Πέμπτη, 18 Ιουλίου 2013

Παιδιά που άλλαξαν τον κόσμο

Άννα Φρανκ


H Annelies Μαρία "Άννα" Φρανκ ήταν γερμανικής καταγωγής εβραιοπούλα από την πόλη της Φρανκφούρτης. Έχει αποκτήσει παγκόσμια φήμη από τη δημοσίευση του ημερολογίου της, το οποίο καταγράφει τις εμπειρίες της και το έγραψε ενώ κρυβόταν, μαζί με τους δικούς της και τέσσερις οικογενειακούς φίλους, σε ένα σπίτι στο Άμστερνταμ κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής της Ολλανδίας

Το ημερολόγιο, που είχε δοθεί στην Άννα ως δώρο για τα 13α γενέθλιά της, περιγράφει τα γεγονότα της ζωής της από τις 12 Ιουνίου 1942 μέχρι την τελευταία μέρα πουν έγραψε σ' αυτό, την 1η Αυγούστου 1944. Γραμμένο στα ολλανδικά, μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες κι έγινε ένα από τα πιο πολυδιαβασμένα βιβλία του κόσμου. Διασκευάστηκε για την τηλεόραση, τον κινηματογράφο, το θέατρο, ακόμα και για την όπερα. Το βιβλίο δίνει μια λεπτομερή περιγραφή της καθημερινής ζωής κατά τη διάρκεια της Ναζιστικής Κατοχής· μέσω των γραπτών της, η Άννα Φρανκ έγινε ένα από τα πιο γνωστά θύματα του Ολοκαυτώματος.


Σαμάνθα Σμιθ



Η Σαμάνθα Σμίθ (29 Ιουνίου 1972 – 25 Αυγούστου, 1985) ήταν αμερικανή μαθήτρια από το Μάντσεστερ , η πιο μικρή πρεσβευτής της Αμερικής στις Ηνωμένες Πολιτείες και πρεσβευτής καλής θέλησης στη Σοβιετική Ένωση κατά τη διάρκεια της διάρκειας ζωής της. Έγινε διάσημη σε αυτές τις δύο χώρες και γνωστή παγκοσμίως μετά που έγραψε μια επιστολή στο σοβιετικό κομμουνιστικό γενικό γραμματέα Yuri Andropov κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου και έλαβε απάντηση από τον Andropov που περιέλαβε και μια προσωπική πρόσκληση για να επισκεφτεί η Σοβιετική Ένωση, την οποία η Σμίθ δέχτηκε. Βοηθήμενη από την εκτενή προσοχή των μέσων μαζικής επικοινωνίας και στις δύο χώρες, συμμετείχε στις δραστηριότητες για ειρήνη σε μερικές άλλες χώρες μετά από την επίσκεψή της στη Σοβιετική Ένωση, έγραψε ένα βιβλίο και πρωταγωνίστησε σε μια τηλεοπτική σειρά πριν από το θάνατό της σε μια συντριβή αεροπλάνου.




Έκτος Πίτερσον


16 Ιουνίου 1976. Ο Έκτορ Πίτερσον μεταφέρεται αιμόφυρτος συνοδευόμενος από την αδελφή του Έκτορα, Αντουανέτα.

Έκτορας Pieterson (1964 - 16 Ιουνίου 1976) έγινε η εικονική εικόνα της εξέγερσης το 1976 στο Σοβέτο της Νότιας Αφρικής  όταν κυκλοφόρησε αυτή η  φωτογραφία  σε όλο τον κόσμο. Σκοτώθηκε σε ηλικία 12 ετών, όταν η αστυνομία άνοιξε πυρ εναντίον φοιτητών που διαμαρτυρόντουσαν.  Ο Έκτορας έγινε   σύμβολο της αντίστασης της βαρβαρότητας της κυβέρνησης του απαρτχάιντ. Σήμερα, είναι γνωστή ως Εθνική Ημέρα Νεολαίας - ημέρα κατά την οποία οι Νοτιοαφρικανοί τιμούν  τους νέους και επιδιώκουν την προσοχή στις ανάγκες τους.






