Δευτέρα, 23 Δεκεμβρίου 2013

Καλές γιορτές

Εύχομαι σε όλους καλές γιορτές, υγεία και αγάπη.
Να περάσετε όμορφα με αυτούς που αγαπάτε κι ο καινούριος χρόνος να φέρει στον καθένα προσωπική, οικογενειακή και επαγγελματική ευτυχία.

Πάνω απ' όλα όμως, να έχουμε την υγεία μας!





Υ.Γ: μην το παρακάνετε με το φαγητό!

Υ.Γ: βάλτε μουσική να παίζει, να μπείτε σε γιορτινή διάθεση!


Παρασκευή, 20 Δεκεμβρίου 2013

Εν ανανέωσες την κυκλοφορία του αυτοκινήτου;

...πουλλούιν μου!!!




Τετάρτη, 18 Δεκεμβρίου 2013

Αυτό!




Τρίτη, 17 Δεκεμβρίου 2013

Ο Παντελής ο λαστιχάρης




Υ.Γ: να το πούμεν ότι ήβραμεν το στο sigmalive να μεν μας πει ο Τσουρούλλης ότι αντιγράφουμεν...


Πέμπτη, 12 Δεκεμβρίου 2013

Θα είμαστε κι εμείς εκεί !!!

Κοπιάστε! :)





Τετάρτη, 11 Δεκεμβρίου 2013

Μεν μάσιεσαι!!!

Ο Χίτλερ δεν έπινε, δεν κάπνιζε και ήταν χορτοφάγος.

Το πρώτο σήμα του ΠΑΟΚ ήταν το τετράφυλλο πράσινο τριφύλλι.

Η θανατική ποινή θεσμοθετήθηκε για πρώτη φορά στον Κώδικα του βαβυλώνιου βασιλιά Χαμουραμπί τον 18ο αιώνα π.Χ.

Το μανταρίνι ήταν άγνωστο στην Ελλάδα πριν από την Επανάσταση του '21. Το έφερε στη χώρα μας ο ρώσος ναύαρχος Χέυδεν, που συμμετείχε στη Ναυμαχία του Ναβαρίνου.

Το επίθετο Μητσοτάκης προέρχεται από τη λέξη μιτσός, που στην κρητική ντοπιολαλιά σημαίνει το μικρό παιδί, το πιτσιρίκι. Κανονικά έπρεπε να γράφεται Μιτσοτάκης.

Πέντε δισεκατομμύρια χιλιόμετρα είναι η απόσταση που διανύουν κάθε χρόνο οι 750 χιλιάδες ανελκυστήρες σε πολυκατοικίες, ξενοδοχεία και ουρανοξύστες των HΠΑ.

Η παράνοια του σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίντ Β' (1876 - 1909) έφτασε σε τέτοιο σημείο που να διατάξει τους λογοκριτές του να σβήσουν κάθε αναφορά στο χημικό σύμβολο του νερού (H20) από τα επιστημονικά βιβλία, επειδή φοβόταν ότι θα διαβαζόταν ως: «Ο Χαμίντ ο 2ος είναι ένα μηδενικό».

Η εγκληματική οργάνωση Ndrangheta (Ντραγκέτα), που δρα στην Καλαβρία της Ιταλίας, οφείλει το όνομά της στην ελληνική λέξη ανδραγάθημα.

Ο βασιλιάς των Βουλγάρων Κρούμος έκοψε το κεφάλι του βυζαντινού αυτοκράτορα Νικηφόρου Α', όταν τον συνέλαβε αιχμάλωτο μετά τη νίκη του στη Μάχη της Πλίσκα το 811, το λάξευσε σε κύπελλο, το επαργύρωσε και το χρησιμοποιούσε για να γιορτάζει τους θριάμβους του.

Το έμμετρο μυθιστόρημα του Βιτσέντζου Κορνάρου «Ερωτόκριτος» αποτελείται από 10.012 δεκαπεντασύλλαβους ομοιοκατάληκτους στίχους στην Κρητική διάλεκτο.

