Παρασκευή, 30 Αυγούστου 2013

Ένα τραγούδι, μια ιστορία

Ένα μικρό αφιέρωμα στις ιστορίες που κρύβονται πίσω από κάποια τραγούδια...


Ερωτικό - Ελευθερία Αρβανιτάκη
Στίχοι: Ναπολέων Λαπαθιώτης
Μουσική: Νίκς Ξυδάκης


Το ποίημα το οποίο ο Νίκος Ξυδάκης μελοποίησε, γράφτηκε στις 07/08/1928 από τον Ναπολέων Λαπαθιώτη.

Το ποίημα έχει ακροστιχίδα και σχηματίζει το όνομα «Κώστας Γκίκας» που ήταν η μεγάλη αγάπη του ποιητή. Το τραγούδησε με υπέροχο τρόπο η Ελευθερία Αρβανιτάκη.

Καημός αλήθεια να περνώ, του έρωτα πάλι το στενό
Ωσπου να πέσει η σκοτεινιά μια μέρα του θανάτου.
Στενό βαθύ και θλιβερό που θα θυμάμαι για καιρό
Τι μου στοιχίζει στην καρδιά το ξαναπέρασμα του.
Ας είν' ωστόσο, τι ωφελεί γυρεύω πάντα το φιλί
Στερνό φιλί, πρώτο φιλί και με λαχτάρα πόση.

Γυρεύω πάντα το φιλί αχ, καρδιά μου, που μου το ‘τάξανε πολλοί
Κι όμως δε μπόρεσε κανείς, ποτέ να μου το δώσει.
Ίσως μια μέρα όταν χαθώ γυρνώντας πάλι στο βυθό
Και με τη νύχτα μυστικά γίνουμε πάλι ταίρι
Αυτό το ανεύρετο φιλί που το λαχτάρησα πολύ
Σαν μια παλιά της οφειλή να μου το ξαναφέρει.



Προσέχω δυστυχώς - Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Στίχοι: Μάνος Ξυδούς
Μουσική: Μάνος Ξυδούς



Το 2002 ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου κυκλοφορεί το άλμπουμ του με τίτλο “Προσέχω δυστυχώς”. Στο νούμερο 3 του δίσκου, υπήρχε το ομώνυμο τραγούδι. Οι στίχοι και η μουσική του εν λόγω τραγουδιού ήταν του αξέχαστου Μάνου Ξυδούς.

Το κομμάτι είναι εμπνευσμένο από την κόρη του Ξυδούς, την δεκαεφτάχρονη -τότε- Νέλλη. Η Νέλλη, που βρισκόταν στο στούντιο, σε κάποια φάση βαρέθηκε και θέλησε να φύγει. Ο πατέρας της, της είπε να προσέχει κι αυτή του απάντησε ”προσέχω δυστυχώς…”

Λίγη ώρα αργότερα, ο Μάνος είχε κάνει τη φράση της τραγούδι…

Όχι μην πας στο σινεμά
έχει ακατάλληλη ταινία
ποτέ στον δάσκαλο μην αντιμιλάς
κι ας σου μαθαίνει λάθος ιστορία

Έτσι μεγάλωσα μ’ αυτές τις συμβουλές
και σένα δίπλα να μου λες δε σε αντέχω
έδινα τόπο στην οργή και μέτραγα πληγές
γιατί με τρόμαζε η σκέψη να μη σ’ έχω

Προσέχω δυστυχώς
μα δεν υπάρχει τρόπος να ξεφύγω
Προσέχω δυστυχώς
κι έτσι πεθαίνω μαζί σου λίγο λίγο

Από το κρύο βλέμμα σου παγώνουν οι ευχές
οι δρόμοι μας χωρίζουν σαν διχάλα
τι κέρδισες που σου ‘λεγα σε όλα πάντα ναι
αφού δεν σου ‘φτάσαν του γυρισμού τα νούλα

Προσέχω δυστυχώς
μα δεν υπάρχει τρόπος να ξεφύγω
Προσέχω δυστυχώς
κι έτσι πεθαίνω μαζί σου λίγο λίγο.



