Παρασκευή, 30 Νοεμβρίου 2012

Πωλείται (ΝΟΤ) όπως είναι επιπλωμένο

- Καλημέρα κύριε Κίκη μου
- Καλημέρα μάστρε, έshει τίποτες;
- Ε...εννα επρόσεξες κύριε Κίκη μου ότι αρκέψαμεν το σκάψιμον για να χτίσουμεν...
- Καλές δουλειές μάστρε, που λλόου μου τί θέλεις;
- Ε...ξέρεις κύριε Κίκη μου...εννα επρόσεξες επίσης ότι εγοράσαμεν ούλλην την περιοχή δαμέ για να χτίσουμεν...
- Πολλά καλή επένδυση μάστρε, αλλά εξακολουθώ να μεν καταλάβω τί θέλεις που λλόου μου...
- Ε...κύριε Κίκη μου, όταν λαλώ "ούλλην την περιοχή" εννοώ ούλλην την περιοχήν εκτός που το σπίτι σου!
- Έννεν για πούλημαν μάστρε!
- Μα εν μες τη μέση τα εβλοημένα, εννα χτίσουμεν αφού!
- Γυρεύτου αλλού μάστρε, εν το πουλώ λαλούμενΤΕ!
- Μα κύριε Κίκη μου...
- Μαραπέλλες μαρμελλάδαν πας τα μόρνι κκόφι! Εν το πουλώ σιόρ λαλούμεν! Νιέτ! Νόου! Χαΐρ!
- Μα...
- Ποννα πουλήσει ο Luo, νάρτεις να σου πουλήσω τζι εγιώ! Άτε, ρέξε τζι να τραβήσω το κάζιν πάνω τζι εννα μείνουν μισοδότζιν οι κκιοφτέδες της Μυρούλλας...










Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2012

Recovering your faith in humanity

Έκαμεν την αρχή η Moonlight με τούτη την ανάρτηση της.
Συνεχίζω...



Στον καθένα μπορεί να τύχει να ξεχάσει ανοικτό το παράθυρο του αυτοκινήτου του το βράδυ. Δεν βρίσκουν όλοι όμως τέτοιο σημείωμα...



Κατά τη διάρκεια του τυφώνα Sandy στις ΗΠΑ...



Κάποιος πλήρωσε για 2 επιπλέον ώρες στάθμευσης και κάποιος άγνωστος απέφυγε την κλήση...



Δε νομίζω να χρειάζονται επιπλέον σχόλια...



Το καθαριστήριο "Plaza Cleaners" στο Πόρτλαντ προσφέρει δωρεάν καθαρισμό ρούχων σε άνεργους οι οποίοι θα πάνε για συνέντευξη προσπαθώντας να βρουν δουλειά...



Random act of kindness...



:)



Εκεί που είσαι ήμουνα κι εδώ που είμαι θα 'ρθεις...



Όντως!



Κάποιος άγνωστος άντρας με καπέλο και γυαλιά μπήκε σ' ένα Πανεπιστήμιο κι άρχισε να μοιράζει φάκελους σε άγνωστους φοιτητές...



Ένα νεαρό ζευγάρι πήγε μαζί με το ενός έτους παιδάκι τους για δείπνο. Αυτός ήταν ο λογαριασμός που έλαβαν όταν ζήτησαν να πληρώσουν...



Αυτό το πορτοφόλι το βρήκε κάποιος στο ποτάμι πίσω από το σπίτι του. Το μόνο στοιχείο που βρήκε ήταν μια διεύθυνση στην οποία ταχυδρόμησε το πορτοφόλι. "Δεν ζητώ καμία ανταμοιβή, γι' αυτό και κρατώ την ανωνυμία μου. Σου ζήτώ όμως να διατηρήσεις την πίστη σου στην ιδέα ότι υπάρχει καλοσύνη στην ανθρωπότητα. Ότι υπάρχουν κάποιοι, έστω και λίγοι, άνθρωποι που νοιάζονται για τους άλλους...". Αυτά έγραφε -μεταξύ άλλων- το σημείωμα που συνόδευε το πορτοφόλι...