Οι «σαπουνόπερες» ονομάστηκαν έτσι από τα απορρυπαντικά που είχαν αρχικώς ως χορηγούς αυτές οι καθημερινές τηλεοπτικές σειρές.

Θύμα της μεγαλύτερης επίθεσης λόξιγκα στην ιστορία υπήρξε ο κ. Τάρλι Όσμπορν. Δέχτηκε συνολικά 435.000.098 «χτυπήματα» ως τις 13 Ιουνίου 1922 και πέθανε 11 μήνες αργότερα.

Κατά τη συντήρηση του Ηρωδείου το 2006, οι αρχαιολόγοι αφαίρεσαν 27 κιλά τσίχλες, που ήταν κολλημένες στα μαρμάρινα καθίσματα των διαζωμάτων.

Το υγρό μέσα στις φρέσκες καρύδες μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν υποκατάστατο του πλάσματος στο αίμα!

Καίς περισσότερες θερμίδες όταν κοιμάσαι παρά όταν βλέπεις τηλεόραση!

Οι βαλανιδιές δεν παράγουν βελανίδια παρά όταν γίνουν τουλάχιστον 50 ετών.

Το πρώτο προιόν που είχε barcode ήταν η τσιχλα Wrigley's.

Η κραυγή της πάπιας δεν έχει ηχώ και κανείς δεν ξέρει γιατί.

Aν και ο πληθυσμός της Kίνας ξεπερνά το 1 δισεκατομμύριο, τα επίθετα είναι κάτι περισσότερο από διακόσια.

Αν χαθεί η πίεση της καμπίνας ενός αεροπλάνου, ο επιβάτης μπορεί να διατηρήσει τις αισθήσεις του μόλις για 18 δευτερόλεπτα.

H ανθρώπινη καρδιά δημιουργεί τόση πίεση στο αίμα που αυτό θα μπορούσε φεύγοντας από την καρδιά να αναπηδήσει σε ύψος 10 μέτρων.

Η πρώτη μπάλα που χρησιμοποιήθηκε για το παιχνίδι του χόκεϊ ήταν από παγωμένα κόπρανα αγελάδας!

Αν τοποθετήσετε δύο ηλεκτρόδια στις δύο πλευρές ενός αγγουριού και το βάλετε στην πρίζα, αυτό θα αρχίσει να φέγγει.

Το μήκος της απόστασης ανάμεσα στον καρπό και τον αγκώνα σου είναι ίδιο με το μήκος της πατούσας σου.

Κατά τη διάρκεια ενός αγώνα ποδοσφαίρου στη Δημοκρατία του Κογκό, οι 11 παίκτες της μίας ομάδας σκοτώθηκαν από κεραυνό. Η ομάδα που επέζησε κατηγορήθηκε για μαύρη μαγεία!

Ο πίνακας της Μόνα Λίζα ήταν κρεμασμένος στην κρεβατοκάμαρα του Ναπολέοντα.

Στην Ολυμπιάδα του Σεν Λούις, το 1904, το μοναδικό χρυσό μετάλλιο για τους Ευρωπαίους κατέκτησε ο Έλληνας Περικλής Κακούσης, στην άρση βαρών.

Στη Σκοτία, επί πολλά χρόνια, πίστευαν ότι το να περπατήσει κάποιος ανάμεσα σε δύο κοκκινομάλλικα κορίτσια είναι σημάδι πως η υγεία του θα βελτιωθεί πολύ σύντομα.

Ο τελευταίος θανατοποινίτης που εκτελέστηκε στην Ελλάδα ήταν ο Βασίλης Λυμπέρης, στις 25 Αυγούστου του 1972.

Η Ρωσία έχει τα περισσότερα κινηματοθέατρα απ' όλο τον κόσμο.