Φύσηξε ο Βαρδάρης - Νίκος Παπάζογλου
Στίχοι: Νίκος Παπάζογλου
Μουσική: Νίκος Παπάζογλου


Στο δίσκο του Παπάζογλου “Μέσω Νεφών” που κυκλοφόρισε το 1986 υπήρχε το εκπληκτικό “Φύσηξε ο Βαρδάρης”. Ένα τραγούδι που πίσω του κρύβει μια τραγική ιστορία.

Το Νίκο, όταν ήταν μικρός, τον πήγαινε η αδελφή του στο σχολείο. Ένα πρωινό στη στάση του λεωφορείου, κάτω από πολύ βροχή και δυνατό αέρα, ο οδηγός του λεωφορείου έχασε τον έλεγχο και σκότωσε την αδελφή του μπροστά στα μάτια του μικρού τότε Νίκου.

Αυτό το τραγούδι είναι αφιερωμένο στη νεκρή αδελφή του. Κι είναι ένα τραγούδι που όποτε το τραγουδούσε έκλαιγε...

Φύσηξε ο Βαρδάρης και καθάρισε
Ήλιος λες και τελείωσε ο χειμώνας
Βγήκα μια βόλτα και μπροστά της βρέθηκα
Στάθηκα κι απόμεινα κοιτώντας

Φλόγες ζωηρές που τρεμοπαίζουνε
τα ρούχα, τα μαλλιά της στον αέρα
Στη στάση πέρα-δώθε σπινθηρίζουνε
τα δυο της μάτια, κάρβουνα αναμμένα

Πριν να σε χορτάσουνε τα μάτια μου
σε άρπαξε θαρρείς το λεωφορείο
κι έμεινα να κοιτώ καθώς χανόσουνα
κι έφτανε ως το κόκαλο το κρύο.



Μόχα - Παύλος Παυλίδης
Στίχοι: Παύλος Παυλίδης
Μουσική: Παύλος Παυλίδης


Το Μόχα περιλαμβάνεται στο δίσκο “Αφού λοιπόν ξεχάστηκα εδώ πέρα”.

Σε μία συνέντευξή του το Μάιο του 2004 ο Παύλος Παυλίδης είχε πει τα εξής:

Είναι παράξενη ιστορία. Το κομμάτι αυτό γράφτηκε καθ’ οδόν, σ’ ένα ταξίδι στην άγονη γραμμή. Είχα γράψει το πρώτο κουπλέ και έτσι όπως καθόμουν στην καμπίνα σκέφτηκα ότι ήταν η πρώτη φορά που μιλάω για έναν ήρωα, που θα ήθελα να έχει όνομα. Κι ενώ το ποίημα μιλάει για ένα φανταστικό πρόσωπο, το οποίο υποτίθεται ότι είναι ναύτης, ακριβώς μπροστά μου είχα ένα βιβλίο με τον τίτλο «Μόχα ο Τρελός, Μόχα ο Σοφός».

Εγώ δεν ήξερα καν για ποιο πράγμα μιλάει αυτό το βιβλίο και συνέχισα, τέλος πάντων, με αυτή τη φράση τα στιχάκια που έγραφα και έφτασα και στο τέλος του κομματιού. Μετά άνοιξα το βιβλίο και διαπίστωσα ότι ο Μόχα ήταν ένας τύπος που είχε πεθάνει από τα βασανιστήρια σε μια φυλακή κάποιας αφρικάνικης χούντας – νομίζω στη Νιγηρία, αλλά δεν είμαι σίγουρος. Φαντάζομαι ότι είναι το υποκοριστικό του Μοχάμετ.

Αυτός ο άνθρωπος, λοιπόν, καταδικάστηκε επειδή κάθε φορά που είχε κάτι σημαντικό στο μυαλό του έβγαινε στο δρόμο και το φώναζε – εξ ου και ο τίτλος – παρατσούκλι του βιβλίου «Μόχα ο Τρελός, Μόχα ο Σοφός».

