Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2012

Ινβίκτους Vs Χημεία

Η αλήθεια είναι ότι ήμουν πάντα κατασταλαγμένο παιδί.
Τί εννοείς "πάρτο αλλιώς, θα μας πάρουν με τις ντομάτες";

Έλεγα λοιπόν, ότι ήμουν πάντα κατασταλαγμένο παιδί όσον αφορά το μέλλον μου και την επαγγελματική μου καριέρα. Μέχρι και το δημοτικό για παράδειγμα ήμοην πεπεισμένος ότι μεγαλώνοντας θα γίνω πιλότος. Στο γυμνάσιο ανακάλυψα ότι έχω υψοφοβία. Μετά το λύκειο ανακαλύψαμε και τον ίλιγγο και μετά γάμησέ τα.

Και εφόσον που λες μας τελείωσε ο πιλότος, προχωρήσαμε σε πιο εφικτά πράγματα.
- Τί θα γίνεις μάνα μου όταν μεγαλώσεις;
- Κομπιουτεράς θα γίνω
Α, γεια σου! Εδώ είμαστε.

Και εφόσον το αντικείμενο μου άρεσε παιδιόθεν, έκλεισε η επιλογή από πολύ νωρίς. Από το γυμνάσιο συγκεκριμένα. Ο κύβος ερίχθη, άληα γιάχτα ες και ντουμ σπείρω πανικό που λέγαν κι οι ρωμαίοι. Πληροφορική λοιπόν. Τουτέστιν, οικονομικός κλάδος στο λύκειο. Ξεκάθαρα πράγματα.

Και σ' αυτό ακριβώς το σημείο, εικάζω ότι έχεις ήδη στρέψει το βλέμα σου ξανά στον τίτλο της ανάρτησης και προσπαθείς να καταλάβεις πού το πάω. Νταξ, οι εισαγωγές δεν είναι το φόρτε μου κι αν το τραβήξω κι άλλο, θα θες ακουαφόρτε. Τί εννοείς "τί είναι αυτό";

Έλεγα λοιπόν ότι κρατήθηκα μια ζωή μακρυά από φυσικές (καλά, αυτή τη βρήκα μπροστά μου μετέπειτα κι είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία, σε άλλη ανάρτηση αυτό), χημείες και τέτοια. Η σχέση μου με τη χημεία ήταν ανέκαθεν σχέση πάθους. Αλλά όχι αυτό που κατάλαβες. Εννοώ ρε παιδί μου ήταν αυτό που φτύνεις τη γυναίκα συνεχώς αλλά τελικά σε φτύνει κι αυτή και κανείς δεν κολλάει...κάπως έτσι. Η σχέση λοιπόν αυτή ήταν εξ' αρχής καταδικασμένη να παραμείνει αιώνιο απωθημένο (της χημείας, όχι δικό μου) και να μην εξελιχθεί ποτέ σε μοιραίο έρωτα (το μοιραίο ίσως και να το πετύχαμε μεταξύ μας). Σε τούτη την ανάρτηση λοιπόν (κάπου εδώ τελειώνουν τα εισαγωγικά, νταξ ανάπνευσε) θα σου μιλήσω για την πρώτη φορά που υποψιάστηκα ότι εγώ κι η χημεία μπορεί και να μην είμαστε ο ένας για τον άλλο. Μια αμυδρή υποψία, μη φανταστείς...

Έτος δε θυμάμαι ακριβώς, ήμουν όμως μαθητής του δημοτικού.
Αν υπολογίσεις ότι υπήρξα μαθητής του δημοτικού από το 1983 μέχρι το 1989, μπορείς να τοποθετηθείς χρονικά στην εποχή που μιλάμε (ο Rick Ashley είναι αυτός που ακούγεται?)