Έστω. Κάποιο παιδάκι ίσως το ψάχνει...


Τετάρτη, 28 Νοεμβρίου 2012

Τα ελληνικά του Νεύτωνα

Η βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου του Κέμπριτζ δημοσίευσε ένα ψηφιοποιημένο σημειωματάριο του Ισαάκ Νεύτωνα, όσο αυτός ήταν προπτυχιακός φοιτητής στο Trinity College (από το 1661 έως το 1665). Το σημειωματάριο αυτό περιλαμβάνει πολλές σημειώσεις από τις σπουδές του, αλλά και το σημαντικότερο, τις δικές του εξερευνήσεις στα μαθηματικά, τη φυσική και τη μεταφυσική.

Οι σημειώσεις του κρίθηκε ότι «δεν ταιριάζουν να τυπωθούν» από τον επιβλέποντα του Νεύτωνα και παρουσιάστηκαν στη βιβλιοθήκη από τον κόμη του Πόρτσμουθ το 1872.

Το αξιοσημείωτο είναι ότι στο σύνολό τους, οι σημειώσεις του Νεύτωνα είναι γραμμένες στα ελληνικά!!!



Δες [εδώ] το πλήρες σημειωματάριο του Ισαάκ Νεύτωνα


Απαλλοτρίωση

ΟΚ, θα φτιαχτεί καινούριος αυτοκινητόδρομος.
Ναι, αλλά υπάρχουν σπίτια εκεί από όπου πρόκειται να περάσει ο αυτοκινητόδρομος!

Τί εννοείς θα απαλλιοτριωθούν;

Α μάλιστα, θα πάρουν αποζημίωση οι ιδιοκτήτες και θα κατεδαφιστούν τα σπίτια τους για να φτιαχτεί ο αυτοκινητόδρομος...

Κι αν η αποζημίωση δεν είναι αρκετή ούτως ώστε να αγοράσουν γη και να κτίσουν κάπου αλλού;

Τί εννοείς μα πρέπει να γίνει ο δρόμος;!

Παιδί μου, σου λέω τα χρήματα που δίνει η κυβέρνηση δεν είναι αρκετά!
Δεν φεύγω σου λέω!
Να κάνετε τον αυτοκινητόδρομο σας αλλού!
Εγώ δεν το κουνάω από δω!

...είπε ο Luo Baogen όταν του ανέφεραν ότι πρέπει να κατεδαφίσουν το σπίτι του που βρίσκεται στη Zhejiang της Κίνας για να περάσει ο καινούριος αυτοκινητόδρομος...

Αλλά είπαμε...η αποζημίωση δεν ήταν αρκετή για τον κύριο Luo.
Οπόταν...





Ρε δεν πα να χτενίζονται όλοι τους;!



Τρίτη, 27 Νοεμβρίου 2012

Δόκτωρ Δρούλια


Δευτέρα, 26 Νοεμβρίου 2012

British girl sunbathing...

No no...not her, the other one



Κυριακή, 25 Νοεμβρίου 2012

Κλειθκιά

Κοίτα, αν είσαι που τους τύπους που χάννεις συχνά τα κλειθκιά σου, τότε θεωρώ ότι θκιό πράματα μπορείς να κάμεις για να λύσεις το πρόβλημα σου: ή πιάννεις ένα Finder, ή απλά έshεις τα συνέχεια πάνω σου...











ΜΑ ΠΟΙΕΣ ΚΑΠΗΡΕΣ ΣΙΟΡ;!
ΕΝ ΧΑΖΙΡΙΝ ΠΕΝΤΕ ΤΟ ΔΕΙΛΙΣ ΤΩΡΑ!!!

Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου 2012

Πατέντες


Pantone

Σιγά μην τα βάψω μαύρα με το Μνημόνιο!
Θα ρίξω χρώμα στη ζωή μου λέμε!
Πού έβαλα το χρωματολόγιο καλέ;


Πέμπτη, 22 Νοεμβρίου 2012

Προς τα πού bus για την ευτυχία;


Ο Mike και η Natalie Young είναι ένα συνηθισμένο ζευγάροι. Επαγγελματίες στον τομέα της πληροφορικής και οι δύο και πρόσφατα παντρεμένοι. Αυτό που τους κάνει να ξεχωρίζουν όμως από τα υπόλοιπα ζευγάρια είναι το...σπίτι τους.


Μεγαλωμένοι σε μια καθημερινότητα με αλλεπάλληλα meetings κι έντονους ρυθμούς, πήραν τη μεγάλη απόφαση να αλλάξουν άρδην τη ζωή τους.


Η αφορμή για αυτή τη στροφή, δόθηκε βλέποντας μια μέρα σε μια μάντρα τη «Rosie», ένα παλιό λεωφορείο που τους ενέπνευσε για να ξεκινήσουν ένα ταξίδι ζωής...


Αγόρασαν το εν λόγω λεωφορείο και το μεταμόρφωσαν σε ένα ζεστό και φιλόξενο σπίτι.
«Σκοπεύουμε να ταξιδέψουμε παντού, σε διάφορες πολιτείες και να ζήσουμε πέρα από τα καθιερωμένα και συμβατικά που μας επιβάλλει μια μεγαλούπολη…» λένε.


«Θέλουμε να έχουμε την ελευθερία την οποία στερηθήκαμε…» καταλήγουν.
Μαζί τους και ο Atlas, το αγαπημένο σκυλί της οικογένειας το οποίο δεν αποχωρίζονται ποτέ.



Τετάρτη, 21 Νοεμβρίου 2012

Με μια φωτογραφική κι ένα λεωφορείο


Γυρίζει τον κόσμο με λεωφορείο της γραμμής και τον …φωτογραφίζει!

Μόνο τα τελευταία δύο χρόνια έχει ταξιδέψει στην Ουγκάντα, Ρουάντα, Τουρκία, Ιρλανδία, Σουηδία, Βραζιλία, Παραγουάη, Αργεντινή, Βολιβία, Περού, Ταϊλάνδη, Καμπότζη, Βιετνάμ και Λάος με συνολικό αριθμό χιλιομέτρων 23.575 μόνο με λεωφορεία.

Ο λόγος για τον Στυλιανό Παπαρδέλα από την Κρήτη που από φοιτητής Υπολογιστικών Συστημάτων και Επικοινωνιών βρέθηκε να γυρίζει τον πλανήτη με μόνη αποσκευή την φωτογραφική του μηχανή και τη μοναδική του ματιά στον κόσμο.

Με μια βαλίτσα στο χέρι, ή μάλλον με μια φωτογραφική μηχανή στο χέρι, ο νεαρός Έλληνας φωτογράφος έχει κάνει τον κόσμο μια γειτονιά, πραγματοποιώντας ταξιδιωτική φωτογράφιση και φωτογραφία του δρόμου (street photography) για λογαριασμό ανεξάρτητων πρακτορείων.

Γιατί έκανε αυτές τις επιλογές ο Παπαρδέλας; Ο ίδιος μας λέει:

«Όπως είχε πει ο μεγάλος μας ποιητής Καβάφης, «δεν έχει σημασία η αφετηρία ή ο προορισμός, αλλά μονάχα το ταξίδι»

Πολύς κόσμος χρησιμοποιεί αυτές τις «ατάκες» και λίγος τις καταλαβαίνει πραγματικά.