Κατηφορίζαμε τις θάλασσες παρέα
Και τα νησιά μας χαιρετούσαν μεθυσμένα
Μας τραγουδούσανε πουλιά παραδεισένια
Ήταν ωραία η ζωή ήταν ωραία

Μα ξεχαστήκαμε και βγήκαμε απ’ τον χάρτη
Και άρχισε η νύχτα πάλι νύχτα να ζητάει
Κάποιον να πάρει αγκαλιά να του μιλάει
Τον πιο μικρό τον πιο αθώο ναύτη

Μόχα ο τρελός, Μόχα ο σοφός, Μόχα ο πνιγμένος
Μόχα αυτός που όσο κι αν πιει πια δε μεθάει
Μες στο λιμάνι τριγυρνάει μαγεμένος
Μόχα αυτός που όλο τα κύματα κοιτάει

Μόχα ο τρελός ο σοφός ο τελειωμένος
Μόχα αυτός που τον ξεχώρισε η μοίρα
Τρέχει απ’ τα μάτια του η σκουριά και η αλμύρα
Μόχα αυτός που τραγουδάει ευτυχισμένος

Ξέρω τα κύματα μια μέρα αυτά τα βράχια
Θα τα διαλύσουν θα τα κάνουν όλα σκόνη
Θα έρχεται εκείνο το κορίτσι να ξαπλώνει
Πάνω στην άμμο και θα τραγουδάει τάχα

Ότι θα έρθω από μακριά κι εγώ σε λίγο
Ότι θα μείνουμε εκεί μαζί για πάντα
Αντίο θάλασσες και κύματα σαράντα
Θα λέω ψέματα πως δε θα ξαναφύγω

Έρχεται ο Μόχα ο τρελός πάλι χαμένος
Κοιτάει τις άγκυρες κι όλο φωνάζει βίρα
Μες στο λιμάνι τριγυρνάει μαγεμένος
Μόχα η σκουριά η σκουριά και η αλμύρα.



Η ώρα του stuff - Παύλος Σιδηρόπουλος
Στίχοι: Παύλος Σιδηρόπουλος
Μουσική: Παύλος Σιδηρόπουλος


Όταν κυκλοφόρησε ο δίσκος του Παύλου Σιδηρόπουλου “Φλου” το 1978 με τους Σπυριδούλα, συμμετείχε και μια γυναίκα που ερμήνευε την “ Ώρα του stuff”. Το όνομά της δεν αναφερόταν πουθενά στο κάλυμμα του δίσκου.

Στη Ριζούπολη, στο στούντιο της Columbia, υπήρχαν δύο αίθουσες ηχογράφησης κλεισμένες με τζαμαρία. Στο τζάμι συνήθιζαν να κρεμούν πινακάκια όπου σημειωνόταν ποιος ηχογραφεί στην κάθε αίθουσα.

Στη μία αίθουσα ήταν ο Παύλος και στην άλλη η Δήμητρά Γαλάνη. Κάποια στιγμή ο Παύλος γνωρίζοντας πως η Γαλάνη δουλεύει δίπλα, πλησίασε στη τζαμαρία για να την δει και της έκανε νόημα. Εκείνη πήγε κοντά του. «Δήμητρα, έλα να τραγουδήσεις κάτι» της πρότεινε.

Κάτι τέτοιο δεν ήταν εύκολο τότε, αφού οι εταιρείες δεν επέτρεπαν τις συνεργασίες. Οι συνθήκες όμως τους διευκόλυναν: δύο τζαμαρίες τους χώριζαν. Η Γαλάνη πήγε και τραγούδησε στα κλεφτά. Η συμμετοχή της θα έμενε μεταξύ τους.