Iqbal Masih


Ο Iqbal Masih πουλήθηκε μόλις σε ηλικία τεσσάρων ετών σε μία βιομηχανία χαλιών στο Πακιστάν για  12  ευρώ.
Ο μικρός Πακιστανός έμεινε στην ουσία σαν σκλάβος στην μικρή πόλη Muridke. Δουλεύε επί 12 ώρες την ημέρα χωρίς επαρκές φαγητό. Σε ηλικία 12 ετών, έμοιαζε με 6χρονο.

Στην ηλικία των 10, δραπετεύει από τη βάρβαρη σκλαβιά και αργότερα προσχωρεί στην οργάνωση Ομολογιακό Απελευθερωτικό Μέτωπο Εργασίας του Πακιστάν για να βοηθήσει να σταματήσει η παιδική εργασία σε ολόκληρο τον κόσμο,  βοήθησε πάνω από 3.000 παιδιά στο Πακιστάν που ήταν σε καταναγκαστική εργασία, να ξεφύγουν από την σκλαβιά.  Πραγματοποίησε ομιλίες στα μήκη και στα πλάτη της Γης και τελικά, δολοφονήθηκε το Πάσχα του 1995, πιθανώς από την «Μαφία των Χαλιών» που δρούσε στην περιοχή.





Nkosi Johnson


Ο νεαρός Nkosi Johnson ήρθε αρχικά στη δημοσιότητα  το 1997, όταν ένα δημοτικό σχολείο στο προάστιο του Γιοχάνεσμπουργκ αρνήθηκε να τον δεχτεί ως μαθητή λόγω του ιού  AIDS που είχε . Το περιστατικό προκάλεσε σάλο στο υψηλότερο πολιτικό επίπεδο της Νότιας Αφρικής το να υπάρχουν  διακρίσεις για λόγους ιατρική κατάσταση και το σχολείο αργότερα αντέστρεψε την απόφασή του.
Ο μικρός Nkosi ήταν ο κεντρικός ομιλητής στο 13ο Διεθνές Συνέδριο AIDS, όπου ενθάρρυνε τα θύματα του AIDS να  ζητούν  ίση μεταχείριση και  τελείωσε την ομιλία του με τις λέξεις.

Νοιαστείτε για μας και προσπαθήστε να μας αποδεχτείτε. Είμαστε όλοι ανθρώπινα όντα. Είμαστε κανονικοί. Έχουμε χέρια. Έχουμε πόδια. Μπορούμε να περπατήσουμε, να μιλήσουμε, έχουμε ακριβώς τις ίδιες ανάγκες με οποιονδήποτε άλλο άνθρωπο. Μην μας φοβάστε.. είμαστε όλοι ίδιοι!




Om Prakash Gurjar


Του απονεμήθηκε το Βραβείο Ειρήνης από τον πρώην Πρόεδρο της Νοτίου Αφρικής FW de Klerk, ο οποίος κέρδισε το Νόμπελ Ειρήνης το 1993.

Σε ηλικία 9 χρονών βοήθησε να δημιουργηθεί  ένα δίκτυο το οποίο έχει ως στόχο να δώσει σε όλα τα παιδιά πιστοποιητικό γέννησης ως έναν τρόπο που θα συμβάλλει στην προστασία τους από την εκμετάλλευση. Εργάστηκε επίσης για να εξασφαλίσει στα παιδιά  πιστοποιητικά γέννησης. Λέει ότι η εν λόγω καταχώριση είναι το πρώτο βήμα προς την κατοχύρωση των δικαιωμάτων των παιδιών, που αποδεικνύουν την ηλικία τους, και συμβάλλει στην προστασία τους από τη δουλεία, την εμπορία και εξαναγκασμό τους.








