Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου 2013

Father forgets

Father Forgets

του W. Livingston Larned


Άκουσέ με γιε μου: Σου μιλάω την ώρα που κοιμάσαι, το ένα σου χεράκι στριμωγμένο κάτω από το μάγουλο, οι ξανθιές μπουκλίτσες κολλημένες στο ιδρωμένο μέτωπό σου. Μπήκα ολομόναχος, σαν κλέφτης, στο δωμάτιό σου. Πριν από μερικά λεπτά εκεί που καθόμουνα στη βιβλιοθήκη και διάβαζα την εφημερίδα μου, με έπνιξαν οι τύψεις, θεόρατο κύμα. Ένοχος, ήρθα στο κρεβατάκι σου. Να τι πράγματα σκεφτόμουνα, γιε μου: Δεν ήμουνα εντάξει μαζί σου. Σε μάλωσα την ώρα που ντυνόσουνα για να πας στο σχολείο επειδή δεν σκούπισες καλά το πρόσωπό σου στην πετσέτα. Σε κατσάδιασα επειδή δεν είχες καθαρίσει τα παπούτσια σου. Σου έβαλα τις φωνές επειδή πέταξες τα πράγματά σου στο διάδρομο. Και στο πρωινό, κι εκεί βρήκα όλα τα πράγματα που δεν έκανες σωστά. Σκόρπισες πράγματα στο τραπέζι. Κατάπιες το φαγητό σου βιαστικά. Ακούμπησες τους αγκώνες σου στο τραπέζι. Άλειψες πολύ παχύ το βούτυρο στο ψωμί σου. Και μετά, την ώρα που έπαιζες και εγώ έφευγα για να προλάβω το τρένο, γύρισες και μου κούνησες το χέρι και μου φώναξες: «Γεια σου μπαμπάκα»! και εγώ συνοφρυώθηκα και σου απάντησα: «Ίσια τους ώμους σου»!

Το απόγευμα πάλι, ξανά από την αρχή. Όπως ερχόμουνα, σε είδα γονατιστό στο δρόμο να παίζεις με τους βόλους σου. Οι κάλτσες σου είχαν τρύπες. Σε έκανα ρεζίλι στους φίλους σου και σε έβαλα μπροστά για να γυρίσουμε σπίτι: «Οι κάλτσες είναι», λέει, «ακριβές» σου είπα, «και αν τις αγόραζες μόνος σου θα ήσουν πιο προσεκτικός». Φαντάσου γιε μου τον πατέρα που λέει τέτοια πράγματα. Θυμάσαι, πιο μετά, την ώρα που διάβαζα στη βιβλιοθήκη και ήρθες ντροπαλά με πονεμένο βλέμμα στα μάτια σου; Εγώ σήκωσα τα μάτια από την εφημερίδα, ενοχλημένος από τη διακοπή και εσύ στάθηκες διστακτικός στην πόρτα. «Τι θέλεις επιτέλους», σου φώναξα απότομα.

Εσύ δεν είπες τίποτε, αλλά έτρεξες σαν την αστραπή και όρμησες στην αγκαλιά μου και έβαλες τα χέρια σου γύρω από το λαιμό μου και με φίλησες, και έσφιξες τα μικρά σου μπράτσα με όλη την στοργή που έχει φυτέψει ο Θεός στην καρδιά σου και δεν την μαραίνει ακόμη και η μεγαλύτερη αφροντισιά. Και ύστερα έφυγες, και άκουσα τα βήματά σου να ανεβαίνουν ανάλαφρα τις σκάλες.

Ε, λοιπόν γιε μου, δεν πέρασαν λίγα λεπτά και ξαφνικά γλίστρησε η εφημερίδα από τα χέρια μου και με έσφιξε ένας πελώριος και τρομακτικός φόβος. Τι μου έκανε αυτή η συνήθεια; Η συνήθεια να βρίσκω λάθη, να επικρίνω- αυτό ήταν το μπράβο μου για εσένα επειδή είσαι ένα αγοράκι; Δεν φταίει ότι δεν σε αγαπάω. Φταίει ότι περιμένω υπερβολικά πολλά από τα νιάτα. Σε μέτραγα με μεζούρα τα δικά μου χρόνια.

Και υπάρχουν τόσα πολλά καλά και σπουδαία και σωστά στο χαρακτήρα σου. Η μικρή καρδιά σου είναι μεγάλη σαν τη χαραυγή την ίδια, πέρα από τους πέρα λόφους. Μου το ‘δειξες με την αυθόρμητη τρεχάλα σου να έρθεις να με φιλήσεις για καληνύχτα. Τίποτε άλλο δεν έχει σημασία απόψε, γιε μου. Ήρθα στο κρεβάτι σου μέσα στο σκοτάδι, και γονάτισα ντροπιασμένος δίπλα σου! Η συγνώμη μου είναι χλωμή. Το ξέρω ότι δε θα καταλάβαινες αυτά τα πράγματα αν σου τα έλεγα όταν είσαι ξύπνιος. Από αύριο όμως, θα είμαι πραγματικός πατέρας! Θα είμαι το φιλαράκι σου και θα υποφέρω όταν υποφέρεις και θα γελάω όταν θα γελάς. Θα δαγκώνω την γλώσσα μου όταν μου έρχονται λόγια ανυπόμονα. Θα λέω και θα ξαναλέω τον τελετουργικό ψαλμό: «Είναι απλώς ένα μικρό παιδί- ένα μικρό αγόρι»!