Κίτρινο το σούρουπο η ώρα έξι και μισή
Πες μου κάτι μίλησε, δεν αντέχω τη σιωπή
κλείσε το παράθυρο, τρέμω και το σκέπασμα βαρύ
τούτη η πόλη γίνηκε ανυπόφορη πληγή

Δες βραδιάζει, μη μιλάς
μόνο έλα λίγο πιο κοντά

Ξέρω πως ανάσκελα θα μας βρουν ένα πρωί
σέρνοντας στο βλέμμα μας κάποια σιωπηλή κραυγή
άδειο θα ‘ν’ το πρόσωπο κι η ματιά τους αδειανή
μ’έναν αργό θάνατο να μας λιώνει το κορμί

Μη φοβάσαι, σβήσ’ το φως
δεν υπάρχει πού, πότε και πώς

Πριν τελειώσει η νύχτα αυτή
πριν μας έβρει το πρωί

Πες μου αν μ' αγάπησες όσο ο ήλιος την αυγή
όσο ο γκρίζος ουρανός κάποιας άνοιξης βροχή
αν τον φόβο μου έβλεπες πίσω από κάθε μου φιλί
πες μου αν μ' αγάπησες όσο η νύχτα τη σιωπή.



Αύγουστος - Νίκος Παπάζογλου
Στίχοι: Νίκος Παπάζογλου
Μουσική: Νίκος Παπάζογλου


Μετά το μεγάλο σεισμό της Θεσσαλονίκης ο Νίκος Παπάζογλου έστειλε την έγκυο γυναίκα του σε συγγενείς στην Αμερική επειδή το σπίτι τους υπέστη σοβαρές ζημιές και ήταν υπό κατάρρευση. Ο Μίκης Θεοδωράκης τον προσκάλεσε να μείνει μαζί του στο Βόλο για λίγο μέχρι να φτιαχτεί το σπίτι του.

Εκεί ερωτεύτηκε μια κοπελιά τόσο παράφορα που δεν άντεξε να μείνει κοντά της γιατί ένιωθε μεγάλη έλξη και δεν ήθελε να απατήσει τη γυναίκα του. Αποφάσισε να γυρίσει στη Θεσσαλονίκη και στο δρόμο της επιστροφής μέσα σε 20 λεπτά -όπως είπε και ο ίδιος- έγραψε ένα τραγούδι που το μισό το αφιέρωνε στην γυναίκα που ερωτεύτηκε στο Βόλο και το άλλο μισό στη νεογέννητη κόρη του.

Μα γιατί το τραγούδι να 'ναι λυπητερό
με μιας θαρρείς κι απ' την καρδιά μου ξέκοψε
κι αυτή τη στιγμή που πλημμυρίζω χαρά
ανέβηκε ως τα χείλη μου και με 'πνιξε
φυλάξου για το τέλος θα μου πεις

Σ' αγαπάω μα δεν έχω μιλιά να στο πω
κι αυτό είναι ένας καημός αβάσταχτος
λιώνω στον πόνο γιατί νιώθω κι εγώ
ο δρόμος που τραβάμε είναι αδιάβατος
κουράγιο θα περάσει θα μου πεις

Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά
την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε
καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά
διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε
θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό

Σε ποιαν έκσταση απάνω σε χορό μαγικό
μπορεί ένα τέτοιο πλάσμα να γεννήθηκε
από ποιο μακρινό αστέρι είναι το φως
που μες τα δυο της μάτια πήγε κρύφτηκε
κι εγώ ο τυχερός που το 'χει δει

Μες το βλέμμα της ένας τόσο δα ουρανός
αστράφτει συννεφιάζει αναδιπλώνεται
μα σαν πέφτει η νύχτα πλημμυρίζει με φως
φεγγάρι αυγουστιάτικο υψώνεται
και φέγγει από μέσα η φυλακή

Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά
την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε
καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά
διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε
θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό.