Έτσι λοιπόν και εγώ έπρεπε να κάνω πολλά χιλιάδες χιλιόμετρα, να περάσω από πολλές χώρες και κυρίως να γνωρίσω πολλούς και διαφορετικούς ανθρώπους και να ξοδέψω ώρες μαζί τους. Τώρα μπορώ να πω ότι έχω μια ξεκάθαρη οπτική γωνία στην μία πλευρά αυτού του πολύπλευρου ρητού από τον Καβάφη. Κάπου εκεί ήρθε να εμπλακεί και το πάθος μου για τα λεωφορεία. Στην αρχή ξεκίνησε με τον ποιο αθώο τρόπο. Το λεωφορείο είναι ένα φτηνό μέσο μεταφοράς. Σιγά-σιγά ξεκίνησα από πόλη σε πόλη, χωριό σε άλλο χωριό. Oκτώ ώρες μου φαινόταν πάρα πολλές αλλά αρκετά γρήγορα συνήθιζα και η ανοχή μου στην ώρες μεγάλωνε. ‘Αρχισα να γνωρίζω κόσμο μέσα και να μαθαίνω για την ζωή τους. Μάθαινα ιστορίες από όλο τον κόσμο. Yπάρχουν τόσοι πολλοί άνθρωποι με τόσες γνώσεις σε διάφορα θέματα και εκεί έχεις το χρόνο να τα συζητήσεις και να μάθεις».

-Πόσο εύκολο είναι αυτό που κάνει;

«Οι δυσκολίες είναι πολλές αλλά δεν θα το άλλαζα ποτέ. Μέσα από δύσκολες καταστάσεις έρχονται υπέροχες εμπειρίες και κατά συνέπεια φωτογραφίες» μας λέει και θυμάται…

«Σε πολλές από αυτές τις χώρες τα λεωφορεία και οι δρόμοι είναι σε άθλια κατάσταση, επικίνδυνα και οι οδηγοί οδηγούν με τον χειρότερο τρόπο. Μηχανικά προβλήματα προσθέτουν πάντα περισσότερες ώρες, παράδειγμα ένα ταξίδι οκτώ ωρών από το Uyuni της Βολιβίας στην πρωτεύουσα La Paz, μετατράπηκε σε 36 ώρες(http://www.stylianospapardelas.com/36-hours/), χωρίς φυσικά να έχουμε νερό ή φαγητό. Πρέπει να είσαι έτοιμος να κοιμηθείς οπουδήποτε, παράδειγμα, στα σύνορα Βολιβίας-Βραζιλίας, όπου έπρεπε να κοιμηθώ στο χώμα για να κρατήσω την σειρά μου για δυο μέρες στα σύνορα».

Αν και ο ίδιος δηλώνει πως στην σχέση του με τη φωτογραφία θα παραμείνει πάντα «ερασιτέχνης», σε εντυπωσιάζει με την ωριμότητα και τη διεισδυτική του ματιά στον κόσμο. «Η φωτογραφία» λέει, είναι η αφορμή για να βρίσκομαι εκεί που κανονικά δεν θα είχα κανένα δικαίωμα να βρεθώ. Μου αρέσει να πλησιάζω τους ανθρώπους, να τους γνωρίζω, να κάνουμε ένα τσιγάρο μαζί, πολύ γέλιο και μετά η φωτογραφία είναι απλά η φυσική συνέχεια της σχέσης που αναπτύσσουμε». Δεν είναι πάντα όμως η δουλειά του τόσο απλή όσο ακούγεται.

Στη Βολιβία στο Potosi μια πόλη που βρίσκεται σε υψόμετρο 4100 χιλιομέτρων γλύτωσε από τον θάνατο από καθαρή τύχη όταν ενώ φωτογράφιζε μέσα σε ένα από τα πιο επικίνδυνα ορυχεία της περιοχής ένα ηλεκτρικό καλώδιο τον χτύπησε στο κεφάλι.

