Τρίτη, 3 Δεκεμβρίου 2013

Στην Ούλωφ Πάλμε

Διάβαζα χτες την είδηση για το θάνατο του κύπριου φοιτητή στην φοιτητική εστία στην Ούλωφ Πάλμε. Δεν τον γνώριζα τον τύπο αλλά στεναχωρήθηκα. Χάθηκε τόσο άδικα στα 19 του. Αιωνία του η μνήμη κι ο Θεός να δίνει δύναμη και κουράγιο σ' αυτούς που έμειναν πίσω.

Αφορμή για αυτή την ανάρτηση μπορεί να ήταν η τραγική είδηση μα δεν θα σου μιλήσω για αυτό. Θα σου πω πώς έζησα εγώ στην Ούλωφ Πάλμε.

Το 1997 λοιπόν, με βρίσκει δευτεροετή φοιτητή στο ΑΤΙ να κάνω το "industrial training" μου στο Τμήμα Πληροφορικής της ΔΕΗ στην Αθήνα. Μαζί με 3 φίλους τότε αποφασίσαμε -εφόσον είχαμε το δικαίωμα- να κάνουμε την εκπαίδευσή μας στο εξωτερικό και πιο συγκεκριμένα στην Αθήνα. Οι δυο (ο υποφαινόμενος κι άλλος ένας) στη ΔΕΗ στο κέντρο της Αθήνας κι οι άλλοι 2 σε μια άλλη εταιρία στην Παλλήνη. Κοινό στοιχείο των τεσσάρων μας, η διαμονή. Για τον ενάμιση μήνα που διήρκησε η "εκπαίδευση", μείναμε στη φοιτητική εστία στην Ούλωφ Πάλμε, στην Πανεπιστημιούπολη στα Ιλίσια. Σχεδόν τζάμπα. Σκέψου ότι πληρώσαμε κάτι περισσότερο από 30 λίρες έκαστος για να μείνουμε εκεί ενάμιση μήνα! Το λες και super deal, ε κύριε Φερεντίνο;

Φτάνουμε που λες στην Αθήνα, πάμε στην εστία, δίνουμε τα στοιχεία μας, πληρώνουμε, παίρνουμε τα κλειδιά μας και πάμε στα δωμάτια. Μέναμε δυο-δυο στο δωμάτιο. το ένα δωμάτιο στο δεύτερο όροφο και το άλλο στον τρίτο.

Το δωμάτιο ήταν μικρό μεν, αρκετό δε για ένα φοιτητή. Είχε μέσα δύο κρεβάτια, ένα τραπέζι, δύο καρέκλες, ένα νιπτήρα κι έναν καθρέφτη. Τί έλειπε; Α, γεια σου! Η τουαλέτα! Τουαλέτες δεν υπήρχαν στα δωμάτια, υπήρχαν κοινόχρηστες τουαλέτες και ντουζ σε κάθε όροφο.

Αραδιάζουμε που λες τα συμπράκαλά μας (μια βαλίτσα, μη φανταστείς) χάμω και λέμε να πάμε μια βόλτα να δούμε το κτήριο. Βγαίνοντας από το δωμάτιο, έπεσε το μάτι μας στο απέναντι ακριβώς δωμάτιο. Στην πόρτα του απέναντι δωματίου καλύτερα. Όπου υπήρχε κολλημένο ένα άδειο πακέτο τσιγάρων. Κοιτάζοντας τη διπλανή πόρτα είδαμε ακριβώς το ίδιο πράγμα, και στην παραδίπλα και ούτω καθεξής. Η κάθε πόρτα είχε πάνω ένα άδειο πακέτο τσιγάρων στο οποίο άφηνες μηνήματα γραμμένα σε χαρτί. Τα μηνύματα υποθέτω θα ήταν του στυλ "Απόψε θα μαζευτούμε στο δωμάτιο του Γιώργου, χόρτο μη φέρεις, έχουμε" ή "πού είσαι μωρή καργιόλα, όλη μέρα σε ψάχνω!" η κάτι τέτοιο τελοσπάντων. Εμείς πάντως δε βάλαμε πακέτο. Ποιός να μας ψάξει άλλωστε, σάμπως μας ήξερε και κανείς εκεί μέσα;

Στο διάδρομο που ήταν το δικό μας δωμάτιο, 2-3 δωμάτια παραπέρα, υπήρχε μια πόρτα η οποία ήταν διαφορετική από όλες όσες είχα δει. Για δύο λόγους. Πρώτον, αντί κουτί τσιγάρων υπήρχε κανονικό γραμματοκιβώτιο και δεύτερον, υπήρχε κουδούνι. Μάλιστα. Υπήρχε κουδούνι έξω από την πόρτα. Ρωτώντας λοιπόν, μάθαμε ότι ο ένοικος του εν λόγω δωματίου ήταν από τους λεγόμενους "αιώνιους φοιτητές", απ' αυτούς που είναι δηλωμένοι φοιτητές αλλά δεν αποφοιτούν ποτέ. Έμενε μόνιμα εκεί, είχε παντρευτεί, είχε και παιδιά (!!) και ζούσε μέσα στη φοιτητική εστία. Μια χαρά!