Ημερολόγιο - Χρήστος Θηβαίος
Στίχοι: Χρήστος Θηβαίος
Μουσική: Χρήστος Θηβαίος



Είναι φτωχά τα λόγια για να περιγράψει κανείς τα συναισθήματα που σου βγάζει αυτό το τραγούδι. Η ιστορία αυτού του τραγουδιού χαρακτιρίζεται λίγο πολύ ως τραγική. Το 1996 ο Χρήστος Θηβαίος συμμετείχε στο συγκρότημα “Συνήθεις Ύποπτοι”. Επηρεασμένος απο μία πολύ προσωπική του εμπειρία έγραψε το υπέροχο “Ημερολόγιο”.

Ο Θηβαίος ήταν καιρό ερωτευμένος με μία κοπέλα πολυ νεότερη του η οποία όμως δεν τον ήθελε και δεν του έδινε καμία απολύτως σημασία. Εκείνος την πολιορκούσε για πάρα πολύ μεγάλο διάστημα και έκανε ό,τι μπορούσε έτσι ώστε να είναι μαζί της.

Κάποια μέρα χτύπησε το τηλεφωνό του και ήταν εκείνη. Είχε συνηδητοποιησει πλέον οτί αυτός ήταν ο άντρας της ζωής της και τον πήρε για να κλεισουνε ένα ραντεβού για να βρεθούνε. Το ίδιο βράδυ όμως, πηγαίνοντας στο ραντεβού, η κοπέλα είχε ατύχημα με το αυτοκίνητό της και σκοτώθηκε!

Αυτό το συμβάν αποτέλεσε την αφορμή για να γραφτεί το συγκεκριμένο τραγούδι...

Τόσα χρόνια μες τους χάρτες μου σε ψάχνω,
κι ας μην έσκυψες ποτέ στο μέτωπο μου
με τα δυο σου χείλια να αφήσεις
μια ανάσα στη ζωή μου.

Κι αν η προσευχή μου οινόπνευμα μυρίζει,
καπνό και πυρετό,
στο γυάλινο το κύμα τ' όνομά σου
φωνάζω να καθρεφτιστεί η φωνή μου.

Και στην όχθη που χτενίζεσαι ακουστεί
σαν αλμυρό τραγούδι που σου φέρνει
ερωτευμένο το νερό.

Και στο διάβολο πουλάω τη ψυχή μου εγώ,
για να βρεθώ απόψε τυλιγμένος
στου κορμιού σου το βυθό.

Κάπου η νύχτα μεσοπέλαγα κρεμιέται
στην αγχόνη τ' ουρανού
κι ο δαίμονας καβάλα στο σκοτάδι
αρπάζει τη μετέωρη ευχή μου.

Και σαν άστρο καυτερό προς το νησί σου
τα λόγια μου πετάει
πληγώνοντας τα βράχια και την άμμο,
στη χτένα σου καρφώνει την ψυχή μου.

Και σταγόνα τη σταγόνα κυλάω εγώ
σαν αλμυρό νερό στους ώμους
και στον ακριβό σου το λαιμό.

Κι ας το ξέρω πως του λόγου του
στην ανεμόσκαλα εκεί, με περιμένει
για να μου λιμάρει το σκοινί.

Πάνε χρόνια που αντίκρυ αναβοσβήνουν
τα φώτα κάποιας γης,
τα φώτα κάποιας ξεχασμένης νήσου,
που λένε είν' οι κορφές του παραδείσου.

Μα το ξέρω είναι της θάλασσας τα μάγια,
δεν υπάρχει αυτή η στεριά,
μιας και κανείς ποτέ του εκεί δεν πήγε,
γι αυτό σφιχτά κρατιέμαι στο κορμί σου.

Και μπροστά απ' τους κολασμένους
περνάω εγώ σαν μια σκιά
που σεργιανάει στον Άδη
τη δικιά σου μυρωδιά.

Κι είναι λέω ο παράδεισος για μας, αγάπη μου μικρή,
να μοιραζόμαστε τούτη τη κόλαση μαζί.



