Παρασκευή, 30 Αυγούστου 2013

Ένα τραγούδι, μια ιστορία

Ένα μικρό αφιέρωμα στις ιστορίες που κρύβονται πίσω από κάποια τραγούδια...


Ερωτικό - Ελευθερία Αρβανιτάκη
Στίχοι: Ναπολέων Λαπαθιώτης
Μουσική: Νίκς Ξυδάκης


Το ποίημα το οποίο ο Νίκος Ξυδάκης μελοποίησε, γράφτηκε στις 07/08/1928 από τον Ναπολέων Λαπαθιώτη.

Το ποίημα έχει ακροστιχίδα και σχηματίζει το όνομα «Κώστας Γκίκας» που ήταν η μεγάλη αγάπη του ποιητή. Το τραγούδησε με υπέροχο τρόπο η Ελευθερία Αρβανιτάκη.

Καημός αλήθεια να περνώ, του έρωτα πάλι το στενό
Ωσπου να πέσει η σκοτεινιά μια μέρα του θανάτου.
Στενό βαθύ και θλιβερό που θα θυμάμαι για καιρό
Τι μου στοιχίζει στην καρδιά το ξαναπέρασμα του.
Ας είν' ωστόσο, τι ωφελεί γυρεύω πάντα το φιλί
Στερνό φιλί, πρώτο φιλί και με λαχτάρα πόση.

Γυρεύω πάντα το φιλί αχ, καρδιά μου, που μου το ‘τάξανε πολλοί
Κι όμως δε μπόρεσε κανείς, ποτέ να μου το δώσει.
Ίσως μια μέρα όταν χαθώ γυρνώντας πάλι στο βυθό
Και με τη νύχτα μυστικά γίνουμε πάλι ταίρι
Αυτό το ανεύρετο φιλί που το λαχτάρησα πολύ
Σαν μια παλιά της οφειλή να μου το ξαναφέρει.



Προσέχω δυστυχώς - Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Στίχοι: Μάνος Ξυδούς
Μουσική: Μάνος Ξυδούς



Το 2002 ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου κυκλοφορεί το άλμπουμ του με τίτλο “Προσέχω δυστυχώς”. Στο νούμερο 3 του δίσκου, υπήρχε το ομώνυμο τραγούδι. Οι στίχοι και η μουσική του εν λόγω τραγουδιού ήταν του αξέχαστου Μάνου Ξυδούς.

Το κομμάτι είναι εμπνευσμένο από την κόρη του Ξυδούς, την δεκαεφτάχρονη -τότε- Νέλλη. Η Νέλλη, που βρισκόταν στο στούντιο, σε κάποια φάση βαρέθηκε και θέλησε να φύγει. Ο πατέρας της, της είπε να προσέχει κι αυτή του απάντησε ”προσέχω δυστυχώς…”

Λίγη ώρα αργότερα, ο Μάνος είχε κάνει τη φράση της τραγούδι…

Όχι μην πας στο σινεμά
έχει ακατάλληλη ταινία
ποτέ στον δάσκαλο μην αντιμιλάς
κι ας σου μαθαίνει λάθος ιστορία

Έτσι μεγάλωσα μ’ αυτές τις συμβουλές
και σένα δίπλα να μου λες δε σε αντέχω
έδινα τόπο στην οργή και μέτραγα πληγές
γιατί με τρόμαζε η σκέψη να μη σ’ έχω

Προσέχω δυστυχώς
μα δεν υπάρχει τρόπος να ξεφύγω
Προσέχω δυστυχώς
κι έτσι πεθαίνω μαζί σου λίγο λίγο

Από το κρύο βλέμμα σου παγώνουν οι ευχές
οι δρόμοι μας χωρίζουν σαν διχάλα
τι κέρδισες που σου ‘λεγα σε όλα πάντα ναι
αφού δεν σου ‘φτάσαν του γυρισμού τα νούλα

Προσέχω δυστυχώς
μα δεν υπάρχει τρόπος να ξεφύγω
Προσέχω δυστυχώς
κι έτσι πεθαίνω μαζί σου λίγο λίγο.



Φύσηξε ο Βαρδάρης - Νίκος Παπάζογλου
Στίχοι: Νίκος Παπάζογλου
Μουσική: Νίκος Παπάζογλου


Στο δίσκο του Παπάζογλου “Μέσω Νεφών” που κυκλοφόρισε το 1986 υπήρχε το εκπληκτικό “Φύσηξε ο Βαρδάρης”. Ένα τραγούδι που πίσω του κρύβει μια τραγική ιστορία.

Το Νίκο, όταν ήταν μικρός, τον πήγαινε η αδελφή του στο σχολείο. Ένα πρωινό στη στάση του λεωφορείου, κάτω από πολύ βροχή και δυνατό αέρα, ο οδηγός του λεωφορείου έχασε τον έλεγχο και σκότωσε την αδελφή του μπροστά στα μάτια του μικρού τότε Νίκου.

Αυτό το τραγούδι είναι αφιερωμένο στη νεκρή αδελφή του. Κι είναι ένα τραγούδι που όποτε το τραγουδούσε έκλαιγε...

Φύσηξε ο Βαρδάρης και καθάρισε
Ήλιος λες και τελείωσε ο χειμώνας
Βγήκα μια βόλτα και μπροστά της βρέθηκα
Στάθηκα κι απόμεινα κοιτώντας

Φλόγες ζωηρές που τρεμοπαίζουνε
τα ρούχα, τα μαλλιά της στον αέρα
Στη στάση πέρα-δώθε σπινθηρίζουνε
τα δυο της μάτια, κάρβουνα αναμμένα

Πριν να σε χορτάσουνε τα μάτια μου
σε άρπαξε θαρρείς το λεωφορείο
κι έμεινα να κοιτώ καθώς χανόσουνα
κι έφτανε ως το κόκαλο το κρύο.



Μόχα - Παύλος Παυλίδης
Στίχοι: Παύλος Παυλίδης
Μουσική: Παύλος Παυλίδης


Το Μόχα περιλαμβάνεται στο δίσκο “Αφού λοιπόν ξεχάστηκα εδώ πέρα”.

Σε μία συνέντευξή του το Μάιο του 2004 ο Παύλος Παυλίδης είχε πει τα εξής:

Είναι παράξενη ιστορία. Το κομμάτι αυτό γράφτηκε καθ’ οδόν, σ’ ένα ταξίδι στην άγονη γραμμή. Είχα γράψει το πρώτο κουπλέ και έτσι όπως καθόμουν στην καμπίνα σκέφτηκα ότι ήταν η πρώτη φορά που μιλάω για έναν ήρωα, που θα ήθελα να έχει όνομα. Κι ενώ το ποίημα μιλάει για ένα φανταστικό πρόσωπο, το οποίο υποτίθεται ότι είναι ναύτης, ακριβώς μπροστά μου είχα ένα βιβλίο με τον τίτλο «Μόχα ο Τρελός, Μόχα ο Σοφός».

Εγώ δεν ήξερα καν για ποιο πράγμα μιλάει αυτό το βιβλίο και συνέχισα, τέλος πάντων, με αυτή τη φράση τα στιχάκια που έγραφα και έφτασα και στο τέλος του κομματιού. Μετά άνοιξα το βιβλίο και διαπίστωσα ότι ο Μόχα ήταν ένας τύπος που είχε πεθάνει από τα βασανιστήρια σε μια φυλακή κάποιας αφρικάνικης χούντας – νομίζω στη Νιγηρία, αλλά δεν είμαι σίγουρος. Φαντάζομαι ότι είναι το υποκοριστικό του Μοχάμετ.

Αυτός ο άνθρωπος, λοιπόν, καταδικάστηκε επειδή κάθε φορά που είχε κάτι σημαντικό στο μυαλό του έβγαινε στο δρόμο και το φώναζε – εξ ου και ο τίτλος – παρατσούκλι του βιβλίου «Μόχα ο Τρελός, Μόχα ο Σοφός».

Κατηφορίζαμε τις θάλασσες παρέα
Και τα νησιά μας χαιρετούσαν μεθυσμένα
Μας τραγουδούσανε πουλιά παραδεισένια
Ήταν ωραία η ζωή ήταν ωραία

Μα ξεχαστήκαμε και βγήκαμε απ’ τον χάρτη
Και άρχισε η νύχτα πάλι νύχτα να ζητάει
Κάποιον να πάρει αγκαλιά να του μιλάει
Τον πιο μικρό τον πιο αθώο ναύτη

Μόχα ο τρελός, Μόχα ο σοφός, Μόχα ο πνιγμένος
Μόχα αυτός που όσο κι αν πιει πια δε μεθάει
Μες στο λιμάνι τριγυρνάει μαγεμένος
Μόχα αυτός που όλο τα κύματα κοιτάει

Μόχα ο τρελός ο σοφός ο τελειωμένος
Μόχα αυτός που τον ξεχώρισε η μοίρα
Τρέχει απ’ τα μάτια του η σκουριά και η αλμύρα
Μόχα αυτός που τραγουδάει ευτυχισμένος

Ξέρω τα κύματα μια μέρα αυτά τα βράχια
Θα τα διαλύσουν θα τα κάνουν όλα σκόνη
Θα έρχεται εκείνο το κορίτσι να ξαπλώνει
Πάνω στην άμμο και θα τραγουδάει τάχα

Ότι θα έρθω από μακριά κι εγώ σε λίγο
Ότι θα μείνουμε εκεί μαζί για πάντα
Αντίο θάλασσες και κύματα σαράντα
Θα λέω ψέματα πως δε θα ξαναφύγω

Έρχεται ο Μόχα ο τρελός πάλι χαμένος
Κοιτάει τις άγκυρες κι όλο φωνάζει βίρα
Μες στο λιμάνι τριγυρνάει μαγεμένος
Μόχα η σκουριά η σκουριά και η αλμύρα.