Στην Ουγκάντα, ενώ φωτογράφιζε στην συνοριακή πόλη Mbale, τον συνέλαβε η αστυνομία και βρέθηκε να περνάει τη νύχτα στα αφρικάνικα κρατητήρια χωρίς να έχει καταλάβει τον λόγο. Η μεγαλύτερη αγωνία του πάντως δεν ήταν αν θα τον ελευθερώσουν αλλά αν θα του επιστρέψουν τη φωτογραφική του μηχανή!

Στο Μπουένος ‘Αιρες αψηφώντας όλες τις προειδοποιήσεις επέμενε να φωτογραφίσει τα «κορίτσια» στο Constitucion μια από τις πιο επικίνδυνες συνοικίες της Αργεντινής όπου ακόμα και η αστυνομία δεν έχει πρόσβαση. Εκεί του επιτέθηκαν με μαχαίρι ενώ τελευταία στιγμή γλύτωσε από μια συμμορία που επιχείρησε να τον ληστέψει. Περιστατικά που ο ίδιος τα θυμάται και γελάει αλλά που λίγοι θα είχαν το θάρρος να αντιμετωπίσουν.

«Με τον καιρό», συνεχίζει ο Στυλιανός Παπαρδέλας, «όλες οι εμπειρίες ήρθαν και κόλλησαν μαζί και με έφεραν στο επόμενο επίπεδο. Πέρασε καιρός για να συνειδητοποιήσω άλλα πλέον μπορούσα να ξοδέψω δέκα, είκοσι, σαράντα ώρες στο λεωφορείο απλά κοιτώντας έξω από το παράθυρο σκεπτόμενος χιλιάδες πράγματα. Ιδέες, φωτογραφίες, πολιτικά θέματα, την ζωή μου, τον Θεό κτλ.

Όταν βρίσκομαι πλέον σε ένα λεωφορείο μπαίνω αυτόματα σε ένα πανέμορφο κόσμο σκέψεων, με μονή επαφή με το περιβάλλον την θέα από το παράθυρο. Νομίζω ότι είναι ο τρόπος που βρήκα για να διαλογίζομαι»

Πολλές δυσκολίες αλλά και ανεπανάληπτες εμπειρίες..

«Στο δρόμο από την Phnom Pehn προς ένα μικρό χωριό της Καμπότζης συνάντησα μια κοπελιά από την Ιρλανδία. Η σύνδεση ήταν άμεση. Είχε ένα ukulele μαζί της και ξεκίνησα να παίζω μουσική. Ένα παλικάρι από την Ουρουγουάη ήρθε κοντά με το Charango του και σιγά-σιγά μαζεύτηκαν 12 άτομα με κάθε είδους όργανα και παίζαμε μουσική ώσπου φτάσαμε. Ήταν πανέμορφα. Eλπίζω να μπορώ να συνεχίζω να ταξιδεύω με λεωφορεία. Σύντομα θα βρίσκομαι σε Ινδία και Ιράν για περισσότερα χιλιόμετρα και φωτογραφίες» καταλήγει ο Στυλιανός Παπαρδέλας ο οποίος εκτός από την φωτογραφία και την παραγωγή ψηφιακών προγραμμάτων, συμμετέχει ενεργά στο έργο της Barretstown μια οργάνωσης που υποστηρίζει παιδιά με νεοπλασματικές ασθένειες και διανοητικά προβλήματα. Μέσω της φωτογραφίας ο Στυλιανός διδάσκει στα παιδιά να αντιμετωπίζουν με θάρρος την αρρώστια τους και να την πολεμάνε. Έναν αγώνα που τον γνωρίζει ο ίδιος καλά, καθώς στα 16 του χρόνια έδωσε τη δική του μάχη με τον καρκίνο και βγήκε νικητής.

Δείγματα από τη δουλειά του Στυλιανού Παπαρδέλα μπορείτε να δείτε στην ιστοσελίδα του www.stylianospapardelas.com

πηγή


Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2012

Houston we have a problem!


Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2012

Σκολάννει που λες ο TwistedTool τζαι πάει έσσω...


Παρασκευή, 16 Νοεμβρίου 2012

Με τα πόδια ανοικτά και τα βρακιά κατεβασμένα


Αν δεν με έχεις φανταστεί ποτέ με τα πόδια ανοικτά και τα βρακιά κατεβασμένα, να η ευκαιρία σου!

Σου αφήνω δύο λεπτά για να σχηματίσεις την εικόνα στο μυαλό σου...

Ωραία...τώρα πρόσθεσε κι ένα αρσενικό από πάνω μου για να έχεις ολοκληρωμένη εικόνα.

Σου αφήνω άλλα δύο λεπτά για να κλείσεις το στόμα και σπεύδω να ξεκαθαρίσω το θέμα γιατί έχεις και πονηρό μυαλό και θα μας βγεί και το όνομα! Και είναι γνωστό ότι για ένα όνομα ζούμε σε τούτη την κοινωνία...

Είμαι που λες στην αίθουσα διαλογισμού μου (κάποιοι την ονομάζουν και τουαλέτα) και διαλογίζομαι (κάποιοι το ονομάζουν και κατούρημα ή χέσιμο ανάλογα). Τελειώνοντας (το διαλογισμό) διαπιστώνω ότι το...προϊόν του διαλογισμού έχει κόκκινο χρώμα. Νταξ, δε λέω, το κόκκινο κάνει ωραία αντίθεση με το λευκό της τουαλέτας αλλά όσο να 'ναι με έβαλε σε σκέψεις.

Λέω νταξ, δεν είναι τίποτα και στέλνω το διαλογισμό στον αγύριστο (τράβηξα το καζανάκι αν δεν έπιασες το συνειρμό μέχρι τώρα).

Την επόμενη μέρα το ίδιο.
Ανησυχία.
Διότι έχουμε και το γνωστό θέμα με το HNPCC, κόντευε και ο καιρός που έπρεπε να κάνω και την άλλη την κωλο-εξέταση και όσο να' ναι θορυβήθηκα. Δεν ξέρεις καμιά φορά...

Επειδή όμως το κόκκινο χρώμα παρουσιαζόταν και με ελαφρύ διαλογισμό (σκέτο κατούρημα that is) λέω κάτι άλλο ίσως να παίζει κι όχι το έντερο και τέτοια. Οπόταν παίρνω τηλέφωνο ένα ουρολόγο, ας πούμε κάπως γνωστό μου. Το και το (όχι τοκετό παιδί μου! Το και το!) του λέω.

"Έλα από δω να το δούμε", μου λέει.
"Να έρθω τώρα;" τον ρωτάω.
"Ναι, έλα να πάρουμε και ούρα να κάνουμε ανάλυση" απαντά ο δόκτωρ.
"Μα μόλις τώρα βγήκα από την τουαλέτα, πώς θα ξανακατουρήσω;" ρωτώ.
"Ε πιές κανένα ποτήρι νερό κι έλα!" επιμένει.

Πίνω 1 ποτήρι νερό (δεν πίνω και πολύ νερό εν τω μεταξύ γενικώς) και πάω.

Μου δίνει δοχείο, κατουρώ και το βάζει σε ένα φάκελο για να το στείλουμε για ανάλυση.
Να δούμε το αποτέλεσμα της ανάλυσης για να αποκλείσουμε κάποια πράγματα και μετά βλέπουμε ανάλογα, μου λέει.

Πάω στο χημείο, παίρνω τα ούρα και επιστρέφω στο γραφείο.
Βγαίνουν τα αποτελέσματα, τίποτα το ανησυχητικό και με παίρνει ο γιατρός.