Το δημοτικό σχολείο που πήγαινα τότε ήταν κοντά στο σπίτι μιας θείας της μάνας μου. Σχολάναμε από το σχολείο και πηγαίναμε στο σπίτι της γιαγιάς (γιαγιά την έλεγα γιατί την μάνα της μάνας μου δεν την γνώρισα κι αυτή ήταν η αδελφή της). Εκεί μαζί με τον αδελφό μου και τα ξαδέλφια μου παίζαμε, διαβάζαμε, τρώγαμε κιόλας μέχρι να έρθει η μάνα μου από τη δουλειά να μας μαζέψει.

Ένα ηλιόλουστο μεσημέρι λοιπόν, είχαμε σχολάσει και πήγαμε σπίτι. Αφήσαμε τις βαλίτσες μας και βγήκαμε στην αυλή να παίξουμε. Ο αδελφός μου, ένας ξάδελφος συνομίληκος με τον αδελφό μου κι ο υποφαινόμενος. Εγώ ήμουν ο μεγάλος της παρέας. Σε κάποια φάση λοιπόν βγήκαμε και πήγαμε μια βόλτα μέχρι το παρκάκι που ήταν εκεί κοντά. Επιστρέφοντας σπίτι μετά από λίγο, βρήκαμε στο δρόμο μία γάτα. Η γάτα αυτή ήταν η πιο λεπτή γάτα που είχα δει ποτέ μου. Ίσως επειδή την είχε πατήσει αυτοκίνητο και έμοιαζε περισσότερο με χαλκομανία παρά με γάτα. Ναι, μάλλον αυτό ήταν. Ξεκολλήσαμε προσεκτικά τη γάτα από την άσφαλτο (κάτσε, πού πας; Δεν τελείωσα! Τί εννοείς "θα ξεράσεις"?) και την πήραμε σπίτι.

Το λυπηθήκαμε το ζωντανό (ντάξ, δεν το λες και ζωντανό) και το πήραμε σπίτι να το περιθάλψουμε. Και κάπου εδώ, ακριβώς πάνω από το κεφάλι μου φάνηκε μια έντονη λάμψη. Ένας λαμπτήρας είχε μόλις ανάψει μυστηριωδώς και πετάχτηκα πάνω για να δώσω τη λύση: οξυγόνο! Αυτό είναι που χρειάζεται η γάτα! ΟΞΥΓΟΝΟ!

Και εφόσον ήμουν ο μεγάλος της παρέας, το πήρα κι ένα βήμα παρακάτω το πράμα. Είχα ακούσει (στο σχολείο μάλλον) ότι το νερό είναι συνδυασμός ΟΞΥΓΟΝΟΥ και ΥΔΡΟΓΟΝΟΥ. Ε μα γι' αυτό σου λέω, πάντα με ποθούσε η χημεία! Άρα ενημέρωσα και τους υπόλοιπους ατσίδες ότι το μόνο που χρειαζόμαστε είναι νερό. Το οποίο νερό είναι πλούσιο σε οξυγόνο, η γάτα χρειάζεται οξογόνο διότι και τα ζώα και οι άνθρωποι με το οξυγόνο είναι που ζούμε, άρα το' χουμε!

Με συνοπτικές διαδικασίες, γεμίσαμε το πρώτο δοχείο που βρήκαμε μπροστά μας ψάχνοντας πίσω στην αυλή, ένα πήλινο σκεύος αρκετά μεγάλο, με νερό και βάλαμε μέσα προσεκτικά την πλακέ γάτα. Το κλείσαμε και με το καπάκι (μπας και φύγει το οξυγόνο) και κάτσαμε να περιμένουμε το γατίσιο "δεύρω έξω".

Η αναμονή δεν κράτησε πολύ διότι εντός 15 λεπτών είχε έρθει η γιαγιά, ψάχνοντας το πήλινο σκεύος για τον "τταβά" που ετοιμαζόταν να μαγειρέψει...