Η ώρα του stuff - Παύλος Σιδηρόπουλος
Στίχοι: Παύλος Σιδηρόπουλος
Μουσική: Παύλος Σιδηρόπουλος


Όταν κυκλοφόρησε ο δίσκος του Παύλου Σιδηρόπουλου “Φλου” το 1978 με τους Σπυριδούλα, συμμετείχε και μια γυναίκα που ερμήνευε την “ Ώρα του stuff”. Το όνομά της δεν αναφερόταν πουθενά στο κάλυμμα του δίσκου.

Στη Ριζούπολη, στο στούντιο της Columbia, υπήρχαν δύο αίθουσες ηχογράφησης κλεισμένες με τζαμαρία. Στο τζάμι συνήθιζαν να κρεμούν πινακάκια όπου σημειωνόταν ποιος ηχογραφεί στην κάθε αίθουσα.

Στη μία αίθουσα ήταν ο Παύλος και στην άλλη η Δήμητρά Γαλάνη. Κάποια στιγμή ο Παύλος γνωρίζοντας πως η Γαλάνη δουλεύει δίπλα, πλησίασε στη τζαμαρία για να την δει και της έκανε νόημα. Εκείνη πήγε κοντά του. «Δήμητρα, έλα να τραγουδήσεις κάτι» της πρότεινε.

Κάτι τέτοιο δεν ήταν εύκολο τότε, αφού οι εταιρείες δεν επέτρεπαν τις συνεργασίες. Οι συνθήκες όμως τους διευκόλυναν: δύο τζαμαρίες τους χώριζαν. Η Γαλάνη πήγε και τραγούδησε στα κλεφτά. Η συμμετοχή της θα έμενε μεταξύ τους.

Κίτρινο το σούρουπο η ώρα έξι και μισή
Πες μου κάτι μίλησε, δεν αντέχω τη σιωπή
κλείσε το παράθυρο, τρέμω και το σκέπασμα βαρύ
τούτη η πόλη γίνηκε ανυπόφορη πληγή

Δες βραδιάζει, μη μιλάς
μόνο έλα λίγο πιο κοντά

Ξέρω πως ανάσκελα θα μας βρουν ένα πρωί
σέρνοντας στο βλέμμα μας κάποια σιωπηλή κραυγή
άδειο θα ‘ν’ το πρόσωπο κι η ματιά τους αδειανή
μ’έναν αργό θάνατο να μας λιώνει το κορμί

Μη φοβάσαι, σβήσ’ το φως
δεν υπάρχει πού, πότε και πώς

Πριν τελειώσει η νύχτα αυτή
πριν μας έβρει το πρωί

Πες μου αν μ' αγάπησες όσο ο ήλιος την αυγή
όσο ο γκρίζος ουρανός κάποιας άνοιξης βροχή
αν τον φόβο μου έβλεπες πίσω από κάθε μου φιλί
πες μου αν μ' αγάπησες όσο η νύχτα τη σιωπή.



Αύγουστος - Νίκος Παπάζογλου
Στίχοι: Νίκος Παπάζογλου
Μουσική: Νίκος Παπάζογλου


Μετά το μεγάλο σεισμό της Θεσσαλονίκης ο Νίκος Παπάζογλου έστειλε την έγκυο γυναίκα του σε συγγενείς στην Αμερική επειδή το σπίτι τους υπέστη σοβαρές ζημιές και ήταν υπό κατάρρευση. Ο Μίκης Θεοδωράκης τον προσκάλεσε να μείνει μαζί του στο Βόλο για λίγο μέχρι να φτιαχτεί το σπίτι του.

Εκεί ερωτεύτηκε μια κοπελιά τόσο παράφορα που δεν άντεξε να μείνει κοντά της γιατί ένιωθε μεγάλη έλξη και δεν ήθελε να απατήσει τη γυναίκα του. Αποφάσισε να γυρίσει στη Θεσσαλονίκη και στο δρόμο της επιστροφής μέσα σε 20 λεπτά -όπως είπε και ο ίδιος- έγραψε ένα τραγούδι που το μισό το αφιέρωνε στην γυναίκα που ερωτεύτηκε στο Βόλο και το άλλο μισό στη νεογέννητη κόρη του.

Μα γιατί το τραγούδι να 'ναι λυπητερό
με μιας θαρρείς κι απ' την καρδιά μου ξέκοψε
κι αυτή τη στιγμή που πλημμυρίζω χαρά
ανέβηκε ως τα χείλη μου και με 'πνιξε
φυλάξου για το τέλος θα μου πεις

Σ' αγαπάω μα δεν έχω μιλιά να στο πω
κι αυτό είναι ένας καημός αβάσταχτος
λιώνω στον πόνο γιατί νιώθω κι εγώ
ο δρόμος που τραβάμε είναι αδιάβατος
κουράγιο θα περάσει θα μου πεις

Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά
την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε
καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά
διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε
θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό

Σε ποιαν έκσταση απάνω σε χορό μαγικό
μπορεί ένα τέτοιο πλάσμα να γεννήθηκε
από ποιο μακρινό αστέρι είναι το φως
που μες τα δυο της μάτια πήγε κρύφτηκε
κι εγώ ο τυχερός που το 'χει δει

Μες το βλέμμα της ένας τόσο δα ουρανός
αστράφτει συννεφιάζει αναδιπλώνεται
μα σαν πέφτει η νύχτα πλημμυρίζει με φως
φεγγάρι αυγουστιάτικο υψώνεται
και φέγγει από μέσα η φυλακή

Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά
την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε
καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά
διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε
θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό.



Ημερολόγιο - Χρήστος Θηβαίος
Στίχοι: Χρήστος Θηβαίος
Μουσική: Χρήστος Θηβαίος



Είναι φτωχά τα λόγια για να περιγράψει κανείς τα συναισθήματα που σου βγάζει αυτό το τραγούδι. Η ιστορία αυτού του τραγουδιού χαρακτιρίζεται λίγο πολύ ως τραγική. Το 1996 ο Χρήστος Θηβαίος συμμετείχε στο συγκρότημα “Συνήθεις Ύποπτοι”. Επηρεασμένος απο μία πολύ προσωπική του εμπειρία έγραψε το υπέροχο “Ημερολόγιο”.

Ο Θηβαίος ήταν καιρό ερωτευμένος με μία κοπέλα πολυ νεότερη του η οποία όμως δεν τον ήθελε και δεν του έδινε καμία απολύτως σημασία. Εκείνος την πολιορκούσε για πάρα πολύ μεγάλο διάστημα και έκανε ό,τι μπορούσε έτσι ώστε να είναι μαζί της.

Κάποια μέρα χτύπησε το τηλεφωνό του και ήταν εκείνη. Είχε συνηδητοποιησει πλέον οτί αυτός ήταν ο άντρας της ζωής της και τον πήρε για να κλεισουνε ένα ραντεβού για να βρεθούνε. Το ίδιο βράδυ όμως, πηγαίνοντας στο ραντεβού, η κοπέλα είχε ατύχημα με το αυτοκίνητό της και σκοτώθηκε!

Αυτό το συμβάν αποτέλεσε την αφορμή για να γραφτεί το συγκεκριμένο τραγούδι...

Τόσα χρόνια μες τους χάρτες μου σε ψάχνω,
κι ας μην έσκυψες ποτέ στο μέτωπο μου
με τα δυο σου χείλια να αφήσεις
μια ανάσα στη ζωή μου.

Κι αν η προσευχή μου οινόπνευμα μυρίζει,
καπνό και πυρετό,
στο γυάλινο το κύμα τ' όνομά σου
φωνάζω να καθρεφτιστεί η φωνή μου.

Και στην όχθη που χτενίζεσαι ακουστεί
σαν αλμυρό τραγούδι που σου φέρνει
ερωτευμένο το νερό.

Και στο διάβολο πουλάω τη ψυχή μου εγώ,
για να βρεθώ απόψε τυλιγμένος
στου κορμιού σου το βυθό.

Κάπου η νύχτα μεσοπέλαγα κρεμιέται
στην αγχόνη τ' ουρανού
κι ο δαίμονας καβάλα στο σκοτάδι
αρπάζει τη μετέωρη ευχή μου.

Και σαν άστρο καυτερό προς το νησί σου
τα λόγια μου πετάει
πληγώνοντας τα βράχια και την άμμο,
στη χτένα σου καρφώνει την ψυχή μου.

Και σταγόνα τη σταγόνα κυλάω εγώ
σαν αλμυρό νερό στους ώμους
και στον ακριβό σου το λαιμό.

Κι ας το ξέρω πως του λόγου του
στην ανεμόσκαλα εκεί, με περιμένει
για να μου λιμάρει το σκοινί.