"Δεν έδειξαν κάτι τα αποτελέσματα, δεν βλέπω κάποιο πρόβλημα αλλά..."
"Τί αλλά γιατρέ;" (μη με τρομάζεις χριστιανέ μου, μίλα!)
"Θέλω να δούμε και την ουροδόχο κύστη, να κάνουμε ένα ultrasound για να είμαστε εντελώς σίγουροι ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα..." λέει.
"Ε να τη δούμε" του λέω κι εγώ.
"Πρέπει να έρθεις ξανά από δω αλλά η κύστη σου πρέπει να είναι εντελώς γεμάτη για να μπορέσουμε να τη δούμε καλά..." μου τονίζει.
"ΟΚ" λέω εγώ κι αρχίζω να κατεβάζω νερά το ένα ποτήρι μετά το άλλο.

Πίεσα τον εαυτό μου κι ήπια νερό πολύ.
Μάλιστα, καθοδόν αργότερα προς το ιατρείο, σταμάτησα και σ' ένα περίπτερο και πήρα και μια μπουκάλα νερό και την ήπια στο αυτοκίνητο. Just in case.

Πάω ξανά στο ιατρείο περπατώντας αργά και προσεκτικά.
Με την ουροδόχο κύστη να έχει το μέγεθος της κοιλιάς του Πάγκαλου, κάθε κίνηση μπορεί να οδηγήσει σε ανεπιθύμητες καταστάσεις.

"Γδύσου και ξάπλωσε στο κρεβάτι" μου λέει.

(κάτσε ρε γιατρέ, πώς το λες έτσι απότομα; Βάλε κανένα ποτάκι, λίγη μουσική...να φτιαχτούμε πρώτα λίγο και μετά. Αμέσως "γδύσου και ξάπλωσε!")

Κατεβάζω λοιπόν τα βρακιά μου και ξαπλώνω.

Ένα από τα θετικά του να είσαι άντρας σε τέτοιες περιπτώσεις είναι το ότι δεν σε απασχολεί αν ταιριάζει ή όχι το σώβρακο σου με την περίσταση ή αν είσαι αξύριστος. #win

Πασπατεύει ο δόκτωρ λίγο το εργαλείο και τα παρελκόμενα του, δεν βρίσκει κάτι το περίεργο.

Ένα από τα αρνητικά του να είσαι άντρας σε τέτοιες περιπτώσεις είναι το ότι μπορεί -ανάλογα και το πασπάτεμα- να καβλώσεις κι η γη ως γνωστόν δεν ανοίγει ποτέ για να σε καταπιεί όταν χρειάζεται. #that_awkward_moment

Ευτυχώς δεν είχαμε τέτοια θέματα οπόταν όλα καλά.

Μετά το πασπάτεμα, έρχεται η ώρα του ultrasound...

Φέρνει κοντά το μηχάνημα με την οθόνη, μου βάζει εκείνο το ζελέ που έβαζε κι ο γυναικολόγος στη γυναίκα μου όταν ήταν έγκυος και πηγαίναμε για ultrasound και πιάνει το μαραφέτι του και το ακουμπά λίγο πιο πάνω από εκεί που πασπάτευε προηγουμένως ψάχνοντας στην οθόνη του να δεί την κύστη μου.

Συνοψίζοντας την εικόνα έχουμε και λέμε: ο Ινβίκτους είναι ξαπλωμένος ανάσκελα με τα πόδια ανοικτά και τα βρακιά κατεβασμένα και με τον γιατρό από πάνω του να του κάνει ultrasound.

Άμα γαρνίρεις αυτή την εικόνα με το γεγονός ότι η κύστη μου (την οποία πίεζε με το μαραφέτι του ultrasound) ήταν γεμάτη εντελώς (πιο γεμάτη δε γίνεται) αντιλαμβάνεσαι πως κρατιόμουν με νύχια και με δόντια να μην εκραγώ όπως το συντριβάνι στην εισαγωγή του "Married with children".