Ινβίκτους Vs Χημεία: σημειώσατε 2

47 σχόλια:

  1. άππαναία μου ήντα νεκάτσιασμαν α! εξικόλλησεν το καττί το φτωχό που ανακυκλώνετους που χαμέ.... καλά πο'ν του έδωκες τζαι το φιλί της ζωής ρε λέτσα!!!!!!!!!

    (το 89 έπεφτεν το τείχος του Βερολίνου, αποφοιτούσε ο Ινβίκτος που το δημοτικό, εγεννιέτουν η αδερφή Ρόζα, τζαι εκόντεφκεν τα 3 η Moonlight...ούφφου, έχουν δίκαιο, είμαι μιτσιά!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τζαι ετέλειωννεν το γυμνάσιο η Αχάπαρη...

      Διαγραφή
    2. κι εγώ την 1η λυκείου! καλά λέω πως παραμεγάλωσα!...

      Διαγραφή
  2. Η χημεία μου εν πιο λίη που τη δική σου για να διερωτούμαι αν τελικά αναστήθηκε ο κάττος;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο κάττος τελικά δεν αναστήθηκε. Κάτσε νάρτει η Δρ. Πρασινάδα να μας πει τί επήε λάθος

      Διαγραφή
    2. Χαχαχ η χημεια σου εν σε επιπεδα διδακτορικού! Οταν ξι-λυποθυμησω τζαι ποφυρτώ να σας εξηγήσω!

      Διαγραφή
    3. Υποψιάζουμαι ότι πρέπει να ήταν το pH του νερού. Αφού ο κάττος ήταν pH-Lee να γιάνει σιόρ!

      Διαγραφή
  3. Θα μπαίνω κάθε πέντε λεπτά στο μπλογκ σου να διαβάσω κάτι σχόλια από γκόμενες που θα πέσουν να σε φάνε για τον σκατόκαττο:

    "μάνα μου ρεεεεε, το καττούδιν!"

    χαχαχαχα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καλά που δεν βρήκατε κανένα ψόφιο αρουραίο!
    Εμείς παιδιά κάναμε ζαχαροπλαστική με ένα μοναδικό τρόπο! Μαζεύαμε τις καβαλίνες από τις αγελάδες και τις καγκαράτσες από τις κατσίκες και τις κουτσουλιές από τις κότες και φτιάχναμε τούρτες που τις ζαχαρώναμε με χώμα από πάνω ξέρεις σαν "αχνη"στούς κουραμπιέδες τις καβαλίνες που ήταν στη βάση και τις στολίζαμε με τα υπόλοιπα σκατά! Δεν ξέρω αν γελάς ή αν κλαις, αλλά έτσι κάναμε στο ορκίζομαι. Και γίνονταν πολύ εντυπωσιακά επίσης τα γλυκά! Δεν έχω υλικά εδώ αλλιώς θα σου έφτιαχνα μια να δεις! Αχαχα!
    Μια φορά βέβαια ελλείψει υλικών, ένα γειτονάκι επειδή δεν είχε περάσει κοπάδι αγελάδες εκείνη την εβδομάδα από τη γειτονιά να αφήσει πρώτες ύλες και εμείς είχαμε αρχίσει να έχουμε στερητικά, πήγε και έχεσε στο ταψί του φούρνου και έφερε το σκατό να το στολίσουμε...αλλά η μάνα της, όταν την ανακάλυψε την έκανε μπλε μαρεν! Κι αυτό γλυκό αλλά όχι τόσο εντυπωσιακό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κατάλαβα...από τα παιδικά του χρόνια έχει να φάει σπιτικά γλυκά ο Κασαβέτης!