Πάνε χρόνια που αντίκρυ αναβοσβήνουν
τα φώτα κάποιας γης,
τα φώτα κάποιας ξεχασμένης νήσου,
που λένε είν' οι κορφές του παραδείσου.

Μα το ξέρω είναι της θάλασσας τα μάγια,
δεν υπάρχει αυτή η στεριά,
μιας και κανείς ποτέ του εκεί δεν πήγε,
γι αυτό σφιχτά κρατιέμαι στο κορμί σου.

Και μπροστά απ' τους κολασμένους
περνάω εγώ σαν μια σκιά
που σεργιανάει στον Άδη
τη δικιά σου μυρωδιά.

Κι είναι λέω ο παράδεισος για μας, αγάπη μου μικρή,
να μοιραζόμαστε τούτη τη κόλαση μαζί.



Από το αεροπλάνο - Κώστας Χατζής
Στίχοι: Σώτια Τσώτου
Μουσική: Κώστας Χατζής



Το έξοχο τραγούδι «Από το αεροπλάνο», σε μουσική του Κώστα Χατζή και στίχους της Σώτιας Τσώτου, είναι γραμμένο με αφορμή το στρατιωτικό πραξικόπημα της 21ης Απριλίου του 1967 και τα όσα έζησε η εξαίρετη στιχουργός στο αεροδρόμιο του Ελληνικού.

Η Σώτια Τσώτου ήταν στα μέσα της δεκαετίας του 60 μια νεαρή ανερχόμενη δημοσιογράφος, που έκανε πολιτικό ρεπορτάζ για την εφημερίδα Ελευθερία. Η Εφημερίδα διέκοψε την κυκλοφορία της την 21η Απριλίου του 1967, την ίδια μέρα που έλαβε χώρα το στρατιωτικό πραξικόπημα. Η Σώτια Τσώτου με το κλείσιμο της εφημερίδας έμεινε άνεργη και σκέφτηκε να αναζητήσει δουλειά στη Θεσσαλονίκη, συγκεκριμένα στο συγκρότημα Βελλίδη, που εξέδιδε τις εφημερίδες Μακεδονία και Θεσσαλονίκη. Φτάνοντας στο αεροδρόμιο του Ελληνικού αντίκρισε έκπληκτη τη χούντα σε όλο της το μεγαλείο: στρατός, άρματα μάχης και μια πληθώρα ανθρώπων που ήλεγχαν εξονυχιστικά όλους όσους έφταναν εκεί για να ταξιδέψουν ή όσους επέστρεφαν. Η Σώτια Τσώτου τη στιγμή που έπαιρνε το δελτίο επιβιβάσεως συνελήφθη, υποβλήθηκε σε εξονυχιστικό έλεγχο και αυστηρότατη ανάκριση που κράτησε ώρες ολόκληρες. Φυσικά έχασε το αεροπλάνο.

Αφού τελείωσε το μαρτύριο της και δεν βρέθηκαν εις βάρος της ενοχοποιητικά στοιχεία, αφέθηκε ελεύθερη. Έπειτα από τόσες ώρες στο ανακριτικό γραφείο του αεροδρομίου, ταλαιπωρημένη, αηδιασμένη και φοβισμένη, επιβιβάστηκε στο επόμενο αεροπλάνο για την Θεσσαλονίκη. Όταν απογειώθηκε, κοίταξε από ψηλά και είδε πως είχαν καταντήσει την Ελλάδα του Ρίτσου, του Σεφέρη και του Ελύτη οι συνταγματάρχες. «Κοίταξε πως φαντάζουν από εδώ ψηλά» σκέφτηκε. «Μυρμήγκια. Μοιάζουν μυρμήγκια οι άνθρωποι». Και πράγματι, μυρμήγκια έμοιαζαν οι συνταγματάρχες και το καθεστώς τους από ψηλά.

Πριν ακόμα σβήσει η επιγραφή του αεροπλάνου «προσδεθείτε», εκείνη έλυσε την ζώνη ασφαλείας και αισθάνθηκε να της φεύγει ένα βάρος, μαζί και ο φόβος που είχε νιώσει στα χέρια τους. Ένιωσε ελεύθερη και συγχρόνως θυμωμένη με όλα αυτά που είχε ζήσει και αντικρίσει στο αεροδρόμιο. Εκείνη τη στιγμή έδωσε μια υπόσχεση στον εαυτό της, ότι το πρώτο της ρεπορτάζ όταν θα ξανάβρισκε δουλειά, θα ήταν σχετικό με αυτά, αλλά και με τα συναισθήματα των ανθρώπων που βλέπουν τον κόσμο από ψηλά. Από το αεροπλάνο. Τελικά φτάνοντας στην Θεσσαλονίκη δεν βρήκε δουλειά στο συγκρότημα Βελλίδη. Ήταν γραφτό να μην συνεχίσει την καριέρα της ως δημοσιογράφος. Έτσι, εκείνο το ρεπορτάζ που ετοίμαζε για τη στήλη κάποιας εφημερίδας έγινε ευτυχώς στίχος, αφού η Σώτια Τσώτου ασχολήθηκε από τότε με την ποίηση και το τραγούδι.

Πολύ με πίκρανες ζωή
μακριά θα φύγω ένα πρωί
θ' ανέβω σ' ένα αεροπλάνο
να δω τον κόσμο από κει πάνω

Όταν κοιτάς από ψηλά
μοιάζει η γη με ζωγραφιά
και συ την πήρες σοβαρά
και συ την πήρες σοβαρά

Μοιάζουν τα σπίτια με σπιρτόκουτα
μοιάζουν μυρμήγκια οι ανθρώποι
το μεγαλύτερο ανάκτορο
μοιάζει μ' ένα μικρούλι τόπι

Κι όλοι αυτοί που σε πικράνανε
από ψηλά αν τους κοιτάξεις
θα σου φανούν τόσο ασήμαντοι
που στη στιγμή θα τούς ξεχάσεις

Αγαπημένη μου, μην κλαις
πάμε μαζί ψηλά, αν θες
να δεις τη γη απ' τη σελήνη
ένα φεγγάρι είναι και κείνη

Όταν κοιτάς από ψηλά
μοιάζει ο κόσμος ζωγραφιά
και συ τον πήρες σοβαρά
και συ τον πήρες σοβαρά

Μοιάζουν οι πύργοι με κουκλόσπιτα
και τα κανόνια με παιχνίδια
από ψηλά δεν ξεχωρίζουνε
οι ομορφιές και τα στολίδια

Κι ό,τι σε πλήγωσε ή σε θάμπωσε
από ψηλά αν το κοιτάξεις
θα σου φανεί τόσο ασήμαντο
που στη στιγμή θα το ξεχάσεις.




Πέμπτη, 29 Αυγούστου 2013

Καραττίν λαλώ σου!!!

- Χάτε, πε μα τζαι την τελικήν τιμήν κουμπάρε να δούμεν...
- Ε είπαμεν φίλε μου, 6000...
- Μα ακατέβατα ολάν; Σάμπου εν πολλά σου...
- Όι τζαι πολλά! Πρώτον πράμαν που πιάννεις ρε φιλούιν μου!
- Τζι εν τζινούρκον είπαμεν έννεν;
- Τζινούρκον μες τα νάϋλα!
- Τζαι παράδωση εντός 3 μηνών;
- 90 μέρες, ούτε μέραν παραπάνω!
- Εν τζαι φαντάζουμαι να έshει τίποτες ποτούντες "κρυφές χρεώσεις", ποτούντα "μικρά γράμματα" που λαλούμεν...
- Με κρυφές χρεώσεις με τίποτε φίλε μου! Είμαστεν καθαροί shιόνιν!
- Τζαι ήντα εγγύησην διάς είπαμεν;
- 1 χρόνον φουλ εργοστασιακήν εγγύησην κκομπλίτ φιλούιν μου...με ΔΩΡΕΑΝ αλλαγήν με ΤΖΙΝΟΥΡΚΟΝ μοτέλλον άμα λάχει!
- Ναι ολάν εσούνι! Φέρτο μέσα καλό!
- Ττόκκα κουμπάρε
- Ττόκκα ολάν!



Τετάρτη, 28 Αυγούστου 2013

Ο Νικολάκης στο Γιούρογκρουπ




Meanwhile at the Eurogroup...
















Δευτέρα, 26 Αυγούστου 2013

Άρον τον φραπέ σου, και περιπάτει *

* του Γιώργου Χατζηγιώργη. Αναδημοσιεύω από [εδώ]





Φίλε αναγνώστη

Σε πιάνει καµιά φορά το µάτι µου να βρίζεις προέδρους, διευθυντές, δηµάρχους, θεούς και δαίµονες, την κακοτυχιά σου, τη «ζαριά» σου, τη φαντασία την «πλανεύτρα», τη ζωή την «ψεύτρα», το σύµπαν που µας καλόµαθε «µε τις συνωµοσίες του»….

Σ’ ακούω µέρες τώρα, να «τα χώνεις» µε µανία στους ψεύτες τους πολιτικούς.