Φοβάμαι ότι με τα μάτια μου σε έβλεπα μεγάλο άντρα. Όπως βλέπεις όμως τώρα γιε μου, κουλουριασμένος και αποκαμωμένος στο κρεβατάκι σου, καταλαβαίνω ότι είσαι μωρό ακόμη. Χθες ακόμα, ήσουν στην αγκαλιά της μάνας σου. Ακούμπαγες το κεφαλάκι σου στους ώμους της. Σου ζήταγα πολλά, πάρα πολλά.


22 σχόλια:

  1. Πολλά γλυκό. Νόμιζα ότι κάποιος από τους 2 πέθαινε και γι'αυτό το έγραφε. Χάρηκα όταν είδα ότι τα συνειδητοποίησε όλα αυτά πριν να είναι αργά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Είμαι πολλά περήφανος που προσέχω τούτα τα πράματα με τες κόρες όσο γίνεται. Λαλώ τους συνέχεια πόσο τες αγαπώ, και προσπαθώ να μεν το παρακάμνω με τες παρατηρήσεις. Και κάθε νύχτα πάω και αγκαλίάζω τες και φιλώ τες και λαλώ τους πόσο πολλά σημαντικές είναι για μένα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Μα τι υπέροχο πραγματικά! Δίδαγμα για όλους τους ήδη και μελλοντικούς γονιούς. (Ευτυχώς δηλαδή διότι εφοούμουν ότι θα ήταν πάλε κανένα φοϊτσιάρικο κείμενο για μωρά)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. wow, my recent thoughts exactly.

    πολλές φορές αντιμετωπίζουμε τα μωρά σάννα εν μεγάλοι τζιαι όφειλαν να ξέρουν διαφορετικά. Σαμπώς τζιαι το να κάμνουν 1-2-3 τζιαι να ππηδούν που τον καναπέ κάτω εν ό,τι τραγικότερο στην ιστορία της οικογένειάς μας. Σαμπώς τζιαι αν τρέξει λλίο το γάλα που τα κκόφλεξ πας το τραπέζι εννα μας πιαν οι τούρτζιοι. Σαμπώς τζι αν κάθεται πας το σκάμνο τζιαι σούζει τα πόθκια του εννα μας πιαν οι Ιάπωνες.

    lets just relax

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Η αναφορά στο κείμενο αυτό γίνεται μέσα στο βιβλίο του Dale Carnegie "How to win friends and influence people" (κυκλοφορεί και στα ελληνικά από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος). Και θέλω να ευχαριστήσω τη Sike που μου το σύστησε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εν ξέρω αν το εδιαβάσετε (λογικά ναι), αλλά εδιάβασα του ίδιου το "έξω η στενοχώρια" (εν ξέρω τον αγγλικό τίτλο - φαντάζομαι "no worries") και είναι εξαιρετικό. Θα το έβρω αμέσως να το γοράσω τζιαι τούτο που λαλείτε! Θενξς!

      Διαγραφή
  8. Τούτους τους αυστηρούς γονείς που θέλουν τα πάντα στην εντέλεια εν τους αντέχω με τίποτε. Ζήτω τα ξιμαρισμένα κοπελούθκια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Πολλά τρυφερό κείμενο.

    Όταν γίνει γονιός, πάντα έτσι βλέπεις τα μωρά σου. Όσο τζαι να μεγαλώσουν, εν πάντα τα μωρά σου τζαι είσαι έτοιμος να κάμεις τα πάντα για λλόυ τους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. για αυτο μου αρεσεις τοσο πολυ!χιουμορ και καυστικοτιτα.ευαισθησια και καθαροτιτα!!!σε ευχαριστω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΕΥΑ!!!!
    ΜΕ ΣΥΓΚΙΝΗΣΕΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΣΟΥ!!!
    ΠΟΣΑ ΛΑΘΗ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΜΕ ΟΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΑ ΑΡΓΑ!!!!
    ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ!!!!
    ΘΑ ΤΑ ΛΕΜΕ!!!!!
    ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΤΑ ΔΙΚΑ ΣΟΥ ΠΑΛΙΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ!!!!!
    ΦΙΛΑΚΑΙ!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. θυμιζει μου τον τζιρη μου...οι σε το σκληρο επιπεδο αλλα θυμιζει μου τον οπως ηταν καποτε. τωρα εννεν ετσι. Τζε ξερω οτι εκαμνεν το για να γινω τουτο που ειμαι τωρα. Οταν ειδε το αποτελεσμα με τα χρονια, εμαλαθκιανε.. .:p

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...