ωραία ανάρτηση.γενικά εν σημαντικό να σε στηρίζουν οι γονείς σε ο,τι κι αν αποφασίσεις. βέβαια ο δικός σου κλάδος ήταν αρκετά καλός από τότε και δεν υπήρχε πιθανότητα ανεργίας. εγώ επέλεξα σπουδή λίγο άκυρη επαγγελματικά με αποτέλεσμα να μη μπορώ να βοηθηθώ επαγγελματικά και να κάνω κάτι εντελώς διαφορετικό.είχα την πλήρη στήριξη των γονιών μου και έχω την και σήμερα που σκέφτομαι να προχωρήσω με phd.απλώς πολλές φορές σκέφτομαι οτι θα εμπορούσαν να μεννεν τόσο αντισυμβατικοί ούτως ώστε να επιλέξω κάτι που θα με εκαταξίωνε επαγγελματικά.που την άλλη ξέρω πως αν ήταν της νοοτροπιας "πίενε δασκάλα να έβρεις δουλειά" ήταν να πεθάνω που κατάθλιψη και που τη σκέψη "αν έκαμνα εκείνο που θέλω". τέλοςπάντων..θέλω να καταλήξω οτι εν δύσκολη η θέση εσάς των γονιών. ίσως αν υπήρχαν παραπάνω επιλογές ώστε ο νέος να κάμει και εκείνο που θέλει και κάτι που να τον βοηθήσει επαγγελματικά θα ήταν το καλύτερο σενάριο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το καλό στην περίπτωση μου έννεν το ότι "ήταν αρκετά καλός από τότε ο κλάδος". Εν το ότι εν ένας κλάδος που μου άρεσκεν/αρέσκει τζαι εκατάληξα να κάμνω μια δουλειά που με ικανοποιεί.

      Διαγραφή
  13. υπάρχουν 2 κατηγορίες..αυτοί που ξέρουν απο μικροί τι θέλουν να κάνουν όταν μεγαλώσουν και αυτοί που το βρίσκουν στην πορεία..
    εμείς στα ιδιωτικά είχαμε πιο πολύ career counceling αλλά και πάλι μπορείς ποτέ να είσαι σίγουρος για το τι θέλεις να κάνεις για όλη σου την ζωή στα 15 σου?

    είναι μεγάλο κεφάλαιο αυτό..ναι είναι σημαντικό να υπάρχει μια ενημέρωση για τα career prospects του κάθε κλάδου αλλά έτσι όπως είναι τα πράγματα μπορεί κανένας να ξέρει τι θα γίνει στο μέλλον?

    επίσης οι ανάγκες αλλάζουν όσο περνούν τα χρόνια και όσο αλλάζουν τα δεδομένα στην ζωή μας..και εγώ κάποτε άκουα δημόσια υπηρεσία και έφκαλα τσούνες αλλά αν ποτέ κάνω παιδία εν θα με χαλά καθόλου το κυβερνητικό ωράριο..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εν βιολογικό ρολόϊ τούτο που ακούεται να κτυπά; :Ρ

      Σίουρα οι ανάγκες αλλάζουν, τα δεδομένα αλλάζουν, η αγορά αλλάζει κλπ. Γι' αυτό και πρέπει να προσαρμοζόμαστε κάθε φορά στα νέα δεδομένα. Εγώ πάντως ονειρεύομαι ένα συγκεκριμένο τομέα του κλάδου μου τον οποίο θέλω να μετατρέψω από χόμπυ σε επάγγελμα και να δουλεύω όποτε θέλω με τες πυτζάμες μου πάνω στη σοφίτα μου :)

      Τί εννοείς να γυρίσω πλευρό; Εννα το κάμω λαλώ σου!

      Διαγραφή
    2. να μεν γυρίσεις πλεύρο:) ..things happen when u aare not sleeping!
      σου το εύχομαι:))

      p.s. ..ρολόι? δεν μου λέει κάτι..

      Διαγραφή
  14. Συμφωνουμεν απολυτα!
    Αλλα συμφωνω ιδιαιτερα με τζεινο που ειπες για τον επαγγελματικο προσανατολισμο στα σχολεια, που αλλο που γεμωσιαν του τοπου εν εξυπηρετουσε. Αναφερομαι στο οτι εν επληροφορουσαν τον μαθητη για τες δυνατοτητες απασχολησης του επαγγελματος που ηθελε να επιλεξει. Δηλαδη ειναι σοκαριστικο το ποσο αυτονοητα εν τουτα τα πραματα για να παραλειπονται..

    Οπως οι γονιοι μου αφηκαν με να αποφασισω μονη μου τζι εστηριξαν με στην αποφαση μου, ετσι θα γινει τζαι με τα δικα μου κοπελουθκια. Μονο που θα προσπαθησω να τα προετοιμασω, ουτως ωστε πριν παρουν οποιαδηποτε αποφαση, να γνωριζουν ουλλες τες παραμετρους.

    Ευχομαι τα μωρα μας να ειναι προσγειωμενα τζι αρκετα ωριμα ως τζειν την στιγμη, για να παρουν σωστες αποφασεις. Γιατι δυστυχως, πιστευκω, η ηλικια στην οποια καλουμαστε να αποφασισουμε για το μελλον μας εν ναιν ιδανικη...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε μια πρόσφατη επίσκεψη στον παιδίατρο, η κόρη μου εδήλωσεν με ενθουσιασμό στον γιατρό: "που εννα μεγαλώσω εννα γινώ νεράϊδα των παπουτσιών!"