Σε διαβάζω µέρες τώρα, να σου φταίνε όλοι … Πολιτικοί, δεσποτάδες, παπάδες, βουλευτάδες, δήµαρχοι, υπουργοί, γραµµατείς υπουργών, οδηγοί υπουργών, δηµόσιοι υπάλληλοι, οι τραπεζοϋπάλληλοι, ο «Ερµής που ‘ναι ανάδροµος» …

Συ δεν ήσουν που σπάνια σ’ ενδιέφερε τι συµβαίνει γύρω σου; Αν ο υπόλοιπος κόσµος διψά ή πονά ή καίγεται ή πεθαίνει;

Συ δεν ήσουν που σου χτύπησα την πόρτα να σου µιλήσω για την Κύπρο µας, την οικονοµία της, την ανεργία που γιγαντώνεται, τη µάστιγα των ναρκωτικών που εξαπλώνεται, και εσύ µε έδιωχνες κρατώντας το µοχλό του play station στο χέρι;

Συ δεν ήσουν που καταχρεώθηκες, για να χτίσεις τη σπιταρόνα σου α λα «το γείτονα»;

Συ δεν ήσουν που πολιτευόσουν µια ζωή στη βάση του γνωστού κυπριακού δόγµατος «κατά κύρη, κατά γιο, κατ΄ εγγονό»;

Συ δεν ήσουν ρε µάγκα µου που έβαλες «µέσον» για να περάσεις µπροστά στη σειρά του νοσοκοµείου, για να προσλάβουν το γιο σου στο δηµόσιο, για να προαχθείς µε την ιδιότητα του «συντρόφου» ή του «συναγωνιστή», για να σβηστεί το πρόστιµο που σου «έκοψε» ο «βλαξ» ο αστυνοµικός; Για σκέψου το και λίγο πιο λογικά: Εδώ δεν τιµωρείσαι εσύ, θα τιµωρηθεί ο πολιτικός;

Σε θυµάµαι ως δικηγόρο, να φοροδιαφεύγεις κατ’ επάγγελµα!

Σε θυµάµαι ως γιατρό, να χρεώνεις «50 ευρώ κάθε µου βαθιά ανάσα», αλλά στο κράτος να δίνεις «ψίχουλα»!

Σε θυµάµαι ως γεωργό να «τα κρύβεις» µια ζωή από το κράτος αλλά πάντα στις καταστροφές, απαιτούσες το επίδοµα από το «ηλίθιο» το κράτος!

Σε θυµάµαι ως πολίτη να τρέχεις ξοπίσω τους πολιτικούς, να τους ταΐσεις, να τους ποτίσεις, να στέκεσαι πίσω τους να σε δείξει ο φακός της τηλεόρασης, και δωσ’ του οι χειραψίες, και δωσ΄ του οι ασπασµοί, και δωσ’ του εκείνα τα ψεύτικα αηδιαστικά χαµόγελα της αυλο-κολακίας!

Σε θυµάµαι πάντα ως «επαναστάτη του καναπέ», «ξερόλα» του facebook, να ψηφίζεις άκριτα τους ίδιους και τους ίδιους, λες και όλους αυτούς «δεν τους έχει ο κόσµος όλος».

Το τέρας, φίλοι µου, που σήµερα µας τρώει τα σωθικά, αυτό που άλλοι το λένε «διαπλοκή», άλλοι το λένε «κόµµατα», κι άλλοι το λένε «σύστηµα», δεν είναι οι αρχαίοι χαιρέκακοι θεοί που µας το στείλανε, ούτε οι εκάστοτε «ευγενείς» που διαφεντεύουν τον κόσµο, ούτε καν εκείνη η κάστα των «κολίγων» που «ψηλαφίζουν» την εξουσία … Εµείς τ’ αφήσαµε να θεριέψει, εµείς το συντηρήσαµε, εµείς το εκθρέψαµε! Το εξέθρεψε ο αδηφάγος υλισµός, κι ένας αβυσσαλέος ευδαιµονισµός. Το εξέθρεψε η εµπάθεια, ο δόλος, η ιδιοτέλεια. Η µεγαλοµανία µας και η ξενοµανία µας …

Η ξενοµανία όµως µάς εξαπάτησε! Η αγραµµατοσύνη µάς εξέθεσε! Η κενοδοξία µας, λάθεψε!Και δεν είναι ούτε το στραβό ξύπνηµα του πρωινού, ούτε γιατί δεν «κτύπησα γκόµενα» χθες βράδυ». ∆εν είναι ούτε κοµπορρηµοσύνη, ούτε κάποιος λανθάνων κοµπλεξισµός που πυροδοτεί αυτό τον κυνισµό µου σήµερα – παρεξηγήσιµα γενικός, επικίνδυνα αφοριστικός, οριακά ισοπεδωτικός. Είναι το παράπονο που µε πιάνει καµιά φορά για ένα λαό, που ‘χε για να απολαµβάνει την απεραντοσύνη της αξιοπρέπειας του έθνους του και που σύρθηκε ανεκδιήγητα, µέσα σ’ αυτή τη δίνη του παραναλώµατος του πιο χονδρού ευδαιµονισµού. Για ένα λαό που κοίταξε «πιο πέρα από την καθηµερινή την έγνοια του» και έφτασε στο σηµείο να «χειροκροτεί» αποχαυνωµένος τους «σταυρωτές» του!

Η σήψη έχει διαβρώσει τα πάντα: κοινωνία, οικογένεια, θεσµούς, αξίες ιδανικά. Η ιδιοτέλεια και το κέρδος είναι οι υπέρτατες αξίες. Και καθώς τριγυρνούσαµε από τραπέζι σε τραπέζι, από συναυλία σε συναυλία, από πάρτι σε πάρτι, «πετύχαµε» έναν ακραία προωθηµένο εκµαυλισµό, εκθεµελιώνοντας από την ιδιοσυγκρασία µας όλα εκείνα τα στοιχεία που είχε ο λαός µας ανά τους αιώνες για να ανθίσταται στις κάθε είδους επιβουλές. «Πετύχαµε» να «ξεθωριάσει» από τ’ αρχέτυπο του Έλληνα της Κύπρου το φιλότιµο και η συνείδηση του ιστορικού του χρέους. Σ’ έναν τόπο που µόνο στη σειρά στην τουαλέτα δε συνηθίζεται το «µέσον», διερωτώµαι καµιά φορά., πώς αντέξαµε 53 χρόνια να χρεοκοπήσουµε. Μέσα σ’ αυτήν «την πληµµυρίδα της απαξίας» και της «πνευµατικής ασχήµιας», οι γείτονες Παλαιστίνιοι να ρίχνουν πέτρες, και ‘συ ρε Κύπριε, «τον φραπέ σου»…

∆εν λέω, καλός είναι κι «ο φραπές», καλή και η ξάπλα του καλοκαιρού! Καλή είναι και «η τρέλα της κερκίδας», καλό και το «ξεφάντωµα». Σε θέλω όµως µε την «έγνοια»! Την «έγνοια την καλή», τη «διάφορη» από τις άλλες έγνοιες … «Έγνοια» για τον εαυτό σου, «έγνοια» για τους γύρω σου, «έγνοια» για το βίος σου, τα όνειρα σου, τις ιδέες σου. ∆ε σε θέλω αποχαυνωµένο θεατή. Πολλώ δε µάλλον, δε σε θέλω έρµαιο στα «κελεύσµατα της µόδας» και «στρατιωτάκι» στα «προστάγµατα» µιας ως, επί το πλείστον, χειραγωγούµενης κοινής γνώµης.

∆ε µε νοιάζει τι είσαι ή τι δηλώνεις. Μου κάνεις και δικηγόρος, µου κάνεις και ψαράς. Μου κάνεις και δασκάλα, µου κάνεις και κοµµώτρια, µου κάνεις και χορεύτρια. Σε θέλω µονάχα αυτόνοµη προσωπικότητα: να µην αναµοχλεύεις παρωχηµένη γνώση και να «αναµασάς» ξένη άποψη. Σε θέλω άτοµο µε «ακεραία» τη συνείδηση του πολίτη: µια πατρίδα που σου δώσανε, τόσο δα µικρή, µην την αδικείς έτσι. Μην αφήνεις κανέναν να σου τρώει το βίος, να ορίζει για σένα, χωρίς εσένα. Στάσου λίγο στο ύψος που πρέπει στην αξιοσύνη των προγόνων σου και στην προσδοκία των ονείρων σου. Σε θέλω «αγύρτη» µα και «κοσµοπολίτη». Σε θέλω «σπίθα» και «σπαθί». Σε θέλω «πνεύµα ανήσυχο», ΠΡΩΤΟΠΟΡΟ ΑΓΩΝΙΣΤΗ, ΣΥΝΟ∆ΟΙΠΟΡΟ στη «λεωφόρο του αύριο».

Άντε λοιπόν αδελφέ, τι κάθεσαι;

«Άρον τον φραπέ σου», και «περιπάτει» . . .


Παρασκευή, 23 Αυγούστου 2013

Τα ζώδια σε οικονομική κρίση

Συναγερμός έχει σημάνει στο ζωδιακό κύκλο αφού όλοι ανεξαιρέτως πρέπει να περικόψουν ή να προσαρμόσουν τις ανάγκες τους θέλοντας και μη.