Περπατώντας λοιπόν στο κτήριο, είπαμε να περάσουμε να δούμε και τις τουαλέτες και τα ντουζ που βρίσκονταν στον όροφό μας. Ένα έχω να σου πω: οι τουαλέτες και οι ντουζιέρες του στρατού ήταν ολοκάθαρες μπροστά τους! Ίου και γιαξ και δεαξ και δε συμμαζεύεται! Χάλια! Χάλια!

Οπόταν αγαπητή μου προέκυψε θέμα εκεί! Τί θα κάνουμε; Πώς θα τη βγάλουμε ενάμιση μήνα με τέτοια κατάσταση! Και μετά από ολιγόλεπτο πάνικ ατάκ, καταλήξαμε στο δωμάτιο όπου μετά από σύσκεψη βρήκαμε τη λύση! Μα φυσικά! Είναι τόσο απλό! Θα κάνουμε μπάνιο ΜΕΣΑ στο δωμάτιο! Με συνοπτικές διαδικασίες αγοράσαμε φουσκωτή πισίνα απ' αυτήν που παίζουν τα παιδιά και ένα κομμάτι λάστιχο το οποίο θα συνδέαμε φυσικά στη βρύση του νιπτήρα για να μετατρέψουμε την πισινούλα μας σε ντουζιέρα!



Η αλήθεια είναι πως δεν χρησιμοποιήσαμε ποτέ την πισίνα. Ούτε το λάστιχο. Βγαίνοντας αργότερα και περπατώντας μέσα στο κτήριο (προφανώς κοιτάζοντας σαν χάνοι) πέσαμε πάνω σε έναν τύπο (κυπραίο μάλιστα) ο οποίος υποθέτω ότι επέστρεφε από τα ντουζ (εκτός κι αν κάποιος κυκλοφορεί τυλιγμένος την πετσέτα και με το μαλλί βρεγμένο από βίτσιο). Ακολούθησε ο εξής μίνι-διάλογος:

- Εν τα μπάνια που γυρεύκετε; Είσαστεν κυπραίοι, έννεν;
- Ναι!
- Ελάτε μαζί μου...

Τον ακολουθήσαμε στις σκάλες. Ανεβήκαμε στον 5ο όροφο και μπήκαμε στις κοινόχρηστες τουαλέτες/ντουζιέρες του 5ου ορόφου.
Τάξις και καθαριότις! Σχεδόν γκλαμουριά!
Πατημένοι, επιστρέψαμε στα δωμάτια, πήραμε πετσέτες, σαμπουάν, σαπούνια κλπ και βουρ στον 5ο για μπάνιο!
Είναι αυτές οι μικρές χαρές της ζωής που ακους καμιά φορά να λένε κάποιοι...

Με το αποχετευτικό και καλλωπιστικό μας πρόβλημα λυμένο πια, μπήκαμε στην ανέμελη ρουτίνα μας.

Πάμε που λες πρώτη μέρα στη "δουλειά".
Παρουσιαζόμαστε στα γραφεία της ΔΕΗ που μας είχαν πει από προηγουμένως, και πάμε στον κύριο τάδε ο οποίος μας περίμενε.

"Ρε, καλώς τα παιδιά από την Κύπρο" ματς-μουτς, χειραψίες, συστάσεις κλπ.

Κάτσαμε σε ένα γραφείο μ' έναν υπολογιστή. Χρειάστηκε να περάσον περίπου 20 λεπτά για να καταλάβει ο υπεύθυνός μας πόσο πλήτταμε οπόταν μας ρώτησε αν χρειαζόμαστε κάτι. Τον ρωτήσαμε αν μπορούσαμε να έχουμε ίντερνετ. "Μισό" μας λέει και παίρνει το τηλέφωνο.

- Έλα Βιβή, θα σου στείλω κάτω τα παιδιά που ήρθαν από την Κύπρο και δώσε τους λεφτά να πάνε να πάρουν κάποια πράγματα που χρειάζονται

(κάπου εδώ πρέπει να τον ρώτησε η Βιβή πόσα λεφτά θέλουμε)

Έκλεισε με το χέρι του το ακουστικό και μας ρώτησε πόσα λεφτά θέλουμε για τον εξοπλισμό και τη συνδρομή. Του είπαμε πως δεν ξέρουμε.

- Βιβή, σε πιάνω σε λίγο.