Περισσότερο από το 90% των θερμίδων που καταναλώνουμε χρησιμεύουν για να διατηρούν το σώμα στην κανονική του θερμοκρασία.

Ο αριθμός των εν ζωή ανθρώπων πάνω στη Γη σήμερα είναι μεγαλύτερος από τον αριθμό όλων των νεκρών ανθρώπων στα χρονικά.

Ο παγκόσμιος πληθυσμός μπορεί να χωρέσει μέσα στα σύνορα του Τέξας.

 


Παρασκευή, 6 Δεκεμβρίου 2013

R.I.P.

Καλό ταξίδι...




Πέμπτη, 5 Δεκεμβρίου 2013

Εν καταλάω χίchιν!




Φαντάστου να ήσουν αθκιασερός...

...τζαι να έθελες να κάμεις κάτι δημιουργικό.

Φαντάστου να είshες μπροστά σου μιαν λάμπαν τζαι αλεύριν:



Θα μπορούσες κάλλιστα να ζυμώσεις ψουμίν.
Γυρόν που την λάμπαν (don't try this at home):






Φαντάσου να είσαι πιο αθκιασερός τζαι να θέλεις να κάμεις ακόμα κάτι δημιουργικό.

Φαντάστου να είshες μπροστά σου έναν μέτρον.
Όι ποτζίνον της ράφτενας, ποτζίνον του πελεκάνου.

Θα μπορούσες να το βάψεις άσπρον:


Τζαι μετά θα μπορούσες να το χρησιμοποιήσεις σαν ημερολόγιο.


Θα μπορούσες να γράφεις πάνω ό,τι μαλακίαν έκαμες. Κάθε μέρα.


Τί έκαμες...τί εξήασες να κάμεις...τα πάντα!





Η ιστορία της ζωής σου πας το μέτρον.
Εν καλά που λαλούν πως οι μέρες μας εν μετρημένες αλόπως :|




Φαντάστου να ήσουν τζεί που τον αθκειασερόν...
Τζαι να έθελες να κάμνεις κάτι δημιουργικό κάθε μέρα.
Για 30 συνεχόμενες μέρες.

Τότε προφανώς τζαι θα ήσουν ο Dominic Wilcox...


Τετάρτη, 4 Δεκεμβρίου 2013

Η ανάκαμψη θα έρθει το 2016!

Κάποιοι το έλεγαν από το 1986!
Πες τα Κώστα!
Ο αγώνας τώρα δικαιώνεται!




Τρίτη, 3 Δεκεμβρίου 2013

Στην Ούλωφ Πάλμε

Διάβαζα χτες την είδηση για το θάνατο του κύπριου φοιτητή στην φοιτητική εστία στην Ούλωφ Πάλμε. Δεν τον γνώριζα τον τύπο αλλά στεναχωρήθηκα. Χάθηκε τόσο άδικα στα 19 του. Αιωνία του η μνήμη κι ο Θεός να δίνει δύναμη και κουράγιο σ' αυτούς που έμειναν πίσω.

Αφορμή για αυτή την ανάρτηση μπορεί να ήταν η τραγική είδηση μα δεν θα σου μιλήσω για αυτό. Θα σου πω πώς έζησα εγώ στην Ούλωφ Πάλμε.

Το 1997 λοιπόν, με βρίσκει δευτεροετή φοιτητή στο ΑΤΙ να κάνω το "industrial training" μου στο Τμήμα Πληροφορικής της ΔΕΗ στην Αθήνα. Μαζί με 3 φίλους τότε αποφασίσαμε -εφόσον είχαμε το δικαίωμα- να κάνουμε την εκπαίδευσή μας στο εξωτερικό και πιο συγκεκριμένα στην Αθήνα. Οι δυο (ο υποφαινόμενος κι άλλος ένας) στη ΔΕΗ στο κέντρο της Αθήνας κι οι άλλοι 2 σε μια άλλη εταιρία στην Παλλήνη. Κοινό στοιχείο των τεσσάρων μας, η διαμονή. Για τον ενάμιση μήνα που διήρκησε η "εκπαίδευση", μείναμε στη φοιτητική εστία στην Ούλωφ Πάλμε, στην Πανεπιστημιούπολη στα Ιλίσια. Σχεδόν τζάμπα. Σκέψου ότι πληρώσαμε κάτι περισσότερο από 30 λίρες έκαστος για να μείνουμε εκεί ενάμιση μήνα! Το λες και super deal, ε κύριε Φερεντίνο;