Και να πως προτίθενται να αντιμετωπίσουν την κρίση οι εκπρόσωποι του ζωδιακού:

Κριός
Την τρέλα μου μέσα, δεν ξέρω τι να κάνω... Να κόψω το γυμναστήριο; Και πως θα συντηρηθεί αυτό το κορμί; Όσον αφορά το ντύσιμο δεν το συζητώ, αυτό το μοναδικό στυλ πρέπει να διατηρηθεί πάσει θυσία. Τελικά θα κόψω κάτι από το φαγητό, μειώνοντας τα έξοδα, μένοντας και κορμάρα -με ένα σμπάρο δύο τρυγόνια... Παράλληλα θα δουλέψω εντατικά για 2-3 ωρίτσες, εκεί που καλοπληρώνουν γιατί δεν πάει κανένας άλλος. Επιστημονικά εργαστήρια, ηφαίστεια, τυφώνες και βρωμεροί σκουπιδότοποι, τρέμετε, έρχεται ο Κριός... Αχ, εαυτέ μου σε ευχαριστώ! Με έβγαλες ασπροπρόσωπο στη μάχη με την οικονομική ύφεση, τουλάχιστον για σήμερα. Αύριο ξημερώνει μια άλλη μέρα...

Ταύρος
Καλά, Κριέ έχεις φλιπάρει τελείως; Μια απόλαυση μας έχει μείνει και θα την κόψουμε κι αυτή; Νηστικό αρκούδι δεν χορεύει και εγώ αν δεν φάω καρμπονάρα δεν λειτουργώ. Άλλωστε ποιος σηκώνεται τώρα να πάει γυμναστήριο; Την κάρτα του γυμναστηρίου την έχω στο κουτί ως έκθεμα των παρελθοντικών επιτευγμάτων μου. Εγώ θα περικόψω τις σπατάλες σε ντύσιμο, διασκέδαση, φώτα νερά κλπ, εφαρμόζοντας αν χρειαστεί τις αρχές της φυσικής ζωής, χωρίς όμως να χάσω τον άρτον εμού τον επιούσιον. Τι τα πήρα τα χωράφια, για να κάθονται και να περιμένουν; Εδώ οι καλές ντομάτες! Και βέβαια στις γιορτές θα κομίζω ως δώρα πράγματα που έχω σπίτι ή μου έχουν φέρει και δεν εξυπηρετούν τις πρακτικές μου ανάγκες. Αν θέλετε μάλιστα μπορώ να σας πουλήσω μια ντουζίνα από δαύτα!

Δίδυμοι
Άσε μας ρε μεγάλε Ταύρε που θα μας βγεις και γαλαντόμος... Θα ξεχάσω εγώ την πλάκα που έπαθα μαζί σου στα γενέθλια μου, που μου έφερες σοκολατάκια και μέσα είχαν κάρτα «Ευτυχισμένο το 1999»; Εγώ πάλι, τύπος ευπροσάρμοστος, μπορώ να κόψω τα πάντα όπως τα χάπια της πίεσης της γιαγιάς, το μπότοξ της μαμάς και το κομμωτήριο της αδερφής μου. Εγώ συμπάσχω με όλους αλλά χωρίς το νέο tablet με πιάνει κρίση και αυτό δεν το θέλει κανείς! Η επικοινωνία είναι το κλειδί. Και αν δεν το ξέρετε, έχω γίνει κολλητός με το astrology.gr και το gossip-tv.gr ενώ εγώ βγάλει κάλλους στα ακροδάχτυλα από το chat. Ξέρετε όμως πόσα λεφτά εξοικονόμησα από online αγορές και διαδικτυακά καφέ; Χώρια ότι κάθε μέρα το mailbox μου είναι γεμάτο με πληροφορίες για την αντιμετώπιση της κρίσης!

Καρκίνος
Αυτό είναι που λένε κάνε Δίδυμο να δεις καλό. Με έπιασε ένας κόμπος στο στομάχι με αυτά που λες Δίδυμε. Ακούς εκεί τα χάπια της γιαγιάκας! Παιδιά, εγώ τις ανάγκες των ανθρώπων της οικογένειας μου δεν τις διαπραγματεύομαι. Ούτε φυσικά το φαγητό. Η λύση έχει ως εξής: Πρώτον θα κτίσω ένα καταφύγιο-αποθήκη με σπόρους όπως στην Νορβηγία αλλά και ιδιωτική κάβα για να ξεχνώ τον πόνο μου. Μετά θα πάω στην τράπεζα να ρυθμίσω το δάνειο του σπιτιού με το euribor και όλο και κάτι θα εξοικονομήσω. Το επόμενο βήμα είναι να πάρω δάνειο από το μπαμπά αφού πρωτίστως θα του έχω παραθέσει ένα γεύμα και με τα ψυχολογικά μου τρυκ θα του έχω κάνει τα νεύρα χορδές από τη λύρα του Απόλλωνα. Σίγουρα θα πει ναι, μ' αγαπάει πολύ!

Λέων
Αγαπούλες μου, αράξτε στα κιλά σας... Τι οικονομίες και περικοπές, ακόμα και η φτώχεια θέλει καλοπέραση. Σιγά να μη πουλάμε και τα υπολείμματα της αποχέτευσης στους κηπουρούς του Mega. Για μια αξιοπρέπεια ζούμε, άσε που όταν ξοδεύεις τα λεφτά σου έρχονται, τόπε κι ο Ωνάσης. Κι εγώ εξ άλλου έχω να θρέψω χίλια στόματα και βάλε, όλως αυτών που με χειροκροτούν σε κάθε κωλοτούμπα. Εννοείται ότι εγώ χωρίς brand ρούχα δεν κυκλοφορώ. Τι, να φοράω τίποτα κινέζικα και να βγάλω φολίδες σαν το ξάδελφο του Γκοτζίλα; Για τα χρυσαφικά μου δεν το συζητώ αυτά δεν θα βγουν ποτέ από πάνω μου, δεν τα πουλάω τέρμα! Φίλε Καρκίνε έχουμε ένα κοινό, αν χρειαστεί και εγώ δανεικά παίρνω... Πρωτίστως όμως από αυτούς που γδύνουν τους υπηκόους μου, όπως για παράδειγμα την εφορία!

Παρθένος
Τι να πω; Τα φέρνω από δω τα σβήνω από εκεί αλλά τα νούμερα δεν βγαίνουν. Μία λύση είναι να μειώσω την κατανάλωση του ρεύματος κατά 26,2% περιμένοντας να φτάσει 2 η ώρα τη νύχτα για να μαγειρέψω και να πλύνω με νυχτερινό ρεύμα. Έπειτα να μειώσω την κατανάλωση ύδατος κατά 16% αφού οι επισκέπτες θα δικαιούνται ένα ποτήρι νερό ανά επίσκεψη. Θα μπορούν όμως να φέρνουν και παγουρίνι από το σπίτι τους. Εγώ πως το κουβαλάω πάντα στην τσάντα μου;
Από εκεί κι ύστερα πάντα υπάρχουν οι φθηνές λύσεις και δεν χρειάζεται να σκάμε. Γιατί δηλαδή να αγοράσω επώνυμα ρούχα και αξεσουάρ δίνοντας έναν σκασμό λεφτά στις πολυεθνικές; Στις λαϊκές αγορές και τα παζάρια βρίσκεις τα πάντα. Κι ευτυχώς που ήρθαν οι μαύροι για να μας ανοίξουν τα μάτια!

Ζυγός
Κάψε, κάψε, τι θα κάψεις από μια καρδιά καμένη; Παρθένε, σιγά μην φορέσω δευτεράντζες και σιγά να μη βγάλω και το συνημίτονο του ηλιακού με το διαχειριστή! Είναι σημαντικό να βρούμε μια λύση που να ταιριάζει σε όλους και να μην αδικεί κανέναν. Πρωτίστως όμως σύντροφοι στην κρίση χρειάζεται να βάλετε χρώμα στη ζωή σας και να σκέφτεστε θετικά και αισιόδοξα. Θα μαζευτούμε λοιπόν για να αποφασίσουμε από κοινού, αυτά που δεν μπορώ να αποφασίσω μόνος μου. Η επαναδιαπραγμάτευση είναι το κλειδί! Δεν βλέπετε πόσο καλά τα πάνε ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος κι ο Κουβέλης; Έπειτα θα κάνουμε ένα διακανονισμό με ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΕΥΔΑΠ, τράπεζες κι εφορίες έτσι ώστε όλοι να εξυπηρετηθούμε μια χαρά κι εγώ να μην στερηθώ τα αρώματα και τα μοντελάκια μου. Η ισχύς εν τη ενώσει!