      Ο γιατρός λαλεί μας: "ε με τες κόρες εν ποτούτα που ακούεις...εμέναν ο γιος μου θέλει να γινεί χτίστης!" τζαι εγέλαν. Τζαι είπεν μας για τον εξής διάλογο που έλαβεν χώραν μια μέρα που έπαιρνεν τον γιο του σχολείο τζαι εσαλαβάταν ότι εν θέλει να πάει σχολείο: (Γ: γιός γιατρού, Δ: δόκτωρ)

      Γ: Ήντα με παίρνεις σχολείο, αφού εν θέλω να πηέννω σχολείο! Εγώ εν χτίστης που θέλω να γινώ!
      Δ: Ε πέ μου το γιε μου να μεν βασανιούμαστεν άδικα τζι εγώ τζι εσύ μες τες στράτες!

      (καθοδόν προς το σχολείο του μιτσή, επεράσαν που μιαν οικοδομήν. Ένας τίτσιρος που τη μέση τζαι πάνω, ήταν πας τη σκαλωσιά μες τον λάλλαρον τζι έχτιζεν)

      Δ: Θωρείς τον τζίνον τζιπάνω τζί;
      Γ: Ναι...
      Δ: Ε, τζίνος εν χτίστης. Θέλει ας βρέσιει, θέλει ασσέν πυρά, τζίνος εν πας τη σκαλωσιά με τα σίερα τζαι τα τούβλα τζαι χτίζει...
      Γ: Ε μα εγώ θέλω να είμαι χτίστης μες το έαρ κκοντίσιον...

      Λαλεί μας τζι ο παιδίατρος μετά, "εγώ εν τζι έχω πρόβλημα με το τί επάγγελμα θέλουν να κάμουν. Αλλά θέλω να ΞΕΡΟΥΝ τί ένι το κάθε επάγγελμα, τί προϋποθέτει τζαι τί συνεπάγεται"

      Διαγραφή
  15. Ωραία λάλησες φίλε Ίνβικτε!
    Ειδικά για την ανυπαρξία επαγγελματικού προσανατολισμού θα συμφωνήσω στο ακέραιο.
    Ωστόσο έχω μια ένσταση. Θεωρώ κάκιστο να σε προετοιμάζει το εκπαιδευτικό σύστημα στο σύνολό του για την αγορά εργασίας. Η αγορά εργασίας διαμορφώνεται με βάση τις επιμέρους κοινωνικοοικονομικές και πολιτικές συνθήκες. Η Παιδεία σαν σκοπό θα έπρεπε να έχει την παραγωγή καλών κι αγαθών πολιτών με ακεραιότητα ψυχική, σωματική και πνευματική και ευέλικτη και κριτική σκέψη και να μην ανταποκρίνεται στα πρόσκαιρα συμφέροντα των δεξιοτήτων που διαμορφώνονται από την Αγορά.
    Ένας τέτοιος πολίτης αν δεν βρει το επάγγελμα του στην προκαθορισμένη ηλικία, που του ορίζει το εκάστοτε Εκπαιδευτικό Σύστημα, θα το δημιουργήσει όποιες και να είναι οι συνθήκες και θα το αγαπήσει και θα νιώσει αυτοπραγμάτωση μέσα από αυτό.
    Ανάγκη μεγάλη για την αποσύνδεση αυτή. Το αναπαράγω συνεχώς σε κάθε ευκαιρία και τελευταία είναι πολλές που μου δίνονται. Το αγαθό της Παιδείας δεν πρέπει να εγκλωβίζεται σε μικρο-μακρουπολογισμούς και συμφέροντα. Δεν πρέπει να είναι διαπραγματεύσιμο με όρους αγοράς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το βλέπεις από μια επιπλέον διάσταση και μ' αρέσει ο τρόπος που το προσεγγίζεις. Στην ουσία δεν διαφωνούμε. Αυτό που λέω είναι ότι εφ' όσον υπάρχει αυτό που ονομάζουν "Επαγγελματικός Προσανατολισμός" στα σχολεία, τότε ΟΦΕΙΛΕΙ το σύστημα πέρα από την ενημέρωση για διάφορα επαγγέλματα κι επιλογές, να σε ενημερώνει και για τις προοπτικές του εκάστοτε επαγγέλματος με βάση τα εκάστοτε δεδομένα αγοράς της εποχής! Δεν γίνεται για παράδειγμα να σε ενημερώνουν για τα καλά του να γίνει κάποιος εκπαιδευτικός αλλά να μην σου λένε ότι θα είσαι π.χ. για 40 χρόνια στον κατάλογο διοριστέων...

      Διαγραφή
  16. "υπεύθυνη "Επαγγελματικού Προσανατολισμού"." μήπως εννοείς "ανεύθυνη" Επαγγελματικού Προσανατολισμού;
    Κατά τα άλλα, μακάρι να είχαν ούλλοι οι γονιοί τούτες τις απόψεις. Ήταν να ήταν άλλος κόσμος. Πολλά πολλά πολλά σωστός ο παιδίατρος σου με τον διάολογο με τον γιο του. Εγώ θυμούμαι που ήμουν μιτσιά είπα της μάμας μου ότι θέλω να γίνω καθαρίστρια σε ξενοδοχείο. Η απάντηση της ήταν η αναμενόμενη "σιγά που εννά γίνεις καθαρίστρια!" (είμαι σίουρη ότι αν είσιεν κανέναν μπροστά που άκουεν θα επροσπάθησεν να το χώσει κάτω που το χαλί ή να το διακωμωδήσει. Εντάξει, εν έγινα καθαρίστρια τελικά που ήταν το παιδικό μου όνειρο, αλλά εντελώς κατά λάθος, μεν φανταστείς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ποτέ δε θα μάθεις τί καριέρα εχαράμισες στη ξενοδοχειακή βιομηχανία... :Ρ

      Διαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...