Φτάνουμε που λες στην Αθήνα, πάμε στην εστία, δίνουμε τα στοιχεία μας, πληρώνουμε, παίρνουμε τα κλειδιά μας και πάμε στα δωμάτια. Μέναμε δυο-δυο στο δωμάτιο. το ένα δωμάτιο στο δεύτερο όροφο και το άλλο στον τρίτο.

Το δωμάτιο ήταν μικρό μεν, αρκετό δε για ένα φοιτητή. Είχε μέσα δύο κρεβάτια, ένα τραπέζι, δύο καρέκλες, ένα νιπτήρα κι έναν καθρέφτη. Τί έλειπε; Α, γεια σου! Η τουαλέτα! Τουαλέτες δεν υπήρχαν στα δωμάτια, υπήρχαν κοινόχρηστες τουαλέτες και ντουζ σε κάθε όροφο.

Αραδιάζουμε που λες τα συμπράκαλά μας (μια βαλίτσα, μη φανταστείς) χάμω και λέμε να πάμε μια βόλτα να δούμε το κτήριο. Βγαίνοντας από το δωμάτιο, έπεσε το μάτι μας στο απέναντι ακριβώς δωμάτιο. Στην πόρτα του απέναντι δωματίου καλύτερα. Όπου υπήρχε κολλημένο ένα άδειο πακέτο τσιγάρων. Κοιτάζοντας τη διπλανή πόρτα είδαμε ακριβώς το ίδιο πράγμα, και στην παραδίπλα και ούτω καθεξής. Η κάθε πόρτα είχε πάνω ένα άδειο πακέτο τσιγάρων στο οποίο άφηνες μηνήματα γραμμένα σε χαρτί. Τα μηνύματα υποθέτω θα ήταν του στυλ "Απόψε θα μαζευτούμε στο δωμάτιο του Γιώργου, χόρτο μη φέρεις, έχουμε" ή "πού είσαι μωρή καργιόλα, όλη μέρα σε ψάχνω!" η κάτι τέτοιο τελοσπάντων. Εμείς πάντως δε βάλαμε πακέτο. Ποιός να μας ψάξει άλλωστε, σάμπως μας ήξερε και κανείς εκεί μέσα;

Στο διάδρομο που ήταν το δικό μας δωμάτιο, 2-3 δωμάτια παραπέρα, υπήρχε μια πόρτα η οποία ήταν διαφορετική από όλες όσες είχα δει. Για δύο λόγους. Πρώτον, αντί κουτί τσιγάρων υπήρχε κανονικό γραμματοκιβώτιο και δεύτερον, υπήρχε κουδούνι. Μάλιστα. Υπήρχε κουδούνι έξω από την πόρτα. Ρωτώντας λοιπόν, μάθαμε ότι ο ένοικος του εν λόγω δωματίου ήταν από τους λεγόμενους "αιώνιους φοιτητές", απ' αυτούς που είναι δηλωμένοι φοιτητές αλλά δεν αποφοιτούν ποτέ. Έμενε μόνιμα εκεί, είχε παντρευτεί, είχε και παιδιά (!!) και ζούσε μέσα στη φοιτητική εστία. Μια χαρά!