      Διαγραφή
  5. μάνα μου ρεεεεε, το καττούδιν :p

    τελικά έκαμε το τταβάν η γιαγιά?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Δηλαδή για να καταλάβω αν έμεινε τζαι καμιά ζωή που τες εφτά που έχει ο κάττος, με το νερό εννα τον επνίξετε. Είμαι περίεργος τι έγινε με τη γιαγιά τζαι το πήλινο σκέυος. Προλάβατε να βκάλετε τον γάτο τζαι να το καθαρίσετε πριν σας πάρει μυρωθκιά η γιαγιά;

    @ Anti-Christos Αφού η κάττα ήταν χαλκομανία ρε. Τζαι ο Iνβίκτους επροσπάθησε να παίξει τον House. Άρα εν αθώος ο εν λόγω κύριος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το νερόν ήταν να βοηθήσει ρε. Άμαν δουν πλάσμαν φυρμένον, εν του γύρνουν νερόν πουπάνω να ποφυρτεί; Αφού είχα τα ούλλα λοαρκασμένα λαλώ σου!

      Διαγραφή
  7. Τον ττάβαν εφάν τον την επόμενη μέρα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Σε ετσι περιπτωσεις εμεις εκαμναμεν τους κηδεια παντως. Ξερεις ποσα καττουθκια τζαι στρουφους εθάψαμε?(μπαϊδεγουεη τους στρουφους εμεις τους εσκοτώναμε,με λαστιχα τζαι σκαγια) Ναι, ελαλούσαμε τζαι προσευχουλες..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Οι κορούες επαίζαν με τες κούκλες τους και ο Invictus εξεκόλλαν κάττους που την άσφαλτο!! Ήντα καλά!!! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Το καυμενο το... πηλενο... εμαγαρισετε το!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Καλά ρε γαδάροι εν πολλά αστείο να βλέπετε κάττους τζιλημένους στο δρόμο?? την επόμενη φορά ελπίζω να εν κανένας δικός σας άνθρωπος να το βρω τζαι εγώ πολλάαα αστείο. Εν έπιασα το νόημα τούτου του ποστ αλλά εν μου άρεσε καθόλου η αναισθησία με την οποία επερίγραψες την σκηνή με τη γάτα ρε ινβίκτους. Εν επερίμενα έτσι πράμα που σένα.

    antichriste επειδή εσένα η φάτσα σου εν ήδη παντές τζαι ετζιλήσαν την 10 αυτοκίνητα εν παρεξηγώ την κατζία σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. coolare ρε κουμπάρε, μπαααααααααα

      Διαγραφή
    2. Απορίες:
      1.Ο κάττος ο τσιλημένος, εν εβρώμεν ρε κουμπάρε;
      2.Μετά που τούτο πως τζιαι δεν σκέφτηκες ιατρική- έστω
      κτηνιατρική; Καθάρισμα βόθρων;


      Αηδίασα τζιαι γελώ ταυτόχρονα.

      Διαγραφή
    3. @Ανώνυμος
      Θα έγραφα πολλά ως απάντηση αλλά άστο καλύτερα. Θα είμαι λακωνικός.

      Κατ' αρχήν ποιός είπεν ότι εν αστείο οι κάττοι οι τσιλλημένοι; Ίσια-ίσια που ως αφελείς μητσιοί εθεωρήσαμεν ότι εμπορούσαμεν να "αναστήσουμεν" τον κάττο. Ναι ξέρω, παλαβό αλλά μιλούμε για μωρά. Το "ην επόμενη φορά ελπίζω να εν κανένας δικός σας άνθρωπος να το βρω τζαι εγώ πολλάαα αστείο" ας μεν το σχολιάσω τζαι χαλάσουμεν τες καρδιές μας μέρα που είναι, έρκεται τζαι τριήμερο...

      Το "Ξεκολλήσαμε προσεκτικά τη γάτα από την άσφαλτο" πίστεψέ με, δεν γράφτηκε με κανένα ίχνος ειρωνίας. Στ' αλήθεια προσπαθήσαμε να σώσουμε το γάτο. Αν τώρα το βρίσκεις "αναίσθητη περιγραφή" τότε όντως δεν κατάλαβες το νόημα του ποστ. Και προφανώς δεν κατάλαβες το ύφος και το νόημα του χιούμορ μου.