Από το αεροπλάνο - Κώστας Χατζής
Στίχοι: Σώτια Τσώτου
Μουσική: Κώστας Χατζής



Το έξοχο τραγούδι «Από το αεροπλάνο», σε μουσική του Κώστα Χατζή και στίχους της Σώτιας Τσώτου, είναι γραμμένο με αφορμή το στρατιωτικό πραξικόπημα της 21ης Απριλίου του 1967 και τα όσα έζησε η εξαίρετη στιχουργός στο αεροδρόμιο του Ελληνικού.

Η Σώτια Τσώτου ήταν στα μέσα της δεκαετίας του 60 μια νεαρή ανερχόμενη δημοσιογράφος, που έκανε πολιτικό ρεπορτάζ για την εφημερίδα Ελευθερία. Η Εφημερίδα διέκοψε την κυκλοφορία της την 21η Απριλίου του 1967, την ίδια μέρα που έλαβε χώρα το στρατιωτικό πραξικόπημα. Η Σώτια Τσώτου με το κλείσιμο της εφημερίδας έμεινε άνεργη και σκέφτηκε να αναζητήσει δουλειά στη Θεσσαλονίκη, συγκεκριμένα στο συγκρότημα Βελλίδη, που εξέδιδε τις εφημερίδες Μακεδονία και Θεσσαλονίκη. Φτάνοντας στο αεροδρόμιο του Ελληνικού αντίκρισε έκπληκτη τη χούντα σε όλο της το μεγαλείο: στρατός, άρματα μάχης και μια πληθώρα ανθρώπων που ήλεγχαν εξονυχιστικά όλους όσους έφταναν εκεί για να ταξιδέψουν ή όσους επέστρεφαν. Η Σώτια Τσώτου τη στιγμή που έπαιρνε το δελτίο επιβιβάσεως συνελήφθη, υποβλήθηκε σε εξονυχιστικό έλεγχο και αυστηρότατη ανάκριση που κράτησε ώρες ολόκληρες. Φυσικά έχασε το αεροπλάνο.

Αφού τελείωσε το μαρτύριο της και δεν βρέθηκαν εις βάρος της ενοχοποιητικά στοιχεία, αφέθηκε ελεύθερη. Έπειτα από τόσες ώρες στο ανακριτικό γραφείο του αεροδρομίου, ταλαιπωρημένη, αηδιασμένη και φοβισμένη, επιβιβάστηκε στο επόμενο αεροπλάνο για την Θεσσαλονίκη. Όταν απογειώθηκε, κοίταξε από ψηλά και είδε πως είχαν καταντήσει την Ελλάδα του Ρίτσου, του Σεφέρη και του Ελύτη οι συνταγματάρχες. «Κοίταξε πως φαντάζουν από εδώ ψηλά» σκέφτηκε. «Μυρμήγκια. Μοιάζουν μυρμήγκια οι άνθρωποι». Και πράγματι, μυρμήγκια έμοιαζαν οι συνταγματάρχες και το καθεστώς τους από ψηλά.

Πριν ακόμα σβήσει η επιγραφή του αεροπλάνου «προσδεθείτε», εκείνη έλυσε την ζώνη ασφαλείας και αισθάνθηκε να της φεύγει ένα βάρος, μαζί και ο φόβος που είχε νιώσει στα χέρια τους. Ένιωσε ελεύθερη και συγχρόνως θυμωμένη με όλα αυτά που είχε ζήσει και αντικρίσει στο αεροδρόμιο. Εκείνη τη στιγμή έδωσε μια υπόσχεση στον εαυτό της, ότι το πρώτο της ρεπορτάζ όταν θα ξανάβρισκε δουλειά, θα ήταν σχετικό με αυτά, αλλά και με τα συναισθήματα των ανθρώπων που βλέπουν τον κόσμο από ψηλά. Από το αεροπλάνο. Τελικά φτάνοντας στην Θεσσαλονίκη δεν βρήκε δουλειά στο συγκρότημα Βελλίδη. Ήταν γραφτό να μην συνεχίσει την καριέρα της ως δημοσιογράφος. Έτσι, εκείνο το ρεπορτάζ που ετοίμαζε για τη στήλη κάποιας εφημερίδας έγινε ευτυχώς στίχος, αφού η Σώτια Τσώτου ασχολήθηκε από τότε με την ποίηση και το τραγούδι.