Σκορπιός
Ζυγέ μου σε πάω, όλοι να εξυπηρετηθούμε αλλά για να ξέρεις, στη σειρά προτεραιότητας έχω το χαρτάκι με το νούμερο 001. Εγώ πάντως φροντίζω να ανεβάζω, όπως λες, την ψυχολογία και να δίνω κουράγιο. Στον παππού μου, που ήταν και παπάς και ετοιμάζεται να πάει να βρει τον εργοδότη του, ξηγήθηκα σπαθί: «Παππού κράτα γερά!... για τη ρημάδα τη σύνταξη ρε γαμώτο». Ξέρετε πόσο έχω περιοριστεί; Δεν περιγράφεται. Όλοι στην οικογένεια μου κάνουν δίαιτα ενώ αναγκάστηκαν να εξαργυρώσουν τα ασφαλιστικά τους προγράμματα και μόνον το δικό μου τρέχει ακόμη. Ευτυχώς, γιατί μπορώ να τους δανείζω με έναν μικρούλη τόκο, όταν έχουν ανάγκες, όχι να μας τα τρώνε τα πιστωτικά ιδρύματα. Και ο θεός αγαπάει τους ικανούς. Αντέχοντας, εκεί που οι άλλοι τα φτύνουν, θα μπορέσω ύστερα να αγοράσω τα πάντα σε τιμή ευκαιρίας και ο κάθε σκλάβος μου θα μπορεί να λέει με υπερηφάνεια: «Μαζί τα πήραμε!»

Τοξότης
Τι αλτρουισμός Θεέ μου! Αλήθεια Σκορπιέ, έχεις ψάξει το γενεαλογικό σου δέντρο μήπως είσαι απόγονος του Σκρούτζ ή του Σαϊλοκ; Παιδιά μη χαλιέστε. Χαλαρά. Το σύμπαν και ο θεός για όλους έχει. Κρίση είναι θα περάσει, αρκεί να μην κάνετε σπατάλες. Εγώ που σας μιλάω έχω πάει φέτος μόνο τρία ταξίδια στο εξωτερικό ενώ πετάω με ελικόπτερο μια φορά το μήνα και κάνω μόνο δυο φορές την εβδομάδα ιστιοπλοΐα. Και δεν βγαίνω! Ευτυχώς για φαγητό πάω στα πεθερικά, στην κουμπάρα μου και καπάκι στην συννυφάδα μου. Κάνουμε πολύ καλή παρέα και έχουμε την ίδια φιλοσοφία ζωής. Έχω και κάτι τυχερά από τον ιππόδρομο, το στοίχημα και τη θεία Κίτσα και... την κουτσοβολεύω. Όμως συν Αθηνά και χείρα κίνει. Η χαζή ξαδέλφη μου ήθελε να πάρει επώνυμη κολόνια. Της αγόρασα λοιπόν, με δικά της χρήματα εννοείται, μια χύμα και την έβαλα στο original μπουκάλι. Σιγά μην καταλάβει το ζουλάπι, ενώ εγώ έβγαλα το πήγαινε-έλα στη Μαδρίτη!

Αιγόκερως
Άσε μας ρε Τοξότη βολεψάκια... Μιλάς κι εσύ για περικοπές και περιορισμούς αλλά αυτά να τα πεις πρώτα στο Δία που τον έχεις μπάρμπα και κόβει από μας για να δίνει σε σένα. Ο κουμπαράς των κολλητών σου έχει ανατρέψει τους νόμους της φυσικής αφού αντί να γεμίζει μόνιμα αδειάζει. Εντάξει ο θεός έχει... σε μας λείπουν. Εγώ πήρα ειδικό ψαλίδι και μηχανή για να κουρευόμαστε όλοι στην οικογένεια ενώ τον χειμώνα δεν καταλαβαίνω από κρύο. Ούτε που πρόκειται να ανάψω το καλοριφέρ πρώτον με τρείς δουλειές δεν είμαι και ποτέ σπίτι αλλά πρέπει να σκληραγωγήσω και λίγο τους άλλους. Να θυμηθούν και λίγο την ιστορία τους και τους αρχαίους Σπαρτιάτες, που την έβγαζαν με μέλανα ζωμό και όχι όπως εμείς... με γκουρμέ ψωμί και ελιά!

Υδροχόος
Αιγόκερε, ο Θεός έπλασε τον κόσμο σε 6 μέρες αλλά την 7η άραξε. Θα δουλέψεις 20-22 ώρες την ημέρα και μόλις περάσει ο καιρός θα τραγουδάς «Τι έκανα για πάρτη μου τι έκανα για μένα;». Εγώ πάλι σκέφτομαι. Σκέφτομαι πολύ και κατέληξα στο ότι τελικά αυτό που μας λείπει είναι μια θεωρία για την αντιμετώπιση της κρίσης. Και φυσικά ένα δίκτυο, κάποιους δηλαδή για να τραβήξουν κουπί και την εφαρμόσουν. Έτσι ίδρυσα έναν φορέα με εμένα εσαεί εκλεγμένο πρόεδρο, που θα πασχίζει για το κοινό καλό, με βάση τις απόψεις μου. Όλοι βέβαια θα συνεισφέρουν με τις ιδέες τους, αφού αναγνωρίζω πως με ένα μυαλό χειμώνα-καλοκαίρι, ακόμη και οι πιο higher minds μπλοκάρουν. Η ουσία είναι πως ιδέες ίσον χρήμα. Με μια τόση δα συνδρομή θα λύσω...εεε, λύσουμε όλοι το πρόβλημα μας και επιπλέον θα μας γράψει η ιστορία!

Ιχθύες
Τι ποιητικός Θεέ μου! Υδροχόε θέλεις θεωρία; Η ιδιοκτησία είναι κλοπή και η κλοπή ιδιοκτησία, αυτή είναι η σωστή... Παιδιά πρέπει να προσαρμοστούμε για να μη γίνουμε είδος προς εξαφάνιση. Η δική μου πονεμένη ιστορία έχει ως εξής: Έχω περιορίσει τα πάντα αλλά δεν κατάφερα τίποτα. Εντάξει δεν με νοιάζει αν φορέσω περσινή κολεξιόν εξάλλου τι... την μπλούζα που έβαλα την προηγούμενη εβδομάδα θα βάλω και την επόμενη; 'Η θα την έχω βαρεθεί ή κάπου θα την έχω ξεχάσει. Δεν βαριέσαι μην στεκόμαστε στα υλικά πράγματα. Το πνεύμα έχει σημασία. Εξάλλου αν δεν έχω εγώ, έχουν οι άνθρωποι που είναι κοντά μου και μου δίνουν -κι έτσι εξιλεώνουν και το κάρμα τους από κάποια προηγούμενη ζωή. Πάντως, κάθε φορά που τα παίρνω, συγκινούμαι και προσεύχομαι για τη σωτηρία όλων μας, πίνοντας κι ένα ποτηράκι στην υγειά του κάθε ανώνυμου ευεργέτη!


από εδώ


Πέμπτη, 22 Αυγούστου 2013

Αυκά

Πρέπει να παραδεχτείς ότι δαμέσα έμαθα σου πολλά πράματα.
Όι πως θέλω να το παινευτώ, αλλά εshει θέματα ρε παιδί μου που σου έκαμα τέθκιον εμπλουτισμό γνώσεων που  αν ήσουν Ουράνιο, θα ήσουν σε θέση να κάμεις δικές σου πυρηνικές κεφαλές να χτυπήσεις το Ιράν.

Ας πούμεν τα αυκά...

Μα πόσα πράματα σου έμαθα για τα αυκά;

Έμαθα σου πώς να τα κάμνεις cupcakes για να συνοδεύκεις τες καπήρες σου. Θυμάσαι;

Έμαθα σου να μετράς τους ανθρώπους που ζουν με λλιόττερα που 1 ευρώ την ημέρα. Θυμάσαι;

Έμαθα σου πως κάπου, 3 αυκά στοιχίζουν 100 δισεκατομμύρια! Θυμάσαι;

Έμαθα σε να τηανίζεις αυκά. Θυμάσαι;

Έμαθα σε να βράζεις αυκά. Θυμάσαι;

Έμαθα σε να κάμνεις ομελέτες. Θυμάσαι;

Έμαθα σε πώς έναν αυκόν δείχνει σου το τί σκέφτεται για σένα μια γυναίκα. Θυμάσαι;

Ναι ναι ξέρω, μάσσιαλλα για γνώσεις!

Τζι αν νομίζεις ότι το θέμαν αυκόν εξαντλήθηκεν, κλανάσαι κλάνην οικτράν!

Δώκε βάσην τζαι σήμερα θα σου μάθω ακόμα κάτι...

Θα σου μάθω έναν τρόπον για να μαειρεύκεις τα αυκά, που θα γλείφεις τζαι τα δαχτύλια σου. Η μέθοδος παρασκευής έρχεται από τη Μέκκα της γαστρονομίας. Την Κίνα.

Στα κινέζικα ονομάζουν τα 童子尿煮鸡蛋 ή tong zi dan. Στα εγγλέζικα ονομάζουν τα Virgin boy eggs.

Τί εννοείς dafuq am I talking about? Άφησμε να σου εξηγήσω σιόρ!

Που λες...

Πρόκειται για μιαν παραδοσιακή συνταγή αυκών στην πόλη Dongyang της Κίνας. Στη συγκεκριμένη πόλη, παρασκευάζουν τούτου του είδους τα αυκά εδώ και αιώνες τζαι μάλιστα αποκαλούν τη μεθοδολογία τους "local intangible cultural heritage".

Με απλά λόγια, πρόκειται για αυκά τα οποία εν βρασμένα μέσα σε ούρα παρθένων αγοριών, ηλικίας συνήθως κάτω των 10 ετών.

Πόμεινε! Πού πάεις; Εν ετέλειωσα ακόμα!

Ειδικά δοχεία τζαι σίκλες τοποθετούνται που διάφορους σε δημοτικά σχολεία της πόλης για τη συλλογή των ούρων των αγοριών.