Σήκωσα κι ελαφρώς το κεφάλι μου για να βλέπω την οθόνη του ultrasound. Προς στιγμής σκέφτηκα να ρωτήσω το γιατρό αν χτυπάει η καρδούλα του μωρού κι αν είναι αγόρι ή κορίτσι αλλά συγκρατήθηκα γιατί θα κατουριόμουν στα γέλια. Κυριολεκτικά όμως.

Τελειώνει το ultrasound (μαζί και η υπομονή μου) και όλα καλά. Όλα καθαρά, όλα υπό έλεγχο.
Με στέλνει στην τουαλέτα με ένα πλαστικό ποτήρι για να του φέρω να δει τα ούρα για ένα τελικό έλεγχο του χρώματος.

Η εντολή του γιατρού ήταν σαφής:

"Θέλω να γεμίσεις το ποτήρι μέχρι επάνω!"

Your wish is my pee.

Πάω στην τουαλέτα. Κατουρώ και γεμίζω το ποτήρι μέχρι επάνω. Μαζί και το χέρι μου που κρατούσε το ποτήρι διότι με μια κύστη με ξέρω και γω πόσα λίτρα ούρα μέσα, δεν είναι κι εύκολο να κοντρολάρεις την κατάσταση. Κατουράς. Τελειώνεις κι είσαι με ένα κατουρημένο χέρι που κρατά ένα ποτήρι γεμάτο μέχρι επάνω ούρα κι έχεις ένα χέρι ελεύθερο (γιατί εννοείται ότι δεν βρίσκεις κάπου βολικά να ακουμπήσεις το ποτήρι) για να σκουπιστείς, να τραβήξεις καζανάκι και τα βρακιά σου πάνω και να πας πίσω στο γιατρό να του πάς το ποτήρι. Η έκφραση "τα έκανε μουνί" νομίζω προήλθε από κάποια τέτοια περίσταση.

Βγαίνω από την τουαλέτα, πάω στο νιπτήρα, αφήνω κάτω το ποτήρι, πλένομαι καλά, παίρνω χαρτί και πιάνω το ποτήρι και το πάω του γιατρού. Το βλέπει και το αδειάζει σε ένα άλλο νιπτήρα. Όλα καλά, λέει.

Όταν πλέον είχαμε τελειώσει (την εξέταση ντε!) και κάθομαι στο γραφείο του γιατρού και μιλάμε, θυμάμαι επιτέλους τα πατζάρια που είχα την φάει προηγούμενη...

Τί εννοείς είμαι τέλλεια σιελιόνιν;


Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2012

Φέττες-φέττες, λούρες-λούρες

- Ναι, γειά σας
- Γειά σας, πώς μπορώ να σας εξυπηρετήσω;
- Κόψε μου σε παρακαλώ 10 φέττες σαλάμιν αέρος τζαι 15 φέττες μουρτατέλλαν
- Αμέσως...κάτι άλλο;
- Βάρμου τζαι 13 φέττες καλοριφέρ...



Τρίτη, 13 Νοεμβρίου 2012

Περιοδεύων γέλωτας

Μπορεί να αιμορραγείς...
Μπορεί να πονάς...
Μπορεί να έχεις πονοκέφαλο...
Μπορεί να έχεις νεύρα...
Προς Θεού όμως...όχι δάκρυα!!!
Άλλωστε μην το ξεχνάς, είμαστε δίπλα σου...


Σε άλλα νέα, το μέγεθος όντως μετράει...



Υ.Γ: μην δουν κάποιο να φωτογραφίζει προϊόντα στην Αλφαμέγα, αμέσως να τον δουν περίεργα...

Κυριακή, 11 Νοεμβρίου 2012

Σαν βγείς στο γυρεμό για κάμερα...




Σάββατο, 10 Νοεμβρίου 2012

Put the fanella on


Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2012

Wait a minute...

Τί εννοείς ποιά εν η ίσια του;



Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...