Πολύ με πίκρανες ζωή
μακριά θα φύγω ένα πρωί
θ' ανέβω σ' ένα αεροπλάνο
να δω τον κόσμο από κει πάνω

Όταν κοιτάς από ψηλά
μοιάζει η γη με ζωγραφιά
και συ την πήρες σοβαρά
και συ την πήρες σοβαρά

Μοιάζουν τα σπίτια με σπιρτόκουτα
μοιάζουν μυρμήγκια οι ανθρώποι
το μεγαλύτερο ανάκτορο
μοιάζει μ' ένα μικρούλι τόπι

Κι όλοι αυτοί που σε πικράνανε
από ψηλά αν τους κοιτάξεις
θα σου φανούν τόσο ασήμαντοι
που στη στιγμή θα τούς ξεχάσεις

Αγαπημένη μου, μην κλαις
πάμε μαζί ψηλά, αν θες
να δεις τη γη απ' τη σελήνη
ένα φεγγάρι είναι και κείνη

Όταν κοιτάς από ψηλά
μοιάζει ο κόσμος ζωγραφιά
και συ τον πήρες σοβαρά
και συ τον πήρες σοβαρά

Μοιάζουν οι πύργοι με κουκλόσπιτα
και τα κανόνια με παιχνίδια
από ψηλά δεν ξεχωρίζουνε
οι ομορφιές και τα στολίδια

Κι ό,τι σε πλήγωσε ή σε θάμπωσε
από ψηλά αν το κοιτάξεις
θα σου φανεί τόσο ασήμαντο
που στη στιγμή θα το ξεχάσεις.




22 σχόλια:

  1. Για το τζεινο με τον Παπαζογλου τζαι την αδερφή του εν ειχα ξαναδιαβάσει...

    Για το πρωτο εγραψα τζαι εγω παλιά (και βαλλω σου απουσία! :Ρ)
    http://drprasinada.blogspot.com/2012/03/blog-post_13.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εθκιέβασα την ανάρτηση σου τότε...μάνι-μάνι να μου βάλεις απουσία! Τα ποστς που διαβάζω εν παραπάνω που τα ποστς που σχολιάζω :)

      Διαγραφή
    2. Ναι ξέρω το τζαι εγω διαβάζω πολλά παραπάνω απο οσα σχολιάζω. :)

      Διαγραφή
  2. Μα ηνταμπον τούτα τα κοψοφλεβικα τραγούδια που μας έβαλες ολάν? Βάλε σιορ κανένα Πανταζή καμιάν Αντζελα να μερακλώσουμε. Κανένα Ξυλούρη ατε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πανταζήν α; χμμμμμ ξέρεις το ότι εν τζαι μπόρω να σου χαλάσω χατίρι...

      Πίσω στο 1994 λοιπόν, ο ΛΕ-ΠΑ εν στο στούντιο τζαι ηχογραφεί ένα καινούριο δίσκο. Σε κάποιο διάλειμμα που εκάμαν (να πάει να κατουρήσει ο ηχολήπτεις, να νιφτεί ο ΛΕ-ΠΑ κλπ) αθθυμήθηκεν ο Λευτέρης ότι έπρεπεν να πάει να γοράσει τηλεόραση γιατί εν εδούλευκεν η δική του τζαι εν εμπορούσεν να χάσει το 3-2-1 ΑΝΤ1.

      Πάει λοιπόν βουρητός στον Κωτσόβολο για να πιάει τηλεόρασην. Τζιαμέ εξυπηρετεί τον μια αιθέρια ύπαρξη η οποία με πολλή τσαχπινιά δείχνει του τες τηλεοράσεις. Ππίξιαρ-ιν-ππίξιαρ, τζαι φλατ τζαι ντίτζιταλ τζαι ξέρω γιω κουέντες.