Οι παρασκευαστές χρησιμοποιούν τα ούρα για να χογλάσουν τα αυκά που θα πουλήσουν στη συνέχεια (τα συγκεκριμένα αυκά πωλούνται στη διπλάσια τιμή από τα κανονικά βραστά αυκά). Υποστηρίζουν μάλιστα ότι έχουν εξαιρετικά ευεργετικά αποτελέσματα για τον οργανισμό τζίνου που τα καταναλώνει!


Χρειάζεται σχεδόν μιαν ολόκληρη ημέρα να ετοιμαστούν τα συγκεκριμένα αυκά. Αρχικά, τα αυκά τοποθετούνται μες τη μαείρισσα με τα ούρα που εσυλλέξαν που τα αγόρια τζαι χογλούσιν. Άμαν χογλάσουν καλά-καλά τζαι γινούν σφικτά πέτρα, σπάζουν τα τσόφλια ή μοιράζουν τα που τη μέση τζαι συνεχίζουν τζαι βράζουν τα μες τα ούρα για πολλές ώρες ακόμα. Κάθε λλίην ώρα, προσθέτουν ούρα για να μεν λείψουν που τη μαείρισσα.








Έχω σου τζαι βίδεο, κατευθείαν που το Ρέουτερ:





Άτε, μπόναπετίτ...πάω να κατουρήσω!


Τετάρτη, 21 Αυγούστου 2013

El Sistema - Σώζοντας ζωές

Ένα απόγευμα του 1975 σ’ ένα γκαράζ του Καράκας της Βενεζουέλας, ο 36χρονος τότε καθηγητής μουσικής και οικονομολόγος José Antonio Abreu ξεκίνησε μια σταυροφορία που φαινόταν απολύτως ουτοπική: Να σώσει όσα περισσότερα παιδιά μπορεί από τη φτώχεια, τους δρόμους και την εγκληματικότητα, μαθαίνοντάς τους, δωρεάν, κλασσική μουσική και κάνοντάς τα μέλη μιας κλασσικής συμφωνικής ορχήστρας.

"Τίποτα σαν την πρώτη πρόβα", αναπολεί ο μαέστρος Abreu, 74 ετών σήμερα. "Είναι η στιγμή που θυμάμαι με μεγαλύτερο πάθος. Τα υπόλοιπα ήταν μια μεγάλη καθημερινή συγκίνηση".

Σε εκείνη την πρώτη πρόβα ήρθαν μόλις 11 παιδιά. Όμως ο σπόρος είχε πέσει ήδη στο χώμα, γεννώντας αυτό που θα έμενε παγκοσμίως γνωστό ως EL SISTEMA (Το Σύστημα).

Ένα όργανο Παιδείας, αλλά και ταυτόχρονα ένα όπλο κατά της φτώχειας. Ένα εργαλείο κοινωνικής αλλαγής. Μια απόπειρα να αλλάξει ο κόσμος μέσω της μουσικής!

"Φτώχεια δεν είναι μόνο η έλλειψη τροφής και στέγης. Φτώχεια είναι το να αισθάνεσαι Κανένας, το να στερείσαι ταυτότητας. Η μουσική, το να είσαι πρωταγωνιστής σε μια ορχήστρα, το να παίζεις, να τραγουδάς, δημιουργεί στο παιδί μια αυτοεκτίμηση, μια υγιή και ωραία περηφάνια που το βγάζει από τη φτώχεια. Γιατί το παιδί με το που παίρνει το μουσικό του όργανο, παύει αμέσως να είναι φτωχό. Ένα παιδί με ένα βιολί δεν είναι φτωχό! Γιατί το βιολί το οδηγεί σε ένα δρόμο αυξανόμενου πνευματικού πλούτου." 
Jose Antonio Abreu
Ιδρυτής του EL SISTEMA


Οι παραγκουπόλεις του Καράκας θεωρούνται και όχι άδικα ως ένα από τα πιο επικίνδυνα μέρη του κόσμου. Οι δείκτες εγκληματικότητας έχουν εκτοξευθεί, ξεπερνώντας κατά πολύ τα θύματα από τον πόλεμο των καρτέλ στο Μεξικό, ακόμα και τους θανάτους αμάχων στο Ιράκ. Στην Βενεζουέλα των 27 εκατομμυρίων κατοίκων δολοφονήθηκαν το 2012, 21.692 άνθρωποι, δηλαδή ένας άνθρωπος κάθε μισή ώρα, κάτι που αναγάγει το φαινόμενο ως το σημαντικότερο πρόβλημα που θα πρέπει να αντιμετωπίσει η κυβέρνηση Τσάβες.

"Μουσική είναι η κίνηση του ήχου για να φτάσει στην ψυχή και να της διδάξει την αρετή"
Πλάτωνας

Σε αυτό το δύσκολο και εχθρικό περιβάλλον, όπου πρόχειρα σπίτια από τούβλα και ελενίτ λαμπιρίζουν στο ήλιο, σε μια τεράστια έκταση όσο φτάνει το μάτι περικυκλώνοντας το Καράκας από άκρη σε άκρη, ζουν περίπου 3,8 εκατομμύρια άνθρωποι, δηλαδή σχεδόν ο μισός πληθυσμός της πρωτεύουσας. Και παρόλο που η φτώχεια από το 1999 που ανέλαβε ο Τσάβες μειώθηκε σημαντικά, υπάρχουν ακόμα πολλοί που προσπαθούν να επιβιώσουν εδώ, με δύο δολάρια τη μέρα. Είναι λοιπόν αναπάντεχο αν όχι αντιφατικό, να ακούς μέσα απ' τα δαιδαλώδη στενά να αντηχούν, μελωδίες του Τσαικόφσκι, του Μάλερ και του Μπετόβεν, παιγμένες με πάθος από παιδιά δημοτικού, γυμνασίου και λυκείου. Καθισμένα το ένα δίπλα στο άλλο σε πολυμελείς συμφωνικές ορχήστρες εκφράζουν με νότες αυτό που οι λέξεις απέτυχαν να πουν.

"Όταν παίζω, ξεχνώ τα πάντα και βρίσκομαι σε άλλο κόσμο", λέει η 13χρονη Κίσμπερ που σπουδάζει βιολί και ζει στην Πετάρε, μια από τις μεγαλύτερες παραγκουπόλεις της Λατινικής Αμερικής, με πληθυσμό 1,5 εκατομμύριο κατοίκους. Οι γονείς της τρέμουν κάθε φορά που βγαίνει από το σπίτι. Οι πυροβολισμοί είναι συχνοί και στην γωνία του σπιτιού τους σκοτώθηκε ένας άνθρωπος. "Ξεκαθάρισμα λογαριασμών", είπαν οι αστυνομικοί. "Τα ξεχνώ όλα αυτά. Το μόνο που με νοιάζει είναι να γίνω μια πολύ καλή βιολίστρια και να καταφέρω να κάνω τ’ άλλα παιδιά να καταλάβουν ότι ναι, είναι εφικτό! Όχι δηλαδή ότι, επειδή είμαι από μια φτωχογειτονιά, θα πρέπει να’ μια για πάντα φτωχή! Εγώ ξέρω ότι με τη μουσική και το βιολί μου θα προχωρήσω μπροστά".

Του Άνχελ, του έκλεψαν την τρομπέτα καθώς επέστρεφε σπίτι του στην Πετάρε. 16 χρόνων, προσπάθησε να αντισταθεί σε δύο οπλισμένους κακοποιούς που θα μπορούσαν να τον είχαν σκοτώσει. "Με άρχισαν στις μπουνιές και μου πήραν το όργανο. Πηγαίνουν και τα πουλάνε για λίγα μπολίβαρες. Φοβάμαι πως θα μου το ξανακάνουν, αλλά εγώ πρέπει να συγκεντρωθώ στη μελέτη μου και την ορχήστρα". Ο Άνχελ τα απογεύματα βγαίνει και παίζει στη γειτονιά κομμάτια του Τσαικόφσκι. "Όλοι εδώ τον εκτιμούν και τον προσέχουν πολύ", λέει η μάνα του η Άνχελα, μετανάστης από την Κολομβία που ήρθε στην Βενεζουέλα για μια καλύτερη ζωή. "Λένε πως βγάζει ασπροπρόσωπη τη γειτονιά. Και μακάρι να τα καταφέρει, να φύγει από δω γιατί ζούμε άσχημα".

Λίγο πιο μακριά στο ίδιο "μπάριο" ζει η Μαγιέλα, 16 ετών, που παίζει βιολοντσέλο. "Πηγαίνουμε με μια βιόλα, ένα βιολοντσέλο και ένα βιολί στα σχολεία της γειτονιάς και κάνουμε ένα μικρό κονσέρτο. Και προσελκύουμε περισσότερα παιδιά στο El Sistema, που θα μπορούσαν να είναι στους δρόμους και να κάνουν διάφορα. Και αυτό είναι καλό για την κοινωνία μας".

Η μητέρα της κάθεται και την ακούει όταν παίζει. Δακρύζει. "Μας δόθηκε κάτι στο οποίο φαινόταν πως δεν είχαμε δικαίωμα!", λέει.