Thadiwe Chama


Η Thadiwe Chama από την Ζάμπια ήταν μόλις 8 ετών το 1999, όταν το σχολείο της έκλεισε λόγω έλλειψης δασκάλων. Η νεαρή Αφρικανή αρνήθηκε να το δεχθεί καιπαρακίνησε άλλα 60 παιδιά να πραγματοποιήσουν μια πορεία για να βρουν ένα άλλο σχολείο. Τελικά, το σχολείο Jack Cecup δέχθηκε τους μαθητές και η Thadiwe, ενθουσιασμένη με την επιτυχία, ξεκίνησε ένανευρύτερο αγώνα για το παιδικό δικαίωμα στην εκπαίδευση. Παράλληλα, συνέγραψε ένα παιδικό βιβλίο με τίτλο «Το κοτόπουλο που είχε AIDS» εξηγώντας στα μικρά παιδιά τους κινδύνους της ασθένειας. «Είναι εξαιρετικά σημαντικό να ξέρεις ότι ένα παιδί έχει δικαιώματα. Και στο σχολείο έμαθα για τα δικαιώματα. Και ήξερα ότι είναι κάτι για το οποίο ήθελα να παλέψω», δήλωσε αργότερα η Thandiwe, που το 2007 έλαβε το Διεθνές Βραβείο Ειρήνης Παίδων.


14 σχόλια:

  1. Πολλά ενδιαφέρον και ομολογώ ότι εκτός που την Άννα Φρανκ για τα υπόλοιπα εν είχα ιδέα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εγώ ήξερα τζαι για το μιτσή με το AIDS, για τα άλλα εν είχα ιδέα!

      Διαγραφή
  2. Κάποιοι παλεύουν ακόμη για τα αυτονόητα... κι εμείς το ξεχνάμε... ας το θυμίζουμε πότε πότε στα δικά μας παιδιά αυτό...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Καλά ο Έκτος Πήτερσον, οι άλλοι 5;
    (Παίρνω το αίμα της Αχάπαρης πίσω με σχόλιο τύπου ΙΤας :-Ρ)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Νομίζω μια θέση στη λίστα δικαιούται και η Πακιστανή Μαλάλα Γιουσαφζάι... Ωραία ανάρτηση, btw

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Άμα το ψάξουμε λίγο, η λίστα μεγαλώνει αρκετά. Υπάρχουν κι άλλα παιδιά που όντως άλλαξαν τον κόσμο

      Διαγραφή
  5. Εντυπωσιάστηκα! Εκτός από τη γνωστή σε όλους Άννα Φρανκ γιατί δεν φτάνουν στ΄αυτιά μας -και στα μάτια μας- κάτι τέτοια;
    Οξά εν εμπίπτουν στο γενικότερο marketing που μας βομβαρδίζουν καθημερινά;

    Για την Μαλάλα διάβασα τελευταίως...

    Γουελ νταν φορ ινφορμινγκ ας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Περιμένεις από τα (σημερινά) ΜΜΕ να φτάσουν στ' αυτιά και στα μάτια σου τέτοια πράγματα;

      Διαγραφή
  6. Δυστυχώς πολλα είναι που δε γνωρίζουμε οι πλείστοι για την παιδική δουλεια και εκμεταλευση. Αθώα πλασματακια που το μόνο που ζητούν είναι αγάπη και παίρνουν βαρβαρότητα... Μπορούμε να κάνουμε εμείς κάτι; Θα ήθελα πραγματικά να ήξερα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αν ξέραμε τί γίνεται στα εργοστάσια στην Κίνα, την Ινδία, το Πακιστάν, την Ταϊβάν κλπ τα οποία κατασκευάζουν τα πράγματα που χρησιμοποιούμε όλοι μας καθημερινά...

      Διαγραφή
  7. Πάρα πολλά ενδιαφέρον. Ομολογώ ότι και εγώ εκτός από την Άννα Φρανκ δεν ήξερα για τα υπόλοιπα παιδιά. Μπράβο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και σαν αυτά τα παιδιά υπάρχουν κι άλλα!

      Διαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...