      Έπαθεν πλάκαν με τζίνον που εθώρεν ο Λευτέρης.
      Εζάωσεν που λαλούμεν.
      Ετρέμαν τα πόθκια του, ετρέμαν τα σιέρκα του, εττάττιζεν.

      Μετα κόπων και βασάνων, εφόρτωσεν την τηλεόρασην τζι επήρεν την έσσω.
      Με το που την βάλλει πας το πουφέ, ήρτεν του η έμπνευση τζαι άρκεψεν να τραγουδά κάτι που θα εγίνετουν μεγάλο σουξέ στη συνέχεια:

      ♪♫ Η ωραιότερη plasma του κόσμου
      για μένα είσ' εσύυυυυυυυ... ♪♫

      Διαγραφή
    2. Αυτά είναι τραγούδια οί οι πατσαβούρες που έβαλες που πάνω.

      Διαγραφή
  3. πολλά αγαπημένα ούλλα τα τραγούδια :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. invictus ευχαριστουμε για την πληροφορηση. Εν το ηξερα για καποια τραγουδια... αρεσε μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. εσυγκίνησες με πάρα πόλλα... κάποιες ιστοριες που αναφερεις ειχα μου τες διηγηθει με τον πιο ωραιο τρόπο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ανέκαθεν άρεσκεν μου να ψάχνω τες "ιστορίες" πίσω από τους στίχους ή τη μουσική. Αποκτά "ζωή" το τραγούδι μετά

      Διαγραφή
  6. οκ που τη μια εσυγκινήθηκα τζιαι που την άλλη ενευρίασα με τον Παπάζογλου. "Μάνα μου ρε" για την αρφούα του, αλλά που δαμέ τζιαι να πάει, όποτε ακούω τον Άυγουστο που ήταν αγαπημένο, θα νευριάζω. Για ποιο πλογκερ τζιαι πλογκερ λαλείς γιε μου, που εκατάφερες με να νευριάζω με αγαπημένο τραγούδιν! Α;!

    Την παραγγελία μου της προηγούμενης ανάρτησης έκαμες την, οξά ακόμα; Τικ-τοκ περιμεεεενω.

    Α, τζιαι έλυσες μου τα νεύρα μου, ΕΝ ΕΙΜΑΙ ρομποτ, κανέι φκαρ το το μαυρογέριμο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και μένα μου χάλασες την εικόνα που είχα για τον Αύγουστο... :( ατε ρε...

      Διαγραφή
  7. Όταν μια φίλη μου συνάντησε τη Νικολακοπούλου και τη ρώτησε τι σκεφτόταν όταν έγραφε την πίστα με το φόσφωρο η Λίνα απάντησε "τίποτα, έγραφα μαλακίες σε χαρτοπετσέτα να περάσει η ώρα"

    Δίδαγμα: όσο κυνικό κι αν ακούγεται, συχνά υπερτιμούμε κάποιους στίχους/στιχουργούς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οι "μαλακίες" της Νικολακοπούλου είναι πολλές φορές κλάσεις ανώτερες από τα "αριστουργήματα" ούτω καλούμενων στιχουργών. Ισχύει και το αντίθετο πάντως, συχνά υποτιμούμε κάποιους στίχους κυρίως λόγω του στιχουργού...

      Διαγραφή
    2. Δεν διαφωνώ αγαπημένε επί της ουσίας

      Διαγραφή
  8. Πολύ ενδιαφερουσα ανάρτηση , δεν ήξερα την ιστορία των τραγουδιών... Η ιστορία του τραγουδιού του Θηβαίου και των δυο τραγουδιών του Παπάζογλου με συγκίνησαν..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τραγικές ιστορίες και οι δύο. Και όντως, πολλά τραγούδια (ελληνικά και ξένα) γράφτηκαν με αφορμή μεγάλο πόνο

      Διαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...