Οι ιστορίες παιδιών που σώθηκαν χάρις στην μουσική είναι αμέτρητες. Ο Λενάρ Ακόστα στα 12 του χρόνια είχε ήδη εγκαταλείψει το σπίτι του. Έκλεβε και έπαιρνε ναρκωτικά, μέχρι την στιγμή που συνελήφθη και οδηγήθηκε στο αναμορφωτήριο. "Εκεί ήρθαν κάποιοι του El Sistema και μου πρότειναν να παίξω μουσική. Εγώ νόμιζα πως με κορόιδευαν", θυμάται ο Λενάρ. "Ήθελα να παίξω τρομπέτα, αλλά δεν υπήρχε τρομπέτα. Το μόνο που είχε απομείνει ήταν ένα κλαρινέτο. Και το πήρα". Σήμερα, στα 36 του, ο Λενάρ είναι κλαρινετίστας με διεθνή καριέρα, έχει σπουδάσει οργανοποιία πνευστών με υποτροφία στη Γερμανία και είναι διευθυντής του μουσικού σχολείου Los Choros του El Sistema, το οποίο λειτουργεί στον ίδιο χώρο, εκεί όπου βρισκόταν κάποτε το αναμορφωτήριο στο οποίο ήταν κρατούμενος.

"Το Σύστημα δεν θέλει να φτιάξει μουσικούς, όπως πολλοί νομίζουν, αλλά να σώσει παιδιά και να φτιάξει νέους πολίτες για την χώρα, καλύτερους πολίτες για τη χώρα", επισημαίνει ο Εδουάρδο Μέντεζ, διευθυντής του Ελ Σιστέμα. "Το Σύστημα ψάχνει να μετατρέψει τον άνθρωπο, να του δώσει αξίες, εργαλεία, να κρατήσει τα παιδιά και τους νέους μακριά από τους δρόμους, να τους απασχολήσει γεμίζοντάς τους με γνώση. Και φυσικά αυτό μεταφράζεται σε όφελος για τους γύρω του, για τις κοινότητες. Γιατί, με το που θα μετατρέψεις ένα παιδί, αυτό το μήνυμα επίσης φτάνει και στην οικογένεια. Και η οικογένεια ενσωματώνεται στο πρόγραμμα, έρχονται στις συναυλίες. Καλούν τους γείτονες, καλούν το ξάδελφο, το θείο, είναι περήφανοι που βλέπουν το παιδί τους να παίζει".

"Η μουσική, επειδή είναι αόρατη, έχει την δυνατότητα να εισχωρεί στην ψυχή", λέει ο μαέστρος Abreu, θυμίζοντάς μου τη ρήση του Πλάτωνα. "Αλλά όχι μόνο στην ψυχή του ατόμου, αλλά και στην συλλογική ψυχή", προσθέτει.

Θυμάται πόσο δύσκολο ήταν να μετατρέψεις την κλασσική μουσική σε κάτι δημοφιλές για μαζική κατανάλωση. "Σήμερα, οι συναυλίες στη Βενεζουέλα είναι παντού γεμάτες, και όσο πιο ταπεινή η γειτονιά, τόσο μεγαλύτερος ο σεβασμός όσων παραβρίσκονται στη συναυλία. Πάντα έλεγα και εξακολουθώ να το λέω ότι η κουλτούρα για τους φτωχούς δεν μπορεί να είναι μια φτωχή κουλτούρα. Γι’ αυτό τα παιδιά και οι νέοι στο Σύστημά μας, αξίζουν τα καλύτερα μουσικά όργανα, τους καλύτερους δασκάλους και τις καλύτερες υποδομές. Ενώ όσο πιο φτωχοί είναι, τόσο πιο αντάξιοι σε αυτά τα μεγάλα, τα υψηλά επίπεδα ποιότητας".

Σχεδόν τέσσερις δεκαετίες μετά την ίδρυσή του το 1975, το Σύστημα του Χοσέ Αντόνιο Αμπρέου έχει εξαπλωθεί σε όλη την Βενεζουέλα, ακόμη και στις απομονωμένες τροπικές περιοχές. Όλες οι κυβερνήσεις που πέρασαν από τη χώρα στήριξαν το πρόγραμμα κατανοώντας την κοινωνική συνεισφορά του. Επί Τσάβες, η υποστήριξη απογειώθηκε, φτάνοντας τα 65 εκατομμύρια δολάρια τον χρόνο.

"Η παιδεία είναι το ισχυρότερο όπλο με τον οποίο μπορείς ν’ αλλάξεις τον κόσμο"
Νέλσον Μαντέλα

Τα 11 παιδιά που εμφανίστηκαν στην πρώτη πρόβα έχουν γίνει 370.000 και προέρχονται κυρίως από τα φτωχά στρώματα του λαού. Φοιτούν σε 285 μουσικά σχολεία, τα οποία ονομάζονται "Πυρήνες". Στους Πυρήνες λειτουργούν 285 παιδικές και νεανικές συμφωνικές ορχήστρες, ενώ έχουν σχηματιστεί επίσης και 30 επαγγελματικές. Έχουν δημιουργηθεί 5.620 θέσεις εργασίας.

Τα παιδιά εγγράφονται στους πυρήνες και δηλώνουν τι όργανο θα ήθελαν να παίξουν. Το όργανο τους δίδεται δωρεάν. Οι γονείς έχουν την υποχρέωση να πληρώνουν μόλις €5 τον χρόνο ως συμμετοχή.

Και εδώ αρχίζουν οι διαφορές με το κλασσικό σύστημα μουσικής εκπαίδευσης που έχουμε συνηθίσει. Ο μαθητής δεν διδάσκεται μόνος του. Βρίσκεται ενταγμένος μέσα σε μια μεγάλη συμφωνική ορχήστρα. Μαθαίνει παίζοντας. "Αυτό επιτρέπει", όπως εξηγεί ο διευθυντής του Συστήματος κ. Μέντεζ "να δημιουργηθεί, πρώτον ένα αίσθημα ευθύνης, ότι αν δεν παίξω καλά, θα πάρω στο λαιμό μου και όλους τους άλλους. Και δεύτερον, ένας υγιής ανταγωνισμός, ότι αφού ο διπλανός μου μπορεί να το κάνει, μπορώ να το κάνω και ‘γω. Με την παραδοσιακή μέθοδο, για να φτάσεις να παίξεις ένα έργο του Μάλερ με μια ορχήστρα, πρέπει να μελετήσεις πάρα πολλά χρόνια, πριν να έχεις την ευκαιρία να καθίσεις να παίξεις. Εδώ όχι. Εδώ 3 - 4 ετών παίζεις την πρώτη του Μπετόβεν, την τέταρτη και τη πέμπτη του Τσαικόφσκι, οποιοδήποτε έργο υψηλού επιπέδου και σπουδαιότητας, στα εφτά, οκτώ ή δέκα σου χρόνια το κάνεις".

Το El Sistema έχει αναδείξει μουσικούς παγκόσμιας κλάσης, ενώ μαέστροι διεθνούς κύρους από την Ευρώπη και τις ΗΠΑ ταξιδεύουν στην Βενεζουέλα για να διευθύνουν 17χρονα και 18χρονα ταλέντα. Η Συμφωνική Ορχήστρα Σιμόν Μπολίβαρ, η ναυαρχίδα του El Sistema, θεωρείται μια από τις 10 καλύτερες συμφωνικές στον κόσμο, κατατάσσοντας τη χώρα ανάμεσα στις μεγάλες μουσικές δυνάμεις του πλανήτη. Έχει εξαχθεί σχεδόν σε όλη τη Λατινική Αμερική, την Αυστραλία, την Ευρώπη (Γερμανία, Ιταλία, Μεγ. Βρετανία (Σκοτία), Σουηδία, Νορβηγία, Τουρκία, Φιλανδία, Δανία), και την Ασία (Νότια Κορέα, Ιαπωνία, Κίνα). Αλλά το σημαντικότερο είναι πως έχει σώσει δεκάδες παιδιά από την μιζέρια.

Ρωτώ τον μαέτρο Abreu αν πιστεύει πως έχει πετύχει τους αρχικούς του στόχους.
"Όχι" μου απαντά. "Είμαστε στο δρόμο για να τους πετύχουμε. Μας λείπει ακόμη πολύς δρόμος... Για μένα, μόλις αρχίζουμε..."


* το κείμενο είναι από την έρευνα του Γιώργου Αυγερόπουλου για άλλο ένα εξαιρετικό ντοκυμαντέρ του "Εξάντας".



Εδώ το ντοκυμαντέρ:





Δευτέρα, 19 Αυγούστου 2013

Αχ Ελλάδα σ' αγαπώ...

Σκύψε και φάτο ευλογημένη!


♪♫ Απόψε που 'χει ολόκληρο φεγγάρι...♪♫


Θα κάνω την καρδιά μου πέτρα και θα πάω στη Νάξο


Κάνε μου λιγάκι add...


♪♫ κι όπως θα παίρνω τις στροφές...♪♫


Τον παίζω μετά τις 2:00...τον Παντελίδη


Δεν τον παίζω...τον Παντελίδη ντε!


Πολυκατάστημα, όχι αστεία!


Μη μου το Βελγάκη τάραττε!





Κυριακή, 18 Αυγούστου 2013

How you doin'...?
























Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...