Κλείνει το τηλέφωνο και παίρνει τηλέφωνο σε ένα κατάστημα της Φόρθνετ που ήταν εκεί κοντά. Ρώτησε πόσα θα στοιχίσουν μόντεμ και συνδρομή, πήρε τη Βιβή της είπε το ποσό και μας έστειλε κάτω. Πήραμε τα λεφτά, πήγαμε στο Φόρθνετ και μετά από λίγο επιστρέψαμε με ένα μόντεμ και μια συνδρομή 3 μηνών.

Συνδέσαμε το μόντεμ στον υπολογιστή, κάναμε ντάϊαλ τον αριθμό για να συνδεθούμε και ακούσαμε το μαγευτικό ήχο του μόντεμ που συνδέεται στον κυβερνοχώρο! Sweet music through my ears! Ίντερνετ όμως γιοκ! Βρε αμάν, βρε ζαμάν, τίποτα! Νάδα!

Παίρνω τηλέφωνο στη Φόρθνετ.

- Ναι γειά σας, πήραμε πριν από λίγο...μπλα μπλα μπλα...αλλά δεν...μπλα μπλα μπλα...
- Έχετε βάλει τις ρυθμίσεις για το διακομιστή μεσολάβησης στο φυλλομετρητή σας;
- Ποιός ήρθε;

Χρειάστηκεν 5-6 λεπτά συζήτησης για να καταλάβω ότι μου μιλούσε για τον proxy server στις ρυθμίσεις του browser.

Στο IRC είπαμε να μπούμε μανίτσα, όχι να σερφάρουμε αλά-Ζαμπούνης!

Μ' αυτά και μ' αυτά, λύσαμε και το πρόβλημα της σύνδεσης και ξεχυθήκαμε στους δρόμους του κυβερνοχώρου και δη στο IRC.

Μεταξύ των DCC-chats, έπρεπε να κάνουμε και λίγη "δουλειά" για να δικαιολογήσουμε και το...μισθό μας! Ναι, πληρωνόμασταν κιόλας. Λίγα, μη φανταστείς αλλά αρκετά για να μας συντηρούν. Έτσι, μας ζητήθηκε από τον υπεύθυνο να φτιάξουμε ένα πρόγραμμα το οποίο να υπολογίζει και να ετοιμάζει γραφικές παραστάσεις κι άλλα περίεργα για κάτι ορυχεία της ΔΕΗ κλπ κλπ. Ντάξει, ξεκινήσαμε ένα προγραμματάκι αλλά μέχρι εκεί.

Τα πρωϊνά τη βγάζαμε με κάμποσο σερφάρισμα στο ίντερνετ και λίγο προγραμματισμό. Το μεσημέρι στα Goody's στην Πλατεία Κάνιγγος για φαγητό και μετά στην εστία. Λίγη ξεκούραση και μετά βόλτες σε μαγαζιά, καφετέριες κλπ. Το βράδυ για κανένα ποτό και μετά πιλόττα μέχρι τα ξημερώματα. Και μετά δουλειά. Και κάπως έτσι ήταν οι καθημερινές μας. Την Παρασκευή κατεβαίναμε στον Πειραιά, ανεβαίναμε σ' ένα πλοιαράκι και πηγαίναμε σε νησιά. Πήγαμε Ύδρα, Μύκονο, Σαντορίνη, Πάρο, Σύρο.

Η πλάκα ήταν όταν είχαμε ξεκινήσει για να πάμε σ' ένα νησί, δε θυμάμαι ποιό νησί, και αποκοιμηθήκαμε στο πάτωμα του πλοίου. Μπροστά από το μπαρ. Όταν άνοιξε σε κάποια φάση το μπαρ κι άρχισαν να μας τσαλαπατούν, σηκωθήκαμε πάνω για να διαπιστώσουμε ότι είχαμε φύγει ήδη από το εν λόγω νησί στο οποίο ουδέποτε κατεβήκαμε εφόσον κοιμόμασταν, και έτσι καταλήξαμε Μύκονο και μετά Σαντορίνη. Στη Σαντορίνη βρήκαμε κάποιον Nick-the-Greek ο οποίος ενοικίαζε κάτι δωματιάκια και μας βόλεψε κάπου και περάσαμε ένα σούπερ Σαββατοκύριακο. Μόνο που δεν ήταν ακριβώς Σαββατοκύριακο γιατί τη Δευτέρα κατά το μεσημεράκι που ξυπνήσαμε, θυμηθήκαμε ότι έπρεπε να είμασταν στη δουλειά κι όχι στην παραλία οπόταν πήραμε τηλέφωνο ότι "κάτι έτυχε και δεν θα μπορέσουμε να έρθουμε σήμερα". Επιστρέψαμε Τρίτη πρωί στην Αθήνα και πήγαμε δουλειά λίγο πριν το μεσημέρι. Αυτά είναι flexible ωράρια, όχι αστεία!