Περπατώντας λοιπόν στο κτήριο, είπαμε να περάσουμε να δούμε και τις τουαλέτες και τα ντουζ που βρίσκονταν στον όροφό μας. Ένα έχω να σου πω: οι τουαλέτες και οι ντουζιέρες του στρατού ήταν ολοκάθαρες μπροστά τους! Ίου και γιαξ και δεαξ και δε συμμαζεύεται! Χάλια! Χάλια!

Οπόταν αγαπητή μου προέκυψε θέμα εκεί! Τί θα κάνουμε; Πώς θα τη βγάλουμε ενάμιση μήνα με τέτοια κατάσταση! Και μετά από ολιγόλεπτο πάνικ ατάκ, καταλήξαμε στο δωμάτιο όπου μετά από σύσκεψη βρήκαμε τη λύση! Μα φυσικά! Είναι τόσο απλό! Θα κάνουμε μπάνιο ΜΕΣΑ στο δωμάτιο! Με συνοπτικές διαδικασίες αγοράσαμε φουσκωτή πισίνα απ' αυτήν που παίζουν τα παιδιά και ένα κομμάτι λάστιχο το οποίο θα συνδέαμε φυσικά στη βρύση του νιπτήρα για να μετατρέψουμε την πισινούλα μας σε ντουζιέρα!



Η αλήθεια είναι πως δεν χρησιμοποιήσαμε ποτέ την πισίνα. Ούτε το λάστιχο. Βγαίνοντας αργότερα και περπατώντας μέσα στο κτήριο (προφανώς κοιτάζοντας σαν χάνοι) πέσαμε πάνω σε έναν τύπο (κυπραίο μάλιστα) ο οποίος υποθέτω ότι επέστρεφε από τα ντουζ (εκτός κι αν κάποιος κυκλοφορεί τυλιγμένος την πετσέτα και με το μαλλί βρεγμένο από βίτσιο). Ακολούθησε ο εξής μίνι-διάλογος:

- Εν τα μπάνια που γυρεύκετε; Είσαστεν κυπραίοι, έννεν;
- Ναι!
- Ελάτε μαζί μου...

Τον ακολουθήσαμε στις σκάλες. Ανεβήκαμε στον 5ο όροφο και μπήκαμε στις κοινόχρηστες τουαλέτες/ντουζιέρες του 5ου ορόφου.
Τάξις και καθαριότις! Σχεδόν γκλαμουριά!
Πατημένοι, επιστρέψαμε στα δωμάτια, πήραμε πετσέτες, σαμπουάν, σαπούνια κλπ και βουρ στον 5ο για μπάνιο!
Είναι αυτές οι μικρές χαρές της ζωής που ακους καμιά φορά να λένε κάποιοι...

Με το αποχετευτικό και καλλωπιστικό μας πρόβλημα λυμένο πια, μπήκαμε στην ανέμελη ρουτίνα μας.

Πάμε που λες πρώτη μέρα στη "δουλειά".
Παρουσιαζόμαστε στα γραφεία της ΔΕΗ που μας είχαν πει από προηγουμένως, και πάμε στον κύριο τάδε ο οποίος μας περίμενε.

"Ρε, καλώς τα παιδιά από την Κύπρο" ματς-μουτς, χειραψίες, συστάσεις κλπ.

Κάτσαμε σε ένα γραφείο μ' έναν υπολογιστή. Χρειάστηκε να περάσον περίπου 20 λεπτά για να καταλάβει ο υπεύθυνός μας πόσο πλήτταμε οπόταν μας ρώτησε αν χρειαζόμαστε κάτι. Τον ρωτήσαμε αν μπορούσαμε να έχουμε ίντερνετ. "Μισό" μας λέει και παίρνει το τηλέφωνο.

- Έλα Βιβή, θα σου στείλω κάτω τα παιδιά που ήρθαν από την Κύπρο και δώσε τους λεφτά να πάνε να πάρουν κάποια πράγματα που χρειάζονται

(κάπου εδώ πρέπει να τον ρώτησε η Βιβή πόσα λεφτά θέλουμε)

Έκλεισε με το χέρι του το ακουστικό και μας ρώτησε πόσα λεφτά θέλουμε για τον εξοπλισμό και τη συνδρομή. Του είπαμε πως δεν ξέρουμε.