      Αυτά. Τις καλημέρες μου!

      Διαγραφή
    4. @Κολόνα
      1. Πού να θυμούμαι; Προφανώς τζαι θα εβρώμεν! Πάντως δεν ήμουν εγώ που τον έπιασα :)

      2. Δεν κάμνω ούτε για ιατρική, ούτε για κτηνιατρική. Για πολλούς και διάφορους λόγους! Τωρά για το καθάρισμα βόθρων ήταν όντως μια επικερδής επιλογή αλλά τωρά με το αποχετευτικό shέσε μέσα...

      Διαγραφή
    5. @Κολόνα
      Shίουρα εν εβρώμεν, διότι όπως στον Λευκαρίτικο Τταβά - τον «πρωτινό» - οι Κυπραίοι της Οττάβα, πασπαλίζουν το τζαι με λλίην αρτυshιά, όι πολύν τζαστ λλίον αρκεί αμπάουτ 1 κουταλάτshι τshαγιού φρεσκοκοπανισμένη με ξύλινον κοπανούϊν, τζαι μέχρι να πεις κύμινο, η θεά Mitsuko - shίουρα - θα βγάλει το κιμονό της, τζαί μετά τζαι μετά... δε μένει ούτε ρίφι μα ούτε παϊδάκιν.

      Διαγραφή
    6. Αν είμασταν στο τουΐτερ, θα το ετερμάτιζες απλά ρε
      χαχαχα

      Διαγραφή
  13. Εγώ πάντως εχάρηκα σας, επειδή τα συνομίληκα μου αγόρια τον τζαιρό που ήμουν μητσιά, θυμούμαι με τα, να ξηκολλούν τα πόθκια που τα έντομα τζαι γενικά να βασανίζουν τα καημένα τα ζώα. Το μικρό άσπρο και παχύ έκλαιεν γοερά (τζαι άσιημα) τζαι επαρακάλεν τους να σταματήσουν χωρίς αποτέλεσμαν όμως. Εσάς ευχαρίστως θα σας εβοηθούσα να σώσουμεν μια ζωή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κατέχεις τη χημεία όμως σε διδακτορικό επίπεδο όπως εμείς; Διαφορετικά εν θα σε παίζουμεν! :Ρ

      Διαγραφή
  14. Απολογούμαι ινβίκτους, εν εδιάβασα καν ούλλο το ποστ για να καταλάβω οτι είσασταν μιτσιοί τζαι αν όντως απλώς επροσπαθούσατε να το σώσετε απολογούμαι ξανά. όντως εν έπιασα το νόημα.
    Αλλά για τον antichristo ισχύουν τζίνα που είπα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Καλά ρε είσαι απλά κάφρος... :p Καλή ιδέα το νερό...αλλά άκυρη ταυτόχρονα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. εν για να δεις πόσο παρεξηγήσημα εν τα μωρά καμιά φορά... η γιαγιά εν νομίζω να εκατάλαβε τι εθέλατε να κάμετε! :-))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πού να καταλάβουν το συλλογισμό μας οι μεγάλοι :Ρ

      Διαγραφή
  17. Τελικά, το ταλαίπωρο ζώο ήταν ζωντανό όταν το ...πνίξατε; Εγώ σ' αυτό έμεινα... Κατα τα άλλα, ο λογισμός σου είχε μια λογική. Είσαι καλύτερος στη Χημεία απο οτι εγώ στα μαθηματικά (τι είναι διαίρεση είπαμε;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τί ζωντανό καλέ; Χαλκομανία στην άσφαλτο ήτανε λέμε. Πιο ψόφιο δεν γινόταν! :)

      Διαγραφή
  18. Απαντήσεις
    1. αχαχαχαχαχα ντάξει, ρησπέχτες πολλές ρε

      Διαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...