Στην εστία στην Ούλωφ Πάλμε η ζωή κυλούσε ωραία, φοιτητικά. Τα βράδια όλο κι από κάποιο μπαλκόνι θα ακουγόταν μουσική οπόταν μαζευόταν το μισό κτήριο κι έπινε μέχρι πρωΐας, στα δε μπαλκόνια ενίοτε άναβαν και οι κυπριακές φουκούδες και ένιωθες τη τσίκνα της σιεφταλιάς κι αγαλλίαζε η ψυχή σου! Αγοράσαμε πάμπολλα CDs τότε από τα Metropolis. Θυμάμαι ήταν σουξέ τότε το "Bitch" της Meredith Brooks. Αλήθεια, τί γίνεται εκέινη η ψυχή; Τί άλλο; Α ναι. Πήγαμε και στο Rockwave Festival τότε, που έγινε στη Ριζούπολη. Ήταν το δεύτερο Rockwave Festival που πλέον έχει γίνει θεσμός.

Στη δε δουλειά και επειδή ενδεχομένως να διέκριναν οι υπεύθυνοι ότι δεν προχωρούσε το θέμα με το πρόγραμμα στατιστικών και αναλύσεων (ποιός ήρθε?) μας εισηγήθηκαν αν θέλουμε να πάμε στη Μεγαλόπολη στην Πελοπόννησο όπου είναι τα ορυχεία λιγνίτη της ΔΕΗ για να δούμε επί τόπου πώς γίνεται η δουλειά κλπ. Άσε που θα πληρωνόμασταν και κατιτίς έξτρα! Τα "βαρέα και ανθυγιεινά" που λένε; Ποιός ξέρει... Πήραμε λοιόν το ΚΤΕΛ και πήγαμε στη Μεγαλόπολη. Ή Μεγαλούπολη, δεν είμαι σίγουρος. Εκεί, στην Πελοπόννησο εν πάσει περιπτώσει. Κάτσαμε 2-3 μέρες εκεί και μετά επιστρέψαμε στη βάση μας.

Ο καιρός πέρασε πολύ γρήγορα. Ούτε που το καταλάβαμε για πότε πέρασε ενάμιση μήνας! Κι έτσι, πήραμε το αεροπλάνο και επιστρέψαμε στα πάτρια εδάφη. Έχοντας ολοκληρώσει την αποστολή μας κι αφήνοντας και άλλο ενάμιση μήνα σύνδεσης με τη Φόρθνετ έτσι για μπουρμπουάρ.

Και το φυλλομετρητή έτοιμό με όλες τις ρυθμίσεις για το διακομιστή μεσολάβησης! Αμ πώς!


18 σχόλια:

  1. δρομολογητές, διακομιστές και πώς συμπεριφέρεται το μόντεμ. αρέσκουν μου πολλά οι ελληνικές ορολογίες του διαδικτύου. αρχικοποίηση εφαρμογής!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αρχικοποίησε τον πίνακα με διακριτές μονάδες αλλά πρόσεχε τη σκανδάλη του κυρίως κλειδιού ρε!

      Διαγραφή
  2. ω ντήαρ τι εποχές και περιοχές μου θύμισες!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Φοιτητικη ζωη στην αθηνα τελη δεκαετιας του 90. Ολα τα λεφτα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Τι ωραία που εννά επεράσετε!! Ε το τζιαι εγώ που είμαι δαπάνω στα Ιλίσια, τζιαι καρτερώ να ανοίξει το πανεπιστήμιο, κάμνω τα ίδια πράματα (ντα ακόμα να πάω σε νησιά. είπα να μεν το παρακάμω! :Ρ) τζιαι εν δουλεύκω. Ωραία η ζωή στην Αθήνα.. :/

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ωραία η φοιτητική ζωή, γενικά οπουδήποτε!

      Διαγραφή
  5. ".....Ίου και γιαξ και δεαξ..."
    !!!! Το "δέαξ" πρέπει να έshιει που το δημοτικόν να το ακούσω (βλέπε πριν το 1985...).....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το δεάξ εγώ έμαθα το που τη Γρούτα πάντως. Μα πού εχάθην τούτη σιόρ εν το μεταξύν;

      Διαγραφή
  6. Δεν έκαμα φοιτητής να ξέρω, αλλά αζουλεύκω σας :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. ...και μόλις έμαθα για τον πολύ ενδιαφέροντα κύριο Πάλμε...τι εννοείς έννεν τούτο το θέμα μας;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Ήντα καλά τζιαι νοσταλγικά.
    Εν ωραίο να έχεις τόσο όμορφες αναμνήσεις. :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...