- Βιβή, σε πιάνω σε λίγο.

Κλείνει το τηλέφωνο και παίρνει τηλέφωνο σε ένα κατάστημα της Φόρθνετ που ήταν εκεί κοντά. Ρώτησε πόσα θα στοιχίσουν μόντεμ και συνδρομή, πήρε τη Βιβή της είπε το ποσό και μας έστειλε κάτω. Πήραμε τα λεφτά, πήγαμε στο Φόρθνετ και μετά από λίγο επιστρέψαμε με ένα μόντεμ και μια συνδρομή 3 μηνών.

Συνδέσαμε το μόντεμ στον υπολογιστή, κάναμε ντάϊαλ τον αριθμό για να συνδεθούμε και ακούσαμε το μαγευτικό ήχο του μόντεμ που συνδέεται στον κυβερνοχώρο! Sweet music through my ears! Ίντερνετ όμως γιοκ! Βρε αμάν, βρε ζαμάν, τίποτα! Νάδα!

Παίρνω τηλέφωνο στη Φόρθνετ.

- Ναι γειά σας, πήραμε πριν από λίγο...μπλα μπλα μπλα...αλλά δεν...μπλα μπλα μπλα...
- Έχετε βάλει τις ρυθμίσεις για το διακομιστή μεσολάβησης στο φυλλομετρητή σας;
- Ποιός ήρθε;

Χρειάστηκεν 5-6 λεπτά συζήτησης για να καταλάβω ότι μου μιλούσε για τον proxy server στις ρυθμίσεις του browser.

Στο IRC είπαμε να μπούμε μανίτσα, όχι να σερφάρουμε αλά-Ζαμπούνης!

Μ' αυτά και μ' αυτά, λύσαμε και το πρόβλημα της σύνδεσης και ξεχυθήκαμε στους δρόμους του κυβερνοχώρου και δη στο IRC.

Μεταξύ των DCC-chats, έπρεπε να κάνουμε και λίγη "δουλειά" για να δικαιολογήσουμε και το...μισθό μας! Ναι, πληρωνόμασταν κιόλας. Λίγα, μη φανταστείς αλλά αρκετά για να μας συντηρούν. Έτσι, μας ζητήθηκε από τον υπεύθυνο να φτιάξουμε ένα πρόγραμμα το οποίο να υπολογίζει και να ετοιμάζει γραφικές παραστάσεις κι άλλα περίεργα για κάτι ορυχεία της ΔΕΗ κλπ κλπ. Ντάξει, ξεκινήσαμε ένα προγραμματάκι αλλά μέχρι εκεί.

Τα πρωϊνά τη βγάζαμε με κάμποσο σερφάρισμα στο ίντερνετ και λίγο προγραμματισμό. Το μεσημέρι στα Goody's στην Πλατεία Κάνιγγος για φαγητό και μετά στην εστία. Λίγη ξεκούραση και μετά βόλτες σε μαγαζιά, καφετέριες κλπ. Το βράδυ για κανένα ποτό και μετά πιλόττα μέχρι τα ξημερώματα. Και μετά δουλειά. Και κάπως έτσι ήταν οι καθημερινές μας. Την Παρασκευή κατεβαίναμε στον Πειραιά, ανεβαίναμε σ' ένα πλοιαράκι και πηγαίναμε σε νησιά. Πήγαμε Ύδρα, Μύκονο, Σαντορίνη, Πάρο, Σύρο.

Η πλάκα ήταν όταν είχαμε ξεκινήσει για να πάμε σ' ένα νησί, δε θυμάμαι ποιό νησί, και αποκοιμηθήκαμε στο πάτωμα του πλοίου. Μπροστά από το μπαρ. Όταν άνοιξε σε κάποια φάση το μπαρ κι άρχισαν να μας τσαλαπατούν, σηκωθήκαμε πάνω για να διαπιστώσουμε ότι είχαμε φύγει ήδη από το εν λόγω νησί στο οποίο ουδέποτε κατεβήκαμε εφόσον κοιμόμασταν, και έτσι καταλήξαμε Μύκονο και μετά Σαντορίνη. Στη Σαντορίνη βρήκαμε κάποιον Nick-the-Greek ο οποίος ενοικίαζε κάτι δωματιάκια και μας βόλεψε κάπου και περάσαμε ένα σούπερ Σαββατοκύριακο. Μόνο που δεν ήταν ακριβώς Σαββατοκύριακο γιατί τη Δευτέρα κατά το μεσημεράκι που ξυπνήσαμε, θυμηθήκαμε ότι έπρεπε να είμασταν στη δουλειά κι όχι στην παραλία οπόταν πήραμε τηλέφωνο ότι "κάτι έτυχε και δεν θα μπορέσουμε να έρθουμε σήμερα". Επιστρέψαμε Τρίτη πρωί στην Αθήνα και πήγαμε δουλειά λίγο πριν το μεσημέρι. Αυτά είναι flexible ωράρια, όχι αστεία!

Στην εστία στην Ούλωφ Πάλμε η ζωή κυλούσε ωραία, φοιτητικά. Τα βράδια όλο κι από κάποιο μπαλκόνι θα ακουγόταν μουσική οπόταν μαζευόταν το μισό κτήριο κι έπινε μέχρι πρωΐας, στα δε μπαλκόνια ενίοτε άναβαν και οι κυπριακές φουκούδες και ένιωθες τη τσίκνα της σιεφταλιάς κι αγαλλίαζε η ψυχή σου! Αγοράσαμε πάμπολλα CDs τότε από τα Metropolis. Θυμάμαι ήταν σουξέ τότε το "Bitch" της Meredith Brooks. Αλήθεια, τί γίνεται εκέινη η ψυχή; Τί άλλο; Α ναι. Πήγαμε και στο Rockwave Festival τότε, που έγινε στη Ριζούπολη. Ήταν το δεύτερο Rockwave Festival που πλέον έχει γίνει θεσμός.

Στη δε δουλειά και επειδή ενδεχομένως να διέκριναν οι υπεύθυνοι ότι δεν προχωρούσε το θέμα με το πρόγραμμα στατιστικών και αναλύσεων (ποιός ήρθε?) μας εισηγήθηκαν αν θέλουμε να πάμε στη Μεγαλόπολη στην Πελοπόννησο όπου είναι τα ορυχεία λιγνίτη της ΔΕΗ για να δούμε επί τόπου πώς γίνεται η δουλειά κλπ. Άσε που θα πληρωνόμασταν και κατιτίς έξτρα! Τα "βαρέα και ανθυγιεινά" που λένε; Ποιός ξέρει... Πήραμε λοιόν το ΚΤΕΛ και πήγαμε στη Μεγαλόπολη. Ή Μεγαλούπολη, δεν είμαι σίγουρος. Εκεί, στην Πελοπόννησο εν πάσει περιπτώσει. Κάτσαμε 2-3 μέρες εκεί και μετά επιστρέψαμε στη βάση μας.

Ο καιρός πέρασε πολύ γρήγορα. Ούτε που το καταλάβαμε για πότε πέρασε ενάμιση μήνας! Κι έτσι, πήραμε το αεροπλάνο και επιστρέψαμε στα πάτρια εδάφη. Έχοντας ολοκληρώσει την αποστολή μας κι αφήνοντας και άλλο ενάμιση μήνα σύνδεσης με τη Φόρθνετ έτσι για μπουρμπουάρ.

Και το φυλλομετρητή έτοιμό με όλες τις ρυθμίσεις για το διακομιστή μεσολάβησης! Αμ